ततस्तस्य च वीथ्यां च दृष्टस्तेन सहैव सः। स पप्रच्छ मुदा तं च धर्मोद्देशं हितं वद
नंतर, रस्त्यावर त्याला पाहून, त्याने आनंदाने विचारले — 'धर्माचे जे उपदेश हितकारक आहेत, ते मला सांग.'
सज्जनाद्रोह उवाच-। गच्छ बाडव धर्मज्ञ वैष्णवं पुरुषोत्तमम्। तं च दृष्ट्वा त्वभीष्टं ते सांप्रतं च फलिष्यति
सज्जनाद्रोह म्हणाला — 'जा, बाढवा, धर्म जाणणारा, त्या श्रेष्ठ वैष्णवाकडे; त्याला पाहिल्यावर तुझे इच्छित फळ आता नक्की मिळेल.'
बकस्य निधनं यद्वा वस्त्रस्याशोषणं तथा। जानीषे चापरो यश्च कामस्तेऽस्ति हृदिस्थितः
जसं तुला बकाचं मरण किंवा वस्त्र सुकल्याचं कळतं, तसंच तुझ्या हृदयात अजून एक इच्छा आहे, तीही तुला माहीत आहे.
एतच्छ्रुत्वा तु वचनमागतो वैष्णवं प्रति। विष्णुरूपद्विजेनैव सार्द्धं तेन मुदा ययौ
ही वचने विष्णुभक्ताला ऐकवली तेव्हा, तो विष्णुरूपात असलेल्या त्या ब्राह्मणासोबत आनंदानं पुढे गेला.
अपश्यत्पुरुषं शुद्धं ज्वलंतं च पुरःस्थितम्। सर्वलक्षणसंपूर्णं दीप्यमानं स्वतेजसा
त्याच्या समोर एक शुद्ध, तेजस्वी, सर्व शुभ लक्षणांनी युक्त असा पुरुष उभा होता, जो आपल्या तेजानं झळकत होता.
अब्रवीत्स च धर्मात्मा ध्यानस्थं च हरेः प्रियम्। वदनो यद्यद्वृत्तं वै दूरात्त्वां चागतो ह्यहम्
तो धर्मात्मा त्या ध्यानस्थ हरिप्रियाला म्हणाला, "काय घडलं ते मला सांग, कारण मी दूरवरून तुझ्याकडे आलो आहे."
वैष्णव उवाच-। प्रसन्नस्ते सुरश्रेष्ठो दानवारीश्वरः सदा। दृष्ट्वा त्वां च मनोऽस्माकं हृष्यतीवाधुना द्विज
विष्णुभक्त म्हणाला — "देवतांमध्ये श्रेष्ठ, दानवांचा शत्रू असलेला देव नेहमीच तुझ्यावर प्रसन्न आहे; तुला पाहून आमचं मनही आज खूप आनंदित झालं आहे, हे द्विजा."
कल्याणं चातुलं तेद्य फलिष्यति मनोरथः। सुरवर्त्मनि ते नित्यं चेलं शुष्यति नान्यथा
आज तुझं अद्वितीय भाग्य फळाला येईल; देवांच्या मार्गावर तुझं वस्त्र नेहमी सुकत राहील, दुसरं काही होणार नाही.
दृष्ट्वा देवं सुरश्रेष्ठं मम गेहे हरिं स्थितम्। इत्युक्ते वैष्णवेनाथ स तु तं पुनब्रवीत्
माझ्या घरी उभा असलेला देवतांमध्ये श्रेष्ठ हरि मी पाहिला — असं विष्णुभक्तानं सांगितल्यावर, त्यानं पुन्हा त्याला विचारलं.
क्वासौ विष्णुः स्थितो नित्यं दर्शयाद्य प्रसादतः। वैष्णव उवाच-। अस्मिन्देवगृहे रम्ये प्रविश्य परमेश्वरम्१५० 1.50.
