रंभोपमोरु पृथुपीननितंबबिंबानद्धक्वणन्मणिरणद्रशनाकलापं। बृंदं ललाटतटकोटिपटांतलंबि हेमांचलांचितमुखं कुलपालिकानाम्
केळीच्या देठासारख्या सुंदर मांड्या, भरदार आणि गोल कंबरेभोवती झुळझुळणाऱ्या रत्नांच्या करध्या, आणि कपाळावर पदराच्या कडा लटकलेल्या, सोन्यासारख्या तेजस्वी चेहऱ्यांनी त्या कुलवधू उभ्या आहेत.
कांतं गृहेषु कलगद्गदभाषितानां झंकारनूपुररवेणविरावितानाम्। तेषां कृशानुकरमिन्दुसमानकांतं यैरर्चितोसि भगवन्भवमोचनस्त्वं
घरात गोड, थोडं थबकणाऱ्या शब्दांनी बोलणाऱ्या, पैंजणांच्या मंजुळ आवाजाने घर गूंजवणाऱ्या, चंद्रासारख्या सुंदर आणि कोवळ्या कांतीच्या त्या स्त्रिया, हे बंधनमुक्त करणाऱ्या प्रभो, तुझी भक्ती करतात.
ब्रह्मा त्वमेव हरिरस्यनिलोऽनलोसि रुद्रोंऽतकोसि वरुणोऽस्यमराधिपोसि। सोमोसि वायुरसि भूरसि चेश्वरोसि यज्ञोसि वित्तपतिरस्यपराजितोसि
तूच ब्रह्मा आहेस, तूच हरि आहेस, तूच वारा आणि अग्नी आहेस; तूच रुद्र, मृत्यू, वरुण आणि देवांचा राजा आहेस; तूच सोम, वायू, पृथ्वी आणि सर्वांचा स्वामी आहेस; तूच यज्ञ, संपत्तीचा अधिपती आणि अजिंक्य आहेस.
ते सप्तसप्तिसुरवाहरणेन मुक्ता भूमावथेति तरसोरुतरंतरीताः। व्योमैतदंतरहितं परितो हि गत्वा गच्छंति न श्रमदं हिमनागपीमे
जे सातही देव आणि दानवांच्या सैन्यांचा पराभव करून मुक्त झाले, ते वेगाने पृथ्वीच्या पलीकडे जातात; आकाश आणि सर्व दिशांना भटकूनही त्यांना ना थकवा येतो, ना थंडी-उष्णतेचा त्रास होतो.
ध्यानैकयोगनिरताश्च समाधिभावात्ध्यात्वा पदं तव तुरीयमनंतमूर्ते। मुक्तामयास्तनुभृतो न भियाभियुक्तास्तद्ब्रह्मशाश्वतमचिंत्यमनाद्यनंतं
ध्यान आणि योगात मग्न राहून, तुझ्या चौथ्या, अनंत अवस्थेचे चिंतन करणारे, हे देहधारी जीव मुक्त होतात, त्यांना भीती राहत नाही, आणि ते त्या सनातन, अगम्य, अनादि, अनंत ब्रह्माला प्राप्त होतात.
जन्मादिरोगरहितं परमं पुराणमीशं जरामरणशोकभयातिरिक्तम्। स्थूलानुभावनगणागणितं विशुद्धं वेदांतवादिभिरलं परिमन्यते यत्
जन्म, रोग, वार्धक्य, मृत्यू, दु:ख आणि भीती यांपासून मुक्त, स्थूल इंद्रियांना न कळणारे, शुद्ध आणि अनंत असे ते परमपुरुष, वेदांतज्ञ लोक अंतिम सत्य म्हणून मान्य करतात.
त्वामग्निपुंजवपुषं तपसां निवासं याता दिवं सुचिरकालमुपास्यभक्ताः। भानो सुरासुरसमूहशिरोनिघृष्ट पादारविंदयुगलामलचारुमूर्त्ते
हे अग्निसारख्या तेजस्वी रूपाचे, तपस्येचे आश्रय असलेल्या प्रभो, तुझी भक्ती करून जे भक्त दीर्घकाळाने स्वर्गात पोहोचतात, त्यांचे चरण कमळ देव आणि दानवांच्या मुकुटांनी नेहमी स्पर्शले जातात.
भूतेशभूतवरदा सकृदव्ययात्मन्व्योमाट्टहाससवितर्भुवनैकदीप। ऋक्साममंत्रयजुषामधिवास नाम सृष्टिस्थितिप्रलयकारणलोकपाल
हे भूतांचे स्वामी, सर्वांना वर देणारे, अविनाशी आत्मा, आकाशात हास्याने गूंजणारे, जगाचा एकमेव दीप, ऋग्वेद, सामवेद आणि यजुर्वेद यांत वास करणारे, सृष्टी, स्थिती आणि प्रलयाचे कारण, लोकांचे रक्षण करणारे तूच आहेस.
