विष्णोर्धाम लभेत्सोपि दिव्यभोगं तथैव च। अनंतरं नृपो जातो धनी वागीश्वरो भवेत्
त्याला विष्णूचे धाम मिळते आणि दिव्य सुखांचा अनुभव येतो; पुढच्या जन्मी तो राजा, धनवान आणि वक्तृत्ववान होतो.
एवं द्विस्त्रिश्चतुर्वापि गुणतो भोग्यमिष्यते। विस्तीर्णे प्रचुरं विद्धि सहस्रेणाच्युतो दिवः
अशा प्रकारे दुप्पट, तिप्पट किंवा चौपट केल्यास फळही तितके वाढते; हजार असेल तर तो परमस्वर्ग मिळवतो.
सहस्राद्द्विगुणेनैव सुरपूज्यो भवेन्नरः। जंतवस्तत्र ये संति यावंतो जीवनं ययुः
हजाराच्या दुप्पट केल्यास तो देवतांच्याही पूजेचा पात्र होतो; आणि तिथे राहणारे सर्व जीव, जोपर्यंत ते जगतात—
तत्संख्याका जनास्तस्य किंकराः पृष्टलग्नकाः। भवंति सततं गेहे पुरे जनपदेषु च
त्या संख्येइतके लोक त्याचे सेवक होतात, नेहमी त्याच्याशी जोडलेले राहतात, घरात, शहरात आणि देशातही.
विहाय पितरं भोग्या धने क्षीणे यथा वनम्। पक्षिणस्सूकरश्चैव महिषी करिणी तथा
जसा धन संपला की पक्षी, डुक्कर, म्हशी आणि हत्तीण आपला पोसणारा सोडून जंगलात निघून जातात,
उपदेष्टा च कर्त्ता च षडेते स्वर्गगामिनः। दिव्यं च पक्षिणां चैव शतं स्वर्गं विनिर्दिशेत्
उपदेश करणारा आणि कृती करणारा — हे सहा जण स्वर्गाकडे नेतात; आणि दिव्य पक्ष्यांपैकी शंभर जणांना देखील स्वर्ग मिळतो असे सांगितले आहे.
क्रोडो वर्षसहस्रं तु महिष्ययुतहायनम्। देवरूपं समास्थाय करिण्या लक्षमुच्यते
डुक्कराला हजार वर्षे, म्हशीला दहा हजार वर्षे, आणि हत्तीणीला लक्ष वर्षे, देवतेसारखे रूप घेतल्यावर, मिळतात असे म्हटले आहे.
कोट्येकमुपदेष्टुश्च कर्तुरक्षयमेव च। पुरा धनिसुतेनैव कृतः ख्यातो जलाशयः
प्रत्येक कोटीसाठी, उपदेशक आणि करणाऱ्याला कधीही न संपणारे पुण्य मिळते; पूर्वी धन नावाच्या व्यक्तीच्या मुलाने एक प्रसिद्ध जलाशय बांधला होता.
अयुतधनव्ययेनैव प्राणेनैव बलेन च। सर्वसत्वोपकाराय शिवश्रद्धायुतेन च
दहा हजार नाण्यांचा खर्च करून, स्वतःचे प्राण आणि बळ देऊन, सर्व जीवांच्या उपकारासाठी, आणि शंकरावर दहा हजार पट श्रद्धा ठेवून,
कालेन कियता चापि क्षीणवित्तोऽभवत्किल। कश्चिदर्थी धनी तस्य मूल्यदानाय चोद्यतः
काही काळाने त्याचे धन संपले; तेव्हा एक श्रीमंत माणूस इच्छुक झाला आणि किंमत द्यायला तयार झाला.
विमृश्य धनिना चोक्तं व्याहारं शृणुताधुना। दीनारस्यायुतं वा ते दास्याम्यस्याश्च कारणात्
श्रीमंताने विचार करून असे सांगितले — ऐका त्याचे बोल: 'मी तुला दहा हजार दीनार देईन, आणि त्यासाठीच हे कारण आहे.'
लब्धं ते पुष्करिण्याश्च पुण्यं लाभात्प्रमन्यसे। शक्त्या दत्वाथ मूल्यं तां स्वीयां कर्तुं व्यवस्थितः
'तुला वाटते की या तळ्यामुळे तुला पुण्य मिळाले; तू आपल्या क्षमतेनुसार किंमत देऊन ते आपले करायचे ठरवले आहेस.'
एवमुक्ते स तं प्राह वासरेप्ययुतं पुनः। फलं भवति वै नित्यं पुण्यं पुण्यविदो विदुः
हे ऐकल्यावर तो म्हणाला, 'तू पुन्हा एकाच दिवशी दहा हजार दिलेस तरी, फळ नेहमी मिळते; ज्ञानी लोक पुण्य ओळखतात.'
एतस्मिन्निर्जले देशे शिवं खातं कृतं च मे। स्नानपानादिकं कर्म सर्वे कुर्वंत्यभीष्टतः
'या पाण्याविना जागी मी तळे खोदले आणि तयार केले; येथे सर्वजण मनासारखे स्नान, पिणे आणि इतर कामे करतात.'
तस्मान्मेप्ययुतार्थस्य नैत्यकं फलमिष्यते। ततस्तस्याभवद्धास्यं तथैव च सभासदाम्
म्हणून माझ्या दहा हजारासाठी कायमचे फळ हवे आहे; मग त्याच्यात आणि सभेतील लोकांत हसू पसरले.