"तो सनातन विष्णु कुठे आहे? आज तुझ्या कृपेने मला दाखव." विष्णुभक्त म्हणाला — "या सुंदर देवालयात ये आणि त्या परमेश्वराचं दर्शन घे."
तं दृष्ट्वा किल्बिषाद्धोरान्मुच्यसे जन्मबंधानत्। तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रविश्य सदनं प्रति
त्याचं दर्शन घेतल्यावर भयंकर पापं आणि जन्मबंधनातून तू मुक्त होशील; ही वचने ऐकून तो त्या घरात गेला.
अपश्यत्तं द्विजं विष्णुं तिष्ठंतं पद्मतल्पके। शिरसैव प्रवंद्याथ जग्राह चरणौ मुदा
त्याने त्या द्विजरूपातल्या विष्णूला कमळाच्या आसनावर उभा असलेला पाहिला; त्याने डोक्याने वंदन करून आनंदाने त्याचे पाय धरले.
प्रसादी भव देवेश न ज्ञातस्त्वं पुरा मया। इहामुत्र च देवेश तवाहं किंकरः प्रभो
"देवतांमध्ये स्वामी, कृपा कर. मी तुला आधी ओळखलं नव्हतं. या जन्मात आणि पुढच्या जन्मातही, प्रभो, मी तुझा सेवक आहे."
अनुग्रहश्च मे दृष्टो भवतो मधुसूदन। रूपं ते द्रष्टुमिच्छामि यदि चास्ति कृपा मयि
"मधुसूदन, तुझी कृपा मला मिळाली आहे; जर माझ्यावर तुझी दया असेल, तर मी तुझं रूप पाहायचं इच्छितो."
विष्णुरुवाच-। अस्ति मे त्वयि भूदेव प्रियत्वं च सदैव हि। स्नेहात्पुण्यवतामेव दर्शनं कारितं मया
विष्णु म्हणाला — "हे श्रेष्ठ द्विजा, मला तुझ्यावर नेहमीच प्रेम आहे; पुण्यवानांवरच्या माझ्या प्रेमामुळे मी तुला हे दर्शन दिलं आहे."
दर्शनात्स्पर्शनाद्ध्यानात्कीर्तनाद्भाषणात्तथा। सकृत्पुण्यवतामेव स्वर्गं चाक्षयमश्नुते
पुण्यवानांचं एकदाच जरी दर्शन, स्पर्श, ध्यान, कीर्ती किंवा संवाद झाला, तरी त्याने अक्षय स्वर्ग मिळतो.
नित्यमेव तु संसर्गात्सर्वपापक्षयो भवेत्। भुक्त्वा सुखमनंत च मद्देहे प्रविलीयते
सतत त्यांच्या संगतीमुळे सर्व पापं नष्ट होतात; अनंत सुख उपभोगून शेवटी माझ्यात विलीन होतो.
स्नात्वा च पुण्यतीर्थेषु दृष्ट्वा मां चैव सर्वतः। दृष्ट्वा पुण्यवतां देशान्मम देहे विलीयते
पवित्र तीर्थांमध्ये स्नान करून, सर्वत्र माझं दर्शन घेऊन, आणि पुण्यवानांच्या प्रदेशांचं दर्शन घेऊन, तो माझ्यात विलीन होतो.
कथयित्वा कथां पुण्यां लोकानामग्रतः सदा। स चैव नरशार्दूल मद्देहे प्रविलीयते
सदैव लोकांसमोर पुण्यकथा सांगितल्याने, हे श्रेष्ठ पुरुषा, तोही माझ्यात विलीन होतो.
उपोष्य वासरेस्माकं श्रुत्वा मच्चरितं ध्रुवम्। रात्रौ जागरणं कृत्वा मद्देहे प्रविलीयते
किंवा आमच्या दिवशी उपवास करून, माझी चरित्रं नक्की ऐकून, रात्री जागरण केल्यानेही तो माझ्यात विलीन होतो.