दीनस्य देव कृपणस्य भवेभवे मे मग्नस्य चारुदविचार मनोरथानि। शश्वद्यतीश्वर शशी करकंकघोरोत्पातो जरामरणशोकरुगांतरस्य
हे देव, प्रत्येक जन्मात माझे मन दु:ख आणि मोहाने बुडालेले असते, आणि त्यात असंख्य इच्छा असतात; हे शाश्वत प्रभो, चंद्र जसा अंधार दूर करतो, तसेच तू माझ्या वार्धक्य, मृत्यू, दु:ख आणि रोग या भयंकर यातना दूर कर.
यः प्रातः सायमिदं मध्याह्ने वा पठेच्च दीप्तांशोः। सालोक्यं याति रवेः प्राप्नोति धर्मार्थकामांश्च
जो कोणी हे प्रात:काळ, मध्यान्ह किंवा संध्याकाळी म्हणतो, तो सूर्यलोकाला प्राप्त होतो आणि धर्म, अर्थ, काम या सर्व गोष्टी मिळवतो.
नित्यं तस्माच्च सूर्याच्च मनसोभिहितं च यत्। नमस्ते देवदेवेश भक्तानामभयंकर
म्हणून नेहमी सूर्यापासून आणि मनाने जे काही उच्चारले जाते, त्यासाठी, हे देवांचा देव, भक्तांना निर्भयता देणारा, तुला नमस्कार.
सुब्रह्मण्य नमस्ते तु सर्वदेवनमस्कृत। तिग्मांशो वै नमस्तुभ्यं जगतश्चक्षुषे नमः
सुब्रह्मण्य, तुला नमस्कार, सर्व देवांनी वंदन केलेल्या; तेजस्वी सूर्य, तुला नमस्कार, जगाच्या नेत्राला नमस्कार.
प्रभाकर नमस्तेस्तु भानो जय जगत्पते। अनेन दनुमुख्येन पीडितोहं जगत्पते
प्रकाशाचा स्त्रोत, तुला नमस्कार; हे भानू, जगाच्या स्वामी, विजय असो! हे प्रभो, या दानवांच्या प्रमुखामुळे मी येथे त्रस्त झालो आहे.
किं करोमि कथं चैनं घातयामि दिवाकर। सूर्य उवाच-। जय शूलेन पापिष्ठं मायाशतविशारदम्
मी काय करू? आणि याला कसा मारू, हे दिवाकर? सूर्य म्हणाला: 'शूलाने त्या महापापी, मायेत पारंगत असलेल्या दुष्टाचा पराभव कर.'
जयं प्राप्नुहि देवेश हत्वा शूलेन चांधकम्। गृह्य शूलं ततो दूरमाक्षिप्य हर तेजसा
देवतांच्या स्वामी, शूलाने अंधकाचा वध करून विजय मिळव; शूल उचल, आणि आपल्या तेजाने ते दूर फेक, हे हर.
ततोन्धकस्त्रिशूलेनाताडयत्पापकर्मकृत्। तस्मिन्युद्धे तथा रुद्रो ह्यन्धकेनाभिपीडितः
मग त्या पापी अंधकाला त्रिशूलाने भोसकले; त्या युद्धात अंधकाने रुद्रावर जोरदार हल्ला केला.
मुमोच बाणमुत्युग्रं नाम्ना पाशुपतं हि यत्। पिनाकमानम्य दोर्भ्यां पिनाकी शंकरः स्वयम्
त्याने अत्यंत भयंकर, पाशुपत नावाचा बाण सोडला; दोन्ही हातांनी धनुष्याला वाकवून, पिनाकी शंकराने स्वतः तो सोडला.
रुद्रबाणविनिर्भेदाद्रुधिरादन्धकस्य तु। अंधकाश्च समुत्पन्नाश्शतशोथ सहस्रशः
रुद्राच्या बाणाने अंधकाच्या शरीरातून रक्त वाहू लागले, आणि त्या रक्तातून शेकडो-हजारो अंधक जन्माला आले.
तेषां विदार्यमाणानां रुधिरादपरे पुनः। बभूवुरंधका घोरा यैर्व्याप्तमखिलं जगत्
त्यांच्या शरीराचे तुकडे होत असताना, त्यांच्या रक्तातून दुसरे भयंकर अंधार निर्माण झाले, ज्यांनी संपूर्ण जग व्यापून टाकले.
