सुवर्णमालाकुलभूषितांगाः सुतीक्ष्णदंष्ट्राकुलवक्त्रगर्ताः। स्फुरत्प्रभास्ते च सशृंगदेहाश्चीनांशुका भांति यथैव हंसाः
त्यांच्या अंगावर सोन्याच्या माळा होत्या, तोंडात तीक्ष्ण दात होते, देह तेजस्वी, शिंगांसह आणि चिनी वस्त्रांनी मढलेले होते, ते अगदी हंसांसारखे चमकत होते.
सोसृजद्दानवो मायामग्निं वायुं समीरितम्। तमिंद्रस्तोयदैः सार्धं सहस्राक्षो महाद्युतिः
त्या दानवाने मायावी अग्नी सोडला, तो वाऱ्याने फुलवला गेला; हजार डोळ्यांचा, तेजस्वी इंद्र पर्जन्य देवांसह त्याला सामोरा गेला.
महता तोयवर्षेण शमयमास पावकम्। तस्यां प्रतिहतायां तु मायायां युधि दानवः
इंद्राने मोठ्या पावसाने तो अग्नी शांत केला; आणि युद्धात ती माया नष्ट झाल्यावर, दानवाने
असृजद्घोरसंकाशं तमस्तीव्रं समंततः। तमसा संवृते लोके दैत्येष्वात्तायुधेषु च
भीषण, प्रखर आणि सर्वत्र पसरलेले अंधार सोडले; त्या अंधाराने जग झाकले असता, दैत्यांनी आपली शस्त्रे उचलली.
स्वतेजसा परिवृतो दिवाकर इवोद्गतः। त्रिशिखां भ्रुकुटीमस्य ददृशुर्दानवा रणे
तो स्वतःच्या तेजाने वेढलेला, जणू सूर्य उगवला आहे असा भास होत होता; युद्धात दानवांनी त्याच्या कपाळावरील तीन घडी असलेली भुवई पाहिली.
ललाटस्थां त्रिकूटस्थां गंगां त्रिपथगामिव। ततः सर्वासु मायासु हतासु दितिनंदनाः
त्याच्या कपाळावर, जणू तीन शिखर असलेल्या पर्वतावर, त्रिपथगामी गंगा होती; मग सर्व माया नष्ट झाल्यावर, दितीचे पुत्र—
हिरण्यकशिपुं दैत्या विषण्णाश्शरणं ययुः। ततः प्रज्वलितः क्रोधात्प्रदहन्निव तेजसा
दैत्य निराश होऊन हिरण्यकशिपूच्या आश्रयाला गेले; तेव्हा तो क्रोधाने प्रज्वलित झाला आणि आपल्या तेजाने जणू सर्वांना जाळू लागला.
तस्मिन्क्रुद्धे तु दैत्येंद्रे तमोभूतमभूज्जगत्। आवहः प्रवहश्चैव विवहोथ समीरणः
त्या दैत्यराजाला राग आल्यावर, सारा जग अंधाराने व्यापला; आवह, प्रवह, विवह आणि समीरण हे वारे
परावहस्संवहश्च उद्वहश्च महाबलः। तथा परिवहः श्रीमानुत्पातभयशंसिनः
परावह, संवह, उद्वह हे बलवान वारे आणि श्रीमंत, अपशकुन दर्शवणारा परिवह हे सर्व
इत्येवं क्षुभिताः सप्त मरुतो गगनेचराः। ये ग्रहास्सर्वलोकस्य क्षये प्रादुर्भवंति हि
अशा प्रकारे, आकाशात संचार करणारे सातही मरुत अस्वस्थ झाले; हेच ते ग्रह आहेत जे सर्व लोकांचा विनाश होताना प्रकट होतात.
ते सर्वे गगने हृष्टाव्यचरंश्च यथासुखम्। अयोगतश्चाप्यचरद्योगं निशि निशाचरः
ते सर्व आनंदित होऊन आकाशात मुक्तपणे फिरू लागले; आणि रात्री, निशाचराने आपला योग साधला.
सग्रहः सह नक्षत्रैस्तारापतिररिंदम। विवर्णतां च भगवान्गतो दिवि दिवाकरः
ग्रह, नक्षत्रांसह, तारांचा स्वामी आणि शत्रूंचा संहार करणारा, आकाशातील सूर्य फिकट झाला.
कृष्णः कबंधश्च तदा लक्ष्यते सुमहान्दिवि। असृजच्चासितां सूर्यो धूमवत्तां विभावसुः
त्या वेळी, आकाशात एक मोठा काळा, शिरच्छेद झालेला धड दिसला; आणि सूर्याने काळी, धुरकट प्रभा सोडली.
गगनस्थश्च भगवानभीक्ष्णं परिविष्यते। सप्तधूमनिभा घोराः सूर्यादि विसमुत्थिताः
भगवान आकाशात उभा राहून वारंवार वेढला जात होता; सूर्यापासून सात धुराच्या स्तंभांसारख्या भयंकर रूपे प्रकट झाली.
सोमस्य गगनस्थस्य ग्रहास्तिष्ठंति शृंङ्गगाः। वामे च दक्षिणे चैव स्थितौ शुक्रबृहस्पती
आकाशात असलेल्या सोमासोबत ग्रह शृंगांवर उभे आहेत. डाव्या आणि उजव्या बाजूला शुक्र आणि बृहस्पती स्थान घेतले आहेत.