अत्यंतघोषणो नृत्यगीतवाद्यादिकैस्सदा। नामस्मरन्द्विजश्रेष्ठ मद्देहे प्रविलीयते
हे द्विजश्रेष्ठ, जेव्हा माझ्या नावाचा सातत्याने मोठ्या आवाजात गाणे, नृत्य, वाद्य वाजवणे आणि स्मरण केले जाते, तेव्हा मी त्या देहात एकरूप होतो.
मद्भक्तस्तीर्थभूतश्च त्वमेव बकमारणात्। यत्पापं तस्य मोक्षाय सखे स्थित्वा उवाच ह
बकासुराचा वध केल्यापासून तू माझा भक्त आणि पवित्र स्थळ झालास; तुझ्या सर्व पापांचे मोक्ष मी तुला देतो, मित्रा.
गच्छ मूकं महात्मानं तीर्थं पुण्यवतां वरम्। मूकस्य दर्शनात्तात सर्वे दृष्टा महाजनाः
महात्मा मूकाकडे जा, तो पुण्यवानांसाठी श्रेष्ठ तीर्थ आहे; त्याचे दर्शन घेतल्यावर, तात, सर्व थोर लोकांचेही दर्शन घडते.
तेषां च दर्शनादेव तथा संभाषणान्मम। ममसंपर्कभावाच्च मद्गृहं चागतो भवान्
त्यांच्या केवळ दर्शनाने, संवादाने आणि माझ्याशी संबंधाने, तसेच माझ्या घरी तू आल्यामुळे—
जन्मकोटिसहस्रेभ्यो यस्य पापक्षयो भवेत्। स मां पश्यति धर्मज्ञो यथा तेन प्रसन्नता
ज्याचे जन्मोजन्मीचे असंख्य पाप नष्ट होते, तो धर्मज्ञ मला पाहतो आणि त्याने माझे प्रसाद मिळते.
ममैवानुग्रहाद्वत्सअहंदृष्टस्त्वयानघ। तस्माद्वरं गृहाण त्वं यत्ते मनसि वर्तते
माझ्या कृपेने, बाळा, तू मला पाहिले आहेस, पावन; म्हणून, तुझ्या मनात जे आहे ते वर माग.
विप्र उवाच-। अस्माकं सर्वथा नाथ मानसं त्वयि तिष्ठतु। त्वदृते सर्वलोकेश कदाचिन्न तु रोचताम्
ब्राह्मण म्हणाला— हे नाथा, माझे मन नेहमी तुझ्यातच राहो; तुझ्याशिवाय, सर्व लोकांचे स्वामी, मला दुसरे काहीही कधीच आवडू नये.
माधव उवाच-। यस्मादेतादृशी बुद्धिः स्फुरते ते सदानघ। तस्मान्मत्सदृशान्भोगान्मद्गेहे संप्रलप्स्यसे
माधव म्हणाले— अशी बुद्धी नेहमी तुझ्यात जागृत होते, पावन; म्हणून, माझ्या घरी माझ्यासारखेच सुख तुला मिळेल.
किंतु ते पितरौ पूजामाप्नुतो न त्वयानघ। पूजयित्वा तु पितरौ पश्चाद्यास्यसि मत्तनुम्
पण, पावन, तुझ्या आईवडिलांना तुझ्याकडून पूजेला मिळणार नाही; त्यांची पूजा केल्यावरच तू माझ्या स्वरूपाला येऊ शकशील.
तयोर्निश्श्वासवातेन मन्युना च भृशं पुनः। तपः क्षरति ते नित्यं तस्मात्पूजय तौ द्विज
त्यांच्या उसासण्याने आणि तीव्र रागाने तुझे तप नेहमी कमी होते; म्हणून, ब्राह्मणा, त्यांची पूजा कर.