आहारार्थी पुरा वत्स गरुडो विनतासुतः। पतंगोपि बहिः साक्षादंडान्निस्सृत्य शावकः
"पूर्वी, एकदा अन्नासाठी, विनतेचा मुलगा गरुड बाहेर गेला; त्याच वेळी एक पिल्लू अंड्यातून बाहेर पडून बाहेर होतं."
क्षुधार्थी मातरं प्राह भक्ष्यं मे दीयतामिति। ततः पर्वतसंकाशं गरुडं च महाबलम्
"भुकेने व्याकुळ होऊन त्या पिल्लाने आईला सांगितलं, 'मला काहीतरी खायला दे.' तेव्हा पर्वतासारखा बलवान गरुड तिथे दिसला..."
दृष्ट्वा माता महाभागा तनयं हृष्टमानसा। क्षुधां ते बाधितुं पुत्र न शक्नोमि समंततः
त्याची पुण्यवती आई, आपला पुत्र गरुडासारखा बलवान आणि आनंदी आहे हे पाहून म्हणाली, 'मुला, मी तुझी भूक काही केल्या भागवू शकत नाही.'
तव तातस्तपस्तेपे लौहित्यस्योत्तरे तटे। कश्यपो नाम धर्मात्मा साक्षाल्लोकपितामहः
"मुला, तुझ्या वडिलांनी लोहित्याच्या उत्तरेकडील काठावर तपश्चर्या केली; त्यांचं नाव कश्यप, धर्मात्मा आणि सर्वांचा प्रत्यक्ष पितामह आहे."
तत्र गच्छस्व पितरं पृच्छ कामं यथा तव। अस्योपदेशतस्तात क्षुधा ते शममेष्यति
"तिथे जाऊन वडिलांना हवं ते विचार; त्यांच्या सांगण्याने, मुला, तुझी भूक शमेल."
ततो मातुर्वचः श्रुत्वा वैनतेयो महाबलः। अगमत्पितुरभ्याशं समुहूर्तान्मनोजवः
आईचं बोलणं ऐकून, बलवान विनतेचा मुलगा क्षणात वडिलांच्या जवळ गेला.
दृष्ट्वा तातं मुनिश्रेष्ठं ज्वलंतमिव पावकम्। प्रणम्य शिरसा वाक्यमुवाच पितरं खगः
वडिलांना, अग्नीप्रमाणे तेजस्वी आणि ऋषीमध्ये श्रेष्ठ, पाहून त्या पक्ष्याने वाकून नमस्कार केला आणि वडिलांना म्हणाला—
भक्षार्थी समनुप्राप्तः सुतोहं ते महात्मनः। क्षुधया पीडितो नाथ भक्ष्यं मे दीयतां प्रभो
"मी तुमचा मुलगा, अन्नासाठी आलो आहे; प्रभो, भुकेने त्रस्त झालोय, मला काहीतरी खायला द्या."
ततो ध्यानं समालभ्य ज्ञात्वा तं विनतासुतं। पुत्रस्नेहाद्वचश्चेदं प्रोवाच मुनिसत्तमः
मग ध्यानात मग्न होऊन, तो विनतेचा मुलगा आहे हे ओळखून, त्या श्रेष्ठ ऋषीने आपल्या मुलावर असलेल्या प्रेमापोटी असे शब्द सांगितले.
अनेकशतसाहस्रा निषादाः सरितांपतेः। तीरे तिष्ठंति पापिष्ठास्तान्संभक्ष्य सुखी भव1.47.
नदीच्या काठी असंख्य पापी निषाद उभे आहेत; त्यांना खाऊन टाक आणि आनंदी रहा.
तीर्थमुत्सादयंति स्म तीर्थकाका दुरासदाः। विना विप्रं निषादेषु भक्षय त्वमलक्षितं
तीर्थस्थळी येणारे हे कठीण कावळे तीर्थ दूषित करत आहेत; ब्राह्मण सोडून, निषादांना कुणालाही न कळता खाऊन टाक.
इत्युक्तः प्रययौ पक्षी भक्षयामास तांस्ततः। अलक्ष्यभावो विप्रोपि गिलितस्तेन पक्षिणा
असे सांगितल्यावर तो पक्षी निघून गेला आणि त्याने त्यांना खायला सुरुवात केली; कुणालाही न कळता त्या पक्ष्याने ब्राह्मणालाही गिळले.
स तस्य गलके गाढं लालगीति द्विजस्तदा। वमितुं गिलितुं चापि न शशाक द्विजोत्तमः
त्या वेळी ब्राह्मण त्याच्या घशात घट्ट अडकला, उलटीही करता आली नाही, गिळताही आले नाही, तो श्रेष्ठ ब्राह्मण काहीच करू शकला नाही.
गत्वाथ पितरं प्राह किमेतदिति मे पितः। लग्नं मे गलके सत्वं प्रतिकर्तुं न शक्नुयां
मग तो आपल्या वडिलांकडे गेला आणि म्हणाला, 'बाबा, हे काय झाले? माझ्या घशात काहीतरी अडकले आहे आणि ते काढता येत नाही.'
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कश्यपस्तमुवाच ह। मयोक्तं ते पुरा वत्स ब्राह्मणोयं न बुध्यसे
त्याचे बोल ऐकून कश्यप म्हणाले, 'मुला, मी तुला आधीच सांगितले होते, हा ब्राह्मण आहे, पण तुला ते समजले नाही.'