शनैश्चरो लोहितांगो लोहितांगसमद्युतिः। समं समधिरोहंत सर्वे वै गगनेचराः
शनैश्चर, जो मंगळासारखा लाल आणि तेजस्वी आहे, तो आणि इतर सर्व ग्रह एकत्र आकाशात वर गेले.
शृंगाणि शनकैर्घोरा युगांता वर्त्तन ग्रहाः। चंद्रमाश्च सनक्षत्रो ग्रहैः सह तमोनुदः
शृंगं म्हणजेच भयंकर आणि हळूहळू फिरणारे ग्रह, जे युगाच्या शेवटी येतात. चंद्र आणि त्याच्या नक्षत्रांसह हे ग्रह अंधार दूर करतात.
चराचरविनाशाय रोहिणीं नाभ्यनंदत। गृहीतो राहुणा चन्द्र उल्काभिरभिहन्यते
चराचर सृष्टीच्या नाशासाठी रोहिणी आनंदी नव्हती; राहूने चंद्राला पकडले आणि उल्कांनी त्याला आघात केला.
उल्काः प्रज्वलिताश्चंद्रे व्यचरंत यथासुखम्। देवानामधिपो देवः सोप्यवर्षत शोणितम्
चंद्रावर जळणाऱ्या उल्का मनमुराद फिरत होत्या; आणि देवांचा स्वामी, त्या देवाने रक्ताचा वर्षाव केला.
अपतद्गगनादुल्का विद्युद्रूपा महास्वना। अकाले च द्रुमास्सर्वे पुष्प्यंति च फलंति च
आकाशातून वीजेसारखी आणि मोठ्या आवाजाने उल्का पडली; आणि सर्व झाडे वेळीअवेळी फुलली आणि फळली.
लताश्च सफलाः सर्वा या आहुर्दैत्यनाशिकाः। फले फलान्यजायंत पुष्पे पुष्पं तथैव च
सर्व वेलींना, ज्या दैत्यांचा नाश करतात असे म्हणतात, फळ आले; फळात फळे आणि फुलात फुले उमटली.
उन्मीलंति निमीलंति हसंति प्ररुदंति च। विक्रोशंति च गंभीरं धूमायंते ज्वलंति च
त्या उघडतात, मिटतात, हसतात आणि रडतात; खोल आवाजात ओरडतात, धूर करतात आणि जळतातही.
प्रतिमास्सर्वदेवानां कथयंत्यो महद्भयम्। आरण्यैः सह संसृष्टा ग्राम्याश्च मृगपक्षिणः
सर्व देवांच्या मूर्ती मोठ्या भयाची वाणी बोलू लागल्या; त्या वनातील प्राण्यांसोबत मिसळल्या, आणि घरातील जनावरे व पक्षीदेखील.
चुक्रुशुर्भैरवं तत्र मृगयुद्ध उपस्थिते। नद्यश्च प्रतिकूलानि वहंति कलुषोदकाः
शिकारयुद्ध जवळ येताच तिथे वन्य प्राणी भीषण आवाजात ओरडले; आणि नद्या उलट दिशेने गढूळ पाणी वाहू लागल्या.
न प्राकाशंत च दिशो रक्तरेणुसमाकुलाः। वानस्पत्या न पूज्यंते पूजनार्हाः कथंचन
दिशा लाल धुळीने भरून अस्पष्ट झाल्या; आणि जरी वनातील झाडे पूजेसाठी योग्य असली, तरी त्यांची पूजा झाली नाही.
वायुवेगेन हन्यंते भज्यंते प्रणमंति च। तथा च सर्वभूतानां छाया न परिवर्त्तते
वाऱ्याच्या जोराने ती झाडे आपटली, तुटली आणि वाकली; तसेच सर्व जीवांची सावली बदलली नाही.
अपरेण गते सूर्ये सलोकानां युगक्षये। तदा हिरण्यकशिपोर्दैत्यस्योपरिवेश्मनः
सूर्य अस्ताला गेल्यावर, सर्व लोकांच्या युगाच्या शेवटी, त्या वेळी हिरण्यकशिपू या दैत्याच्या महालावर—
भांडागारायुधागारे निविष्टमभवन्मधु। असुराणां विनाशाय सुराणां विजयाय च
भांडार आणि शस्त्रागारात मध प्रकट झाले, दैत्यांच्या विनाशासाठी आणि देवांच्या विजयासाठी.
दृश्यंते विविधोत्पाता घोराघोरनिदर्शनाः। एते चान्ये च बहवो घोररूपाः समुत्थिताः
विविध प्रकारचे भयंकर आणि विचित्र अपशकुन दिसू लागले; आणि असे अनेक भयानक रूपे उगवली.
दैत्येंद्रस्य विनाशाय दृश्यंते रणशंसिनः। मेदिन्यां कंपमानायां दैत्येंद्रेण महात्मनः
दैत्यराजाच्या विनाशासाठी युद्धाची चिन्हे दिसू लागली; आणि पृथ्वी त्या महान दैत्यराजाच्या भाराने थरथरू लागली.