आदेशं कुरु मे नाथ कर्तव्यं येन केनचित्। यदि ते दुर्लभं कार्यं कर्तुं शक्नोमि यत्नतः
"नाथा, मला आज्ञा दे, जे काही करावं लागेल ते मी कोणत्याही मार्गाने करीन. तुझे मनातले काम जरी कठीण असले तरी मी प्रयत्न करून ते साध्य करीन."
तदा मे त्वतिकल्याणं फलिष्यति परे त्विह। इत्युक्ते परमः प्रीतः स्थितो वचनमब्रवीत्
"मग माझे पुण्य या जन्मात आणि पुढेही फळेल." असे तिने म्हटल्यावर तो अत्यंत आनंदी झाला आणि म्हणू लागला:
पापाभ्यासाच्च पाप्मानं पृच्छतीति विनिश्चयः। पथ्यस्मिन्संप्रगच्छंतीं वेश्यां परमसुंदरीम्
"सतत पाप करत गेल्यामुळे मी पापी झालो आहे — हे निश्चित आहे. रस्त्याने जात असताना मला एक अतिशय सुंदर वेश्या दिसली."
सर्वतश्चानवद्यांगीं दृष्ट्वा मे दह्यते मनः। यदि तां त्वत्प्रसादाच्च प्राप्नोमि नवयौवनां
"तिचे सर्व अंग निर्दोष पाहून माझे मन जळू लागले. तुझ्या कृपेने जर ती नवयुवती मला मिळाली —"
तदा मे सफलं जन्म कुरु साध्वि हितं मम। यदि मां कुष्ठिनं दीनं पूतिगंधं नवव्रणम्
"मग माझा जन्म सफल होईल, हे साध्वी, माझ्या भल्यासाठी हे पूर्ण कर. पण मी जर कुष्ठरोगी, दीन, दुर्गंधी आणि ताज्या जखमा असलेला असेन आणि ती सुंदर स्त्री माझ्याकडे आली नाही —"
न गच्छति वरारोहा तदा मे निधनं हितम्। श्रुत्वा तेनेरितं वाक्यं साध्वी वचनमब्रवीत्
"मग माझ्यासाठी मृत्यूच उत्तम आहे." त्याचे हे बोल ऐकून पतिव्रता म्हणाली:
यथाशक्ति करिष्यामि स्थिरी भव प्रभोऽधुना। मनसाथ समालोच्य क्षपांते ह्युषसि द्रुतम्
"मी माझ्या शक्तीनुसार सर्व करीन, प्रभो, तू आता धीर धर. मनाशी विचार करून, रात्रीच्या शेवटी, पहाटे ती लवकरच —"
गोमयं सह शोधन्या गृहीत्वा सा ययौ मुदा। संप्राप्य गणिकागेहं शोधयित्वा च चत्वरम्
गोमय आणि स्वच्छतेसाठी पाणी घेऊन ती आनंदाने निघाली. वेश्या राहते त्या घराजवळ पोहोचल्यावर तिने अंगण स्वच्छ केले.
प्रतोलीं वीथिकां चैव गोमयं प्रददौ मुदा। सा तूर्णमागता गेहे जनस्यालोकने भयात्
तिने आनंदाने गल्लीत आणि रस्त्यावर गोमय पसरले. लोकांनी पाहू नये म्हणून ती पटकन घरी आली.
एवं क्रमेण सा साध्वी चरति स्म दिनत्रयम्। अथ सा वारमुख्या च चेटिकाश्चेटकानपि
अशा प्रकारे ती साध्वी सलग तीन दिवस असे करत राहिली. मग ती मुख्य वेश्या आणि तिच्या दासी, नोकर —
अपृच्छत्कस्य कर्माणि शोभनानि च चत्वरे। मया नोक्तेप्युषः काले कस्य मत्प्रियकारणात्
चौकात कोणाच्या चांगल्या कृत्यांची आणि गुणांची चौकशी झाली? मी पहाटे काहीही बोललो नाही, तरी माझ्या आवडत्या व्यक्तीसाठी हे केलं गेलं.
रुच्यकर्मणि दीप्यंते रथ्या चत्त्वर वीथिकाः। परस्परेण संचिंत्य वारमुख्यां च तेऽब्रुवन्
रस्ते, चौक आणि गल्लीबोळे सुंदर वागण्याने उजळून निघाली आहेत; त्यांनी आपसात चर्चा करून त्या दिवसाच्या मुख्य घडामोडीबद्दल बोलले.
अस्माभिर्न कृतं भद्रे कर्म चैतत्प्रमार्जनम्। अथ सा विस्मयं गत्वा संचिंत्य रजनीक्षये
हे काम आम्ही केलेलं नाही, सखे, आणि हे स्वच्छही आम्ही केलं नाही; मग ती आश्चर्यचकित झाली आणि रात्र संपता संपता विचार करू लागली.
तया च दृश्यते सा च तथैव पुनरागता। दृष्ट्वा तां महतीं साध्वीं ब्राह्मणीं च पतिव्रताम्
ती दिसली, आणि पुन्हा पूर्वीप्रमाणे परत आली; त्या थोर, सती आणि पतीवर निष्ठावान ब्राह्मण स्त्रीला पाहून.
दधार चरणे तस्या हा क्षमस्वेति भाषिणी। आयुर्देहं च संपत्तिर्यशोर्थः कीर्तिरेव च
ती तिच्या पायाशी बसली आणि म्हणाली, 'अगं, मला माफ कर'; आयुष्य, शरीर, संपत्ती, कीर्ती आणि मान हे सर्व.