इत्युक्त्वा च मुनिर्धीमान्द्विजं प्राह स धार्मिकः। आगच्छ त्वं ममासन्नं हितं ते प्रवदाम्यहं
असे सांगून, तो बुद्धिमान ऋषी त्या धर्मात्मा ब्राह्मणाला म्हणाला, 'इथे माझ्या जवळ ये, मी तुझ्या हिताचे सांगतो.'
तमुवाच तदा विप्रः कश्यपं मुनिपुंगवम्। ममैते सुहृदो नित्यं सर्वे संबंधिनः प्रियाः
तेव्हा तो ब्राह्मण त्या श्रेष्ठ ऋषी कश्यपाला म्हणाला, 'हे सर्व माझे नेहमीचे मित्र आणि आप्त आहेत, ते मला प्रिय आहेत.'
श्वशुराः स्यालकाश्चाप्तास्सबालाश्च तथापरे। एतैः सह प्रयास्यामि निरयं चापि वा शिवम्
सासरे, मेव्हणे, जवळचे नातेवाईक, मुले आणि इतरही—त्यांच्यासोबत मी नरकात जाऊ किंवा शुभ मार्गावर, मी त्यांना सोडणार नाही.
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विस्मितः कश्यपोऽब्रवीत्। द्विजानां च कुले जातश्चांडालैः पतितो भवान्
त्याचे बोल ऐकून कश्यप आश्चर्यचकित झाला आणि म्हणाला, 'तू ब्राह्मणांच्या कुळात जन्माला आलास, पण चांडाळांसोबत राहून पडला आहेस.'
पुरुषास्ते प्रतिष्ठंते घोरे च निरये ध्रुवम्। चिराय निष्कृतिस्तेषां नैवास्तीह कथंचन
ते लोक नक्कीच भयंकर नरकात राहतात; त्यांच्यासाठी फार काळपर्यंत काहीही प्रायश्चित्त नाही.
सर्वांश्चैव दुराचारांश्चांडालान्पापकारिणः। दोषांस्त्यक्त्वा नरः पश्चात्सुखी भवति नान्यथा
सर्व वाईट वर्तन आणि पापी चांडाळांना सोडल्यावरच मनुष्य नंतर सुखी होतो; अन्यथा नाही.
अज्ञानाद्यदि वा मोहात्कृत्वा पापं सुदारुणं। ततो धर्मं चरेद्यस्तु स गच्छेत्परमां गतिं
अज्ञानामुळे किंवा मोहामुळे कोणी फार मोठे पाप केले, तरी नंतर धर्माचरण केल्यास तो श्रेष्ठ अवस्था प्राप्त करतो.
पापकृन्न चरेद्धर्मं पापे कुर्यान्मतिं पुनः। शिलानावं यथारूढः सागरे संनिमज्जति
जो पापी धर्माचरण करत नाही आणि पुन्हा पापातच मन लावतो, तो जणू दगडाच्या नौकेत बसून समुद्रात बुडतो.
कृत्वा सर्वाणि पापानि तथा दुर्गतिसंचयं। उपशांतो भवेत्पश्चात्तं दोषं शमयिष्यति
सर्व पापे करून आणि वाईट कर्म साठवून, जो नंतर शांत होतो, तो आपले दोष शांत करू शकतो.
तमुवाच महाप्राज्ञं द्विजं मुनिवरोत्तमम्। यदिमां न जहातीह खगः सर्वांश्च बांधवान्
त्याने त्या बुद्धिमान, श्रेष्ठ ब्राह्मणाला म्हटले, 'जर तू मला आणि माझ्या सर्व नातेवाईकांना इथे सोडत नाहीस—'
ततः प्राणं च त्यक्ष्यामि खगे मर्मावघातिनि। नोचेत्त्यजतु मे बंधून्प्रतिज्ञा मे दृढात्मनः
'तर मग मी प्राण सोडीन, हे पक्ष्या, जो जीवावर घाव करतोस; नाहीतर माझे नातेवाईक मी सोडेन, कारण माझा निश्चय ठाम आहे.'
ततस्तार्क्ष्यमुवाचेदं मुनि र्ब्रह्मवधे भयात्। उद्वमैतान्सविप्रांश्च म्लेछानेतान्समंततः
त्यावेळी ब्रह्महत्येच्या भीतीने त्या ऋषीने गरुडाला सांगितले, 'हे सगळे, ब्राह्मणांसह आणि परदेशीयांसह, एकत्रितपणे हाकलून लाव.'
वनेषु पर्वतान्तेषु दिक्षु तान्पतगेश्वर। उद्ववाम ततः शीघ्रं दोषज्ञः पितुराज्ञया
पित्याच्या आज्ञेने, योग्य-अयोग्य जाणणाऱ्या त्या पक्षीराजाने त्यांना पटकन जंगलात, पर्वतांच्या टोकांवर आणि सर्व दिशांना हाकलून दिले.
ततः सर्वेऽभवन्व्यक्ता अकेशाः श्मश्रुवर्जिताः। यवना भोजनप्रीताः किंचिच्छ्मश्रुयुताश्च ये
मग ते सगळे स्पष्टपणे दिसू लागले—कोणाचे केस नव्हते, कोणाच्या दाढ्या नव्हत्या, यवन लोक जे खाण्याच्या प्रेमात होते, आणि काहींच्या फक्त थोड्याशा मिशा होत्या.
अग्नौ च नग्नकाः पापा दक्षिणस्यामवाचकाः। घोराः प्राणिवधे प्रीता दुरात्मानो गवाशिनः
दक्षिण दिशेला नग्न पापी, मूक राहणारे, जीव मारण्यात आनंद मानणारे भयंकर, वाईट आणि गायी खाणारे लोक आहेत.