तं तु मायाविनं दृष्ट्वा देवदेवस्तदांधकम्। पानार्थमंधकस्यास्रं ससृजे मातृकास्तदा
त्या मायावी अंधकाला पाहून, देवांचा देव अंधकाच्या रक्ताचे पान्यासाठी त्या वेळी मातृका निर्माण केल्या.
माहेश्वरीं तथा ब्राह्मीं शौरीं वा बाडवीं तथा। सौपर्णीमथ वायव्यां शंखिनीं तैत्तिरीं तथा
त्यांनी माहेश्वरी, ब्राह्मी, शौरी, बाडवी, सौपर्णी, वायव्य, शंखिनी आणि तैत्तिरी या देवी निर्माण केल्या.
सौरीं सौम्यां शिवदूतीं चामुंडामथ वारुणीं। वाराहीं नारसिंहीं च वैष्णवीं च विभावरीं
त्यांनी सौरि, सौम्या, शिवदूती, चामुंडा, वारुणी, वाराही, नारसिंही, वैष्णवी आणि विभावरी या देवीही निर्माण केल्या.
शतानंदां भगानंदां पिच्छिलां भगमालिनीं। बालामतिबलां रक्तां सुरभीं मुखमंडिताम्
शतानंदा, भगानंदा, पिच्छिला, भगमालिनी, बाला, अतिबला, रक्त, सुरभी आणि मुखमंडिता या देवीही निर्माण केल्या.
मातृनंदां सुनंदां च बिडानीं शकुनीं तथा। रेवतीं च महापुण्यां तथैव शिखिपट्टिकां
मातृनंदा, सुनंदा, बिडाणी, शकुनी, महापुण्यवती रेवती आणि शिखिपट्टिका या देवीही निर्माण केल्या.
शूलेन च ततो दैत्यं बिभेद त्रिपुरांतकः। निर्गतं रुधिरं तस्मात्पपुस्ता मातरस्तदा
त्यानंतर त्रिपुरांतकाने त्या दैत्याला शूलाने भेदले आणि त्या वेळी मातृकांनी बाहेर पडलेले रक्त प्याले.
नीरक्तो हि तदा दैत्यश्शुष्कतां प्राप भूपते। शूले प्रोतस्तदा दैत्यो दिव्यवर्षसहस्रकम्
रक्त निघून गेल्याने तो दैत्य कोरडा पडला, राजन; आणि शूलावर रोवलेला तो दैत्य हजार दिव्य वर्षे तसाच राहिला.
महाबलेन रुद्रेण विधृतोपि मृतो नहि। स्तुतस्तेन तदा शंभुर्भक्त्या दैत्येन सुव्रत
महाबलवान रुद्र त्याला धरूनही तो दैत्य मरण पावला नाही; तेव्हा, सुशील, त्या दैत्याने भक्तीने शंभूची स्तुती केली.
नमोस्तु शंभो भवनाशहेतो नमोस्तु ते देव वरप्रसीद। त्वं भू जलाग्नीरनभोर्कसोमयज्वाष्टमूर्तिर्भवभावनोलम्
शंभो, तुला नमस्कार, सृष्टीच्या नाशाचे कारण असलेल्या देवा, कृपा कर. तू पृथ्वी, पाणी, अग्नी, वारा, आकाश, सूर्य, चंद्र, यज्ञकर्ता, अष्टमूर्ती, सृष्टीचा आरंभ आणि अंत आहेस.
त्वां वै बाणो बहुवाद्येन तोष्य प्राप्तश्चैश्यं स्वे पुरे तत्स्वरक्ष्यम्। रक्षोधीशो बाहुभिस्तोल्यशैलं युष्मत्क्रांतक्लिष्टरूपो ह्यनौषीत्
बाणाने अनेक वाद्यांनी तुझे समाधान करून आपल्या नगराचा स्वामीपद आणि रक्षण मिळवले; राक्षसांचा स्वामी, ज्याने आपल्या बाहूंनी पर्वत उचलला, तुझ्या पावलांनी त्रस्त होऊन कष्ट सहन करत होता.
प्राप्तोप्यैश्यं सर्वरक्षोगणानां पुत्रं चापि प्रोर्जितं शक्रबंधम्। भवभयहर हर परम उदार मम सुखकरण निखिल सुरसार
सर्व राक्षसांचा स्वामीपद मिळवून, त्याचा पुत्र, इंद्राचा बलाढ्य शत्रू, हे भवभीती दूर करणाऱ्या, परम दयाळू, सुख देणाऱ्या, सर्व देवांचा सार, तुझ्या कृपेने प्राप्त झाला.