तथा प्रतिहतां शक्तिं क्रौंचमस्त्रं तथैव च। मोहनं शोषणं चैव संतापनविलापने
त्याने प्रतिघात करणारे शस्त्र, क्रौंच, मोह, शोषण, संताप आणि विलाप घडवणारी शस्त्रेही वापरली.
कंपनं शातनं चैव महास्त्रं चैव रोधनम्। कालमुद्गरमक्षोभ्यं तापनं च महाबलम्
त्याने कंपवणारे, संहार करणारे, महान रोखणारे, अचल काळमुद्गर आणि प्रचंड ताप देणारे शस्त्रही वापरले.
संवर्तनं मोहनं च तथा मायाधरं वरम्। गान्धर्वमस्त्रं दयितमसिरत्नं च नंदकम्
त्याने संहारक, मोहक, मायिक, गंधर्व, प्रिय असिरत्न आणि नंदक अशी शस्त्रेही वापरली.
प्रस्वापनं प्रमथनं वारुणं चास्त्रमुत्तमम्। अस्त्रं पाशुपतं चैव यस्या प्रतिहता गतिः
त्याने निद्रादायक, वेड लावणारे, श्रेष्ठ वारुण आणि ज्याची गती कुणीही थांबवू शकत नाही असे पाशुपत शस्त्रही वापरले.
एतान्यस्त्राणि दिव्यानि हिरण्यकशिपुस्तदा। असृजन्नरसिंहस्य दीप्तस्याग्नेरिवाहुतिम्
हिरण्यकशिपूने ही सर्व दिव्य शस्त्रे नरसिंहावर जणू अग्नीमध्ये आहुती टाकावी तशी सोडली.
अस्त्रैः प्रज्वलितैः सिंहमावृणोदसुरोत्तमः। विवस्वान्घर्मसमये हिमवंतमिवांशुभिः
ते प्रज्वलित शस्त्र घेऊन, श्रेष्ठ असुराने सिंहाला वेढले, जसे उन्हाळ्यात सूर्य आपल्या किरणांनी हिमालयाला वेढतो.
स ह्यमर्षानिलोद्भूतो दैत्यानां सैन्यसागरः। क्षणेनाप्लावयत्सर्वं मैनाकमिव सागरः
दैत्यांच्या सैन्याचा महासागर त्यांच्या संतापाच्या वाऱ्याने उसळला आणि क्षणातच सर्वत्र पसरला, जसा सागर मेनाक पर्वताला वेढतो.
प्रासैः पाशैश्च खड्गैश्च गदाभिर्मुसलैस्तथा। वज्रैरशनिभिश्चैव बहुशाखैर्महाद्रुमैः
ते भाले, दोर, तलवारी, गदा, मुसळ, वज्र, विजा आणि अनेक फांद्यांचे मोठे वृक्ष यांच्याने सज्ज होते.
मुद्गरैः कूटपाशैश्च शिलोलूखलपर्वतैः। शतघ्नीभिश्च दीप्ताभिर्दंडैरपि सुदारुणैः
ते मल्ल, लोखंडी गज, दगडी उखळ, पर्वत, जळती शतघ्नी आणि अत्यंत भयंकर काठ्या घेऊन उभे होते.
ते दानवाः पाशगृहीतहस्ता महेंद्रतुल्याशनितुल्य वेगाः। समंततोभ्युद्यतबाहुकायाः स्थिताः सशीर्षा इव नागपोताः
त्या दानवांच्या हातात दोर होते, त्यांचा वेग महेंद्र व वज्रासारखा होता, ते सर्वत्र हात व शरीर उंचावून, डोकं वर केलेल्या हत्तीच्या पिल्लांसारखे उभे होते.
सुवर्णमालाकुलभूषितांगाः सुतीक्ष्णदंष्ट्राकुलवक्त्रगर्ताः। स्फुरत्प्रभास्ते च सशृंगदेहाश्चीनांशुका भांति यथैव हंसाः
त्यांच्या अंगावर सोन्याच्या माळा होत्या, तोंडात तीक्ष्ण दात होते, देह तेजस्वी, शिंगांसह आणि चिनी वस्त्रांनी मढलेले होते, ते अगदी हंसांसारखे चमकत होते.
सोसृजद्दानवो मायामग्निं वायुं समीरितम्। तमिंद्रस्तोयदैः सार्धं सहस्राक्षो महाद्युतिः
त्या दानवाने मायावी अग्नी सोडला, तो वाऱ्याने फुलवला गेला; हजार डोळ्यांचा, तेजस्वी इंद्र पर्जन्य देवांसह त्याला सामोरा गेला.
महता तोयवर्षेण शमयमास पावकम्। तस्यां प्रतिहतायां तु मायायां युधि दानवः
इंद्राने मोठ्या पावसाने तो अग्नी शांत केला; आणि युद्धात ती माया नष्ट झाल्यावर, दानवाने
असृजद्घोरसंकाशं तमस्तीव्रं समंततः। तमसा संवृते लोके दैत्येष्वात्तायुधेषु च
भीषण, प्रखर आणि सर्वत्र पसरलेले अंधार सोडले; त्या अंधाराने जग झाकले असता, दैत्यांनी आपली शस्त्रे उचलली.
