शक्रो देववरैः पूज्यो ह्यद्यापि दिवि वर्तते। इंद्रस्यैतादृशी कामादवस्था द्विजसत्तम
शक्र अजूनही स्वर्गात देवश्रेष्ठांच्या पूजेचा अधिकारी आहे; हे द्विजश्रेष्ठ, इंद्राची ही अवस्था कामामुळेच झाली.
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे अहल्याहरणंनाम चतुष्पंचाशत्तमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या प्रथम सृष्टीखंडातील 'अहल्याहरण' नावाचा चौपन्नवा अध्याय समाप्त झाला.
श्रीभगवानुवाच- अपरं च प्रवक्ष्यामि कामेनाधिष्ठितस्य च। पुरा भागीरथी तीरे द्विजः परमहंसकः
श्रीभगवान म्हणाले— आता मी तुला कामाने ग्रासलेल्या आणखी एका गोष्टीचे सांगतो. पूर्वी भागीरथीच्या काठी एक श्रेष्ठ परमहंस ब्राह्मण होता.
उपदेष्टा सहस्राणां द्विजानां शांतिदः परः। एकदंडधरः साक्षात्कूर्मवद्धरणी स्थितः
तो हजारो ब्राह्मणांचा उपदेशक, परम शांतिदाता, एकदंडी आणि कासवासारखा स्थिर होता.
एकाकिनः सतस्तस्य देवागारे विनिष्कृते। पत्युर्गृहात्परं गेहं गंतुं सायं समुद्यता
एकदा तो एकटा असताना, त्याची पत्नी पतीच्या घरातून बाहेर पडून दुसऱ्या घराकडे सायंकाळी जाण्यास सज्ज झाली.
अकस्माद्युवती नारी मिलिता रूपधारिणी। दृष्ट्वा तां भगवान्विप्रो मन्मथस्य भयार्दितः
अचानक एक सुंदर, तरुण स्त्री तिथे आली. तिला पाहून तो पूज्य ब्राह्मण कामाच्या भीतीने व्याकुळ झाला.
अगारजठरे कृत्वा स चैनां प्राक्षिपत्क्षपाम्। अर्गलं सा दृढं कृत्वा देवागारे सुशोभने
त्याने तिला घरात नेले आणि रात्रीसाठी आत बंद केले; सुंदर देवगृहाला मजबूत कडी लावली.
कदाचिदपि तं द्वारादागंतुं न ददाति ह। एवंभूतः समाधिस्थः क्षपां क्षिप्त्वा विलप्य सः
ती कधीच त्याला दारातून आत येऊ देईना. अशा स्थितीत, तो समाधीत बसून रात्रभर दुःखी झाला.
चिंतयंस्तां वरारोहां द्वारि किं वा कृतं मम। एवं संचिंत्यतामाह द्वारं देहीह नः प्रिये
त्या सुंदर स्त्रीचा विचार करत तो दाराशी म्हणाला, 'मी काय केले?' असे मनाशी विचार करून तो म्हणाला, 'प्रिये, दार उघड.'
पतिश्च वशगः कांते दयितस्ते भविष्यति। ततस्तं प्राह सा विप्रं वृद्धं कामप्रलालसम्
'सुंदरी, तुझा पती तुझ्या अधीन होईल; तुझा प्रियकरही तुझाच राहील.' मग तिने त्या वृद्ध, कामाने वेड्या ब्राह्मणाला उत्तर दिले.
अनन्विता गिरःस्तात वक्तुं त्वं नार्हसि प्रभो। अथासौ भगवान्प्राह प्रचुरं चास्ति मे वसु
'तुम्ही असे शब्द बोलू नका, हे पित्या; हे योग्य नाही.' पण त्या पूज्य ब्राह्मणाने उत्तर दिले, 'माझ्याकडे खूप धन आहे.'
तव दास्यामि कल्याणि प्रस्फोटय कपाटिकाम्। विप्रमाह पुनः सा च त्वं वै मे धर्मतः पिता
'कल्याणी, मी तुला ते देईन; फक्त दार उघड.' पण तिने पुन्हा ब्राह्मणाला सांगितले, 'तुम्ही माझे धर्माने वडील आहात.'
मा गच्छ पुत्रिकां मां च परयोषां च धार्मिक। मनसा स समालोच्य सुषिरेण पथा गृहान्
'धार्मिक पुरुषा, ना मी तुझी कन्या म्हणून, ना दुसऱ्याच्या पत्नीच्या रूपाने, माझ्याकडे येऊ नकोस.' असे मनाशी ठरवून, तो अरुंद वाटेने घरात शिरायचा प्रयत्न करू लागला.
बाहुनोद्धाट्यते नैव गंतुं चैव समुद्यतः। गच्छतश्चार्द्धमरर उत्तमांगं सुसंकटे
हात उचलूनही तो दार उघडू शकला नाही, आणि आत जाण्याचा प्रयत्न केला. जाताना, त्याचे डोके त्या अरुंद जागेत अडकले.
प्रविष्टं न पुनश्चैति पंचत्वमगमत्तदा। उषःकाले समायाता रक्षिणो ये च किंकराः
तो आत गेला, पण पुन्हा बाहेर येऊ शकला नाही आणि तिथेच त्याचा मृत्यू झाला. पहाटे रक्षक आणि सेवक आले.
अद्भुतं तं शवं दृष्ट्वा तामुचुस्ते च विस्मिताः। कथं च निधनं त्वस्य संभूतं ब्रूहि सुंदरि
ते अद्भुत प्रेत पाहून सगळे आश्चर्यचकित झाले आणि त्या स्त्रीला म्हणाले, 'सुंदरी, त्याचा मृत्यू कसा झाला ते सांग.'