एतासां मे विनाशाय स्फुरसीव पतिव्रते। यद्यत्प्रार्थयसे साध्वि नित्यं दास्यामि तद्दृढम्
हे सर्व तुझ्यामुळे माझ्या हातून निघून जात आहेत असं वाटतं, सती; तू जे काही मागशील, ते मी नेहमीच नक्की देईन.
सुवर्णं मणिरत्नं वा चेलं वा यन्मनोरथं। तामुवाच ततः साध्वी न मे चार्थे प्रयोजनम्
सोने, मौल्यवान दगड, रत्न किंवा वस्त्र — तुला जे हवं असेल; तेव्हा ती सती म्हणाली, 'मला धनाची काहीच गरज नाही.'
अस्ति कार्यं च ते किञ्चिद्वदामि कुरुषे यदि। तदा मे हृदि संतोषः कृतं सर्वं त्वयाऽधुना
तुला काही काम असेल तर सांग, आणि तू केलंस तर; मग माझं मन तृप्त होईल, कारण तू आता सर्व काही पूर्ण केलं आहेस.
गणिकोवाच- सत्यं सत्यं करिष्यामि द्रुतं वद पतिव्रते। कुरु मे रक्षणं मातर्द्रुतं कृत्यं च मे वद
वेश्या म्हणाली — 'खरंच, खरंच, मी ते लवकरच करीन; सांग, सती. आई, मला वाचव आणि लवकरच काय करायचं ते सांग.'
त्रपया निकृतं वाच्यं तस्यामुक्तं वरं प्रियम्। क्षणं विमृश्य सा वेश्या कृत्वा क्षांतिमुवाच च
लाजेमुळे जी गोष्ट सांगायची होती ती तिने थांबवली, आणि प्रिय इच्छा बोलली नाही; क्षणभर विचार करून वेश्येने निर्धार केला आणि बोलली.
कुष्ठिनः पूतिगंधस्य संपर्के दुःखिता भृशम्। दिनैकं च करिष्यामि यद्यागच्छति मद्गृहम्
कुष्ठरोग्याच्या दुर्गंधीमुळे मला खूप त्रास होतो; एक दिवस मी ते करीन, जर तो माझ्या घरी आला तर.
पतिव्रतोवाच- आगमिष्यामि ते गेहमद्य रात्रौ च सुंदरि। भुक्तभोग्यं पतिं हृष्टं पुनर्नेष्यामि मद्गृहम्
पत्नीनिष्ठा म्हणाली — 'मी आज रात्री तुझ्या घरी येईन, सुंदरिये; माझ्या पतीने जेवून समाधान मिळवल्यावर, मी त्याला पुन्हा माझ्या घरी नेईन.'
गणिकोवाच- गच्छ शीघ्रं महाभागे स्वगृहं च पतिव्रते। पतिस्ते चार्द्धरात्रे स आगच्छतु च मद्गृहम्
वेश्या म्हणाली — 'लवकर जा, भाग्यवती, आपल्या घरी, सती; तुझा पती अर्ध्या रात्री माझ्या घरी येऊ दे.'
बहवो मे प्रियास्संति राजानस्तत्समाश्च ये। एकैको मद्गृहे नित्यं तिष्ठतीह निरंतरम्
माझे अनेक प्रियकर आहेत, राजे आणि त्यांच्यासारखे इतर; प्रत्येकजण नेहमी माझ्या घरी अखंडपणे राहतो.
अद्याहं मे गृहं शून्यं करिष्यामि च त्वद्भयात्। स चागच्छतु ते भर्त्ता स चास्मान्प्राप्य गच्छतु
आज मी तुझ्या भीतीने माझं घर मोकळं करीन; तुझा पती येऊ दे, आणि आमच्याशी भेटून नंतर जाऊ दे.
एतच्छ्रुत्वा तु सा साध्वी गतासौ स्वगृहे तथा। पत्यौ निवेदयामास कृत्यं ते फलितं प्रभो
हे ऐकून ती सती आपल्या घरी गेली; तिने पतीला सांगितले, 'तुमचं काम पूर्ण झालं आहे, प्रभो.'
अद्य रात्रौ च तद्गेहं गंतुं ख्यातिं करोति सा। प्रभूताः पतयस्तस्यास्तव कालो न विद्यते
ती आज रात्री त्या घरी जाणार आहे, हे जाहीर करून; तिचे अनेक पती आहेत, आणि तिथे तुला वेळ मिळणार नाही.
विप्र उवाच- कथं यास्यामि तद्गेहं मया गंतुं न शक्यते। एतज्ज्ञात्वा कुतः क्षांतिः कृतं कार्यं कथं भवेत्
ब्राह्मण म्हणाला — 'मी त्या घरी कसा जाऊ? मला जाणं शक्य नाही; हे कळल्यावर संयम कसा ठेवू, आणि काम कसं पूर्ण होईल?'
पतिव्रतोवाच- स्वपृष्ठस्थमहं कृत्वा नेष्यामि तद्गृहं प्रति। सिद्धे ह्यर्थे नयिष्यामि पुनस्ते नैव वर्त्मना
पतिव्रता म्हणाली — मी माझ्या पाठीवर त्याला घेऊन त्याच्या घरी नेईन; माझं काम पूर्ण झाल्यावर मी पुन्हा या वाटेने परत येणार नाही.
द्विज उवाच- कल्याणि त्वत्कृतेनैव सर्वं मे कृत्यमेष्यति। इदानीं यत्कृतं कर्म स्त्रीजनैरपि दुःसहम्
ब्राह्मण म्हणाला — शुभे, तुझ्यामुळे माझं सगळं काम पूर्ण होईल; तू जे केलं आहेस, ते इतर स्त्रियांनाही सहन होणार नाही असं आहे.