ह्रिया च पीडितः सोपि वाक्यमेतदुवाच ह। सत्यमेतद्वचोस्माकं परीक्षां कुरु धर्मतः
लाजेने त्रस्त होऊन त्यानेही असेच बोलले: 'हे आमचे बोल खरे आहे — धर्माप्रमाणे तपासून पहा.'
मत्सरात्स तु तं प्राह शृणु मे वचनं पितः। दीनारायुत मे तत्ते दत्वा चानीय प्रस्तरम्
मत्सराने तो म्हणाला, 'माझे बोल ऐका बाबा: दहा हजार दीनार देऊन एक दगड आण.'
पातयिष्यामि ते खाते यथायोगं प्रमज्जतु। उन्मज्जति च यत्काले प्रस्तरः संतरत्यपि
'तो दगड मी तळ्यात टाकीन; तो योग्यप्रमाणे बुडू दे, आणि जेव्हा वर येईल तेव्हा तो दगडही पार जाईल.'
क्षयं यास्यति नो वित्तं नोचेन्मे धर्मतो हि सा। बाढमुक्त्वायुतं तस्य गृहीत्वा स्वगृहं गतः
'माझे धन कधीच कमी होणार नाही, जोपर्यंत ते धर्माने होत नाही;' असे कबूल करून त्याने दहा हजार घेतले आणि आपल्या घरी गेला.
साक्षिणामग्रतस्तेन प्रस्तरः पातितस्तथा। पुष्करिण्यां महत्यां च दृष्टं नरसुरासुरैः
साक्षीदारांसमोर तो दगड तळ्यात टाकला; त्या मोठ्या तळ्यात माणसे, देव आणि दैत्य यांनी ते पाहिले.
ततो धर्मतुलायां तु तुलितं धर्मसाक्षिणा। दीनारायुतदानस्य पुष्करिण्या जलस्य तु
मग धर्माच्या तुलेत, धर्माचे साक्षीदारांनी दहा हजार दीनार आणि तळ्याचे पाणी तौलले.
न समं तु दिनैकं तु जलस्य धर्मतो भृशम्। धनिनो मानसं दुःखं मोघार्थं च परेऽहनि
एक दिवसही तळ्याच्या पाण्याचे पुण्य धनाच्या पुण्याइतके झाले नाही; त्या श्रीमंताच्या मनात दुःख भरले, आणि दुसऱ्या दिवशी त्याचा हेतू व्यर्थ गेला.
शिलोच्चयोऽभवत्तीर्णो द्वीपवच्च जलोपरि। ततः कोलाहलः शब्दो जनानां समुपस्थितः
पाण्याच्या वर एक दगडांचा ढिगारा उभा राहिला, तो जणू बेटासारखा दिसत होता. मग तिथे लोकांचा मोठा गोंधळ आणि आवाज झाला.
तच्छ्रुत्वाद्भुतवाक्यं च मुदा तौ चागतौ ततः। दृष्ट्वा शैलं तथाभूतं कृतं तेनायुतं तथा
तो अद्भुत प्रकार ऐकून दोघेही आनंदाने आले. त्यांनी तो असा तयार झालेला डोंगर पाहिला आणि त्याने दहा हजार दान दिले.
ततः खाताधिपेनैव शैलं दूरे निपातितम्। पुण्यं खातस्य चोत्खाते प्रलुप्तस्य सुतेन हि
मग खड्ड्याच्या मालकाने तो डोंगर दूर फेकून दिला. खड्ड्याचे पुण्य, जरी ते नष्ट झाले असले तरी, त्याच्या मुलाने पुन्हा मिळवले.
सोपि नाकं समारुह्य जन्मजन्मसु निर्वृतः। गोत्रमातृगणानां च नृपाणां सुहृदां तथा
तोही स्वर्गात गेला आणि अनेक जन्म सुखी राहिला. त्याच्या मातृकुळातील, राजघराण्यातील आणि मित्रपरिवारातील सर्वजणही त्याच्यासोबत आनंदी झाले.
सखीनां चोपकर्तॄणां खातं खात्वाऽक्षयं फलम्। तपस्विनामनाथानां ब्राह्मणानां विशेषतः
मित्र आणि उपकार करणाऱ्यांसाठी, खड्डा किंवा तलाव खोदल्याने अमर फळ मिळते, विशेषतः तपस्वी, अनाथ आणि ब्राह्मण यांना.
खातं तु जनयित्वा तु स्वर्गं चाक्षयमश्नुते। तस्मात्खातादिकं विप्राः शक्तितो यः करिष्यति
तलाव निर्माण केल्याने अमर स्वर्ग मिळतो. म्हणून, हे ब्राह्मणहो, जो कोणी आपल्या शक्तीनुसार तलाव वगैरे करतो—
सर्वपापक्षयात्पुण्यं मोक्षं यायान्न संशयः। य इदं श्रावयेल्लोके धर्माख्यानं महोत्कटम्
त्याला सर्व पापांपासून मुक्ती आणि पुण्य मिळते, यात शंका नाही. आणि जो कोणी हा धर्माचा उत्तम आणि महान इतिहास लोकांना ऐकवतो—
सर्वखातप्रदानस्य फलमश्नाति धार्मिकः। ग्रहणे भास्करस्यैव भागीरथ्यां तटे वरे
तो धर्मात्मा सर्व तलाव दानाचे फळ मिळवतो, विशेषतः भागीरथीच्या पवित्र काठी आणि सूर्यग्रहणाच्या वेळी.