स्वतेजसा परिवृतो दिवाकर इवोद्गतः। त्रिशिखां भ्रुकुटीमस्य ददृशुर्दानवा रणे
तो स्वतःच्या तेजाने वेढलेला, जणू सूर्य उगवला आहे असा भास होत होता; युद्धात दानवांनी त्याच्या कपाळावरील तीन घडी असलेली भुवई पाहिली.
ललाटस्थां त्रिकूटस्थां गंगां त्रिपथगामिव। ततः सर्वासु मायासु हतासु दितिनंदनाः
त्याच्या कपाळावर, जणू तीन शिखर असलेल्या पर्वतावर, त्रिपथगामी गंगा होती; मग सर्व माया नष्ट झाल्यावर, दितीचे पुत्र—
हिरण्यकशिपुं दैत्या विषण्णाश्शरणं ययुः। ततः प्रज्वलितः क्रोधात्प्रदहन्निव तेजसा
दैत्य निराश होऊन हिरण्यकशिपूच्या आश्रयाला गेले; तेव्हा तो क्रोधाने प्रज्वलित झाला आणि आपल्या तेजाने जणू सर्वांना जाळू लागला.
तस्मिन्क्रुद्धे तु दैत्येंद्रे तमोभूतमभूज्जगत्। आवहः प्रवहश्चैव विवहोथ समीरणः
त्या दैत्यराजाला राग आल्यावर, सारा जग अंधाराने व्यापला; आवह, प्रवह, विवह आणि समीरण हे वारे
परावहस्संवहश्च उद्वहश्च महाबलः। तथा परिवहः श्रीमानुत्पातभयशंसिनः
परावह, संवह, उद्वह हे बलवान वारे आणि श्रीमंत, अपशकुन दर्शवणारा परिवह हे सर्व
इत्येवं क्षुभिताः सप्त मरुतो गगनेचराः। ये ग्रहास्सर्वलोकस्य क्षये प्रादुर्भवंति हि
अशा प्रकारे, आकाशात संचार करणारे सातही मरुत अस्वस्थ झाले; हेच ते ग्रह आहेत जे सर्व लोकांचा विनाश होताना प्रकट होतात.
ते सर्वे गगने हृष्टाव्यचरंश्च यथासुखम्। अयोगतश्चाप्यचरद्योगं निशि निशाचरः
ते सर्व आनंदित होऊन आकाशात मुक्तपणे फिरू लागले; आणि रात्री, निशाचराने आपला योग साधला.
सग्रहः सह नक्षत्रैस्तारापतिररिंदम। विवर्णतां च भगवान्गतो दिवि दिवाकरः
ग्रह, नक्षत्रांसह, तारांचा स्वामी आणि शत्रूंचा संहार करणारा, आकाशातील सूर्य फिकट झाला.
कृष्णः कबंधश्च तदा लक्ष्यते सुमहान्दिवि। असृजच्चासितां सूर्यो धूमवत्तां विभावसुः
त्या वेळी, आकाशात एक मोठा काळा, शिरच्छेद झालेला धड दिसला; आणि सूर्याने काळी, धुरकट प्रभा सोडली.
गगनस्थश्च भगवानभीक्ष्णं परिविष्यते। सप्तधूमनिभा घोराः सूर्यादि विसमुत्थिताः
भगवान आकाशात उभा राहून वारंवार वेढला जात होता; सूर्यापासून सात धुराच्या स्तंभांसारख्या भयंकर रूपे प्रकट झाली.
सोमस्य गगनस्थस्य ग्रहास्तिष्ठंति शृंङ्गगाः। वामे च दक्षिणे चैव स्थितौ शुक्रबृहस्पती
आकाशात असलेल्या सोमासोबत ग्रह शृंगांवर उभे आहेत. डाव्या आणि उजव्या बाजूला शुक्र आणि बृहस्पती स्थान घेतले आहेत.
शनैश्चरो लोहितांगो लोहितांगसमद्युतिः। समं समधिरोहंत सर्वे वै गगनेचराः
शनैश्चर, जो मंगळासारखा लाल आणि तेजस्वी आहे, तो आणि इतर सर्व ग्रह एकत्र आकाशात वर गेले.
शृंगाणि शनकैर्घोरा युगांता वर्त्तन ग्रहाः। चंद्रमाश्च सनक्षत्रो ग्रहैः सह तमोनुदः
शृंगं म्हणजेच भयंकर आणि हळूहळू फिरणारे ग्रह, जे युगाच्या शेवटी येतात. चंद्र आणि त्याच्या नक्षत्रांसह हे ग्रह अंधार दूर करतात.
चराचरविनाशाय रोहिणीं नाभ्यनंदत। गृहीतो राहुणा चन्द्र उल्काभिरभिहन्यते
चराचर सृष्टीच्या नाशासाठी रोहिणी आनंदी नव्हती; राहूने चंद्राला पकडले आणि उल्कांनी त्याला आघात केला.
उल्काः प्रज्वलिताश्चंद्रे व्यचरंत यथासुखम्। देवानामधिपो देवः सोप्यवर्षत शोणितम्
चंद्रावर जळणाऱ्या उल्का मनमुराद फिरत होत्या; आणि देवांचा स्वामी, त्या देवाने रक्ताचा वर्षाव केला.
अपतद्गगनादुल्का विद्युद्रूपा महास्वना। अकाले च द्रुमास्सर्वे पुष्प्यंति च फलंति च
आकाशातून वीजेसारखी आणि मोठ्या आवाजाने उल्का पडली; आणि सर्व झाडे वेळीअवेळी फुलली आणि फळली.