कथयित्वा तु तद्वृत्तमभीष्टं देशमागता। एवं कामस्य महिमा दुर्निवारो जनेषु च
तीने त्या घडलेल्या गोष्टी सांगितल्या आणि हवी असलेली जागा गाठली. अशी ही इच्छेची मोठी ताकद आहे; लोकांमध्ये तिला आवर घालणे फार कठीण असते.
सर्वेषामपि जंतूनां सुरासुरनृणां भवेत्। दृष्ट्वाऽमोघां वरारोहां सर्वलोकपितामहः
सर्व प्राण्यांमध्ये, देव, दानव आणि माणसांमध्येही ती इच्छा उत्पन्न होते. सर्व लोकांचे पितामह असलेल्या ब्रह्मदेवांनी, त्या निर्दोष आणि सुंदर स्त्रीला पाहिले—
च्युतबीजोभवत्तत्र लौहित्यसंभवस्मृतः। पुनाति सकलान्लोकान्सर्वतीर्थमयो हि सः
त्यांचे बीज तिथे पडले, ज्याला लालसरपणा उत्पन्न झाल्याचे मानतात. तो सर्व तीर्थांचा स्वरूप असल्यामुळे, सर्व लोकांना पावन करतो.
यमाश्रित्य नरो याति ब्रह्मलोकमनामयम्। द्विज उवाच- कथं च ब्रह्मणो मोहो ह्यमोघा का वरांगना
जो त्याच्यावर श्रद्धा ठेवतो, तो माणूस ब्रह्मलोकात पोहोचतो, जिथे कुठलीही चिंता नाही. द्विज म्हणाला— ब्रह्मदेवांना मोह कसा आला, आणि ही निर्दोष, श्रेष्ठ स्त्री कोण आहे?
उद्भवं तीर्थराजस्य श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः। श्रीभगवानुवाच- मुनिर्देवैः समाराध्यः पद्मयोनिसमप्रभः
तीर्थराजाचा उगम मला खरीखुरी ऐकायची इच्छा आहे. श्रीभगवान म्हणाले— कमळातून जन्मलेल्यासारखा तेजस्वी असलेला ऋषी, देवांनी त्याची पूजा केली.
शंतनुश्चेति विख्यातः पत्नी तस्य पतिव्रता। अमोघेति समाख्याता रूपयौवनशालिनी
तो शांतनू म्हणून प्रसिद्ध आहे; त्याची पत्नी पतीपरायण होती. तिचे नाव अमोघा होते, ती रूप आणि तारुण्याने संपन्न होती.
अस्याश्च पतिमन्वेष्टुं यातो ब्रह्मा च तद्गृहम्। तस्मिन्काले मुनिश्रेष्ठः पुष्पाद्यर्थं वनं गतः
तिच्या पतीचा शोध घेण्यासाठी ब्रह्मदेव त्यांच्या घरी गेले. त्याच वेळी, श्रेष्ठ ऋषी फुले आणण्यासाठी आणि इतर कामासाठी जंगलात गेले होते.
सा तं दृष्ट्वा सुरश्रेष्ठमर्घ्यपाद्यादिकं ददौ। दूरेभिवादनं कृत्वा सा गृहं प्रविवेश ह
तीने त्या देवांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या ब्रह्मदेवांना पाहिले आणि त्यांना पाय धुण्यासाठी पाणी वगैरे दिले. दूरून नमस्कार करून ती घरात गेली.
तां च दृष्ट्वा नवद्यांगीं धाता कामवशं गतः। स्रष्टात्मानं समाधायाचिंतयत्तां पुरोगताम्
ती नवयुवती आणि सुंदर स्त्री पाहून सृष्टीकर्त्या ब्रह्मदेवांना इच्छा जडली. त्यांनी मन एकाग्र करून, ती समोरून जात असताना तिचा विचार केला.
बीजं पपात खट्वायां ब्रह्मणः परमात्मनः। ततो ब्रह्मा गतस्त्रस्तस्त्वरया परिपीडितः
ब्रह्मदेवांचे बीज, जे परमात्मा आहे, खाटेवर पडले. मग ब्रह्मदेव घाबरून, घाईने तिथून निघून गेले.
अथायातो मुनिर्गेहं शुक्रं पीठे ददर्श ह। तमपृच्छद्वरारोहां कश्चाप्यत्रागतः पुमान्
नंतर ऋषी घरी आले आणि आसनावर वीर्य पाहिले. त्यांनी त्या सुंदर स्त्रीला विचारले, 'इथे कुणी पुरुष आला होता का?'
तमुवाच ततोऽमोघा ब्रह्मा ह्यत्रागतः पते। त्वामेवान्वेषितुं नाथ मया दत्तोत्र पीठकः
त्यावर अमोघा म्हणाली, 'ब्रह्मदेव इथे आले होते, स्वामी. ते तुम्हाला शोधायला आले होते, आणि मी त्यांना हे आसन दिले.'
शुक्रस्य कारणं चात्र तपसा ज्ञातुमर्हसि। ततो ध्यानात्परिज्ञातं तेनैव च द्विजन्मना
'इथे हे वीर्य का आहे, ते तपश्चर्येने जाणून घ्या.' मग त्या द्विजाने ध्यान करून सर्व काही समजून घेतले.
ब्रह्मरेतः परं साध्वी पालयस्व ममाज्ञया। उत्पद्यते सुतस्ते तु सर्वलोकैकपावनः
'हे सती, माझ्या आज्ञेने ब्रह्मदेवांचे वीर्य जप. तुझ्या पोटी एक पुत्र जन्माला येईल, जो सर्व लोकांना पावन करणारा असेल.'