एतौ हरस्व भद्रं ते तावकं च महाबलम्। एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा सर्वामरपदानुगः
हे दोघे नष्ट कर, तुझ्या कल्याणासाठी आणि मोठ्या बळासाठी शुभेच्छा असोत. असे सांगितल्यावर, तो 'तसेच होईल' असे म्हणाला आणि सर्व देवांसह पुढे गेला.
जगाम जगतांनाथस्तूयमानोमरेश्वरैः। तारकस्य वधार्थाय जगतां कंटकस्य च
सर्व जगाचा स्वामी, देवेंद्रांनी स्तुती केली असता, तारक आणि जगाचा कंटक यांचा वध करण्यासाठी निघाला.
ततश्च प्रेषयामास शक्रो गूढसमाश्रयः। दूतं दानवसिंहस्य परुषाक्षरवादिनम्
मग इंद्राने, लपून राहून, दैत्यसिंहाकडे कठोर बोलणारा एक दूत पाठवला.
स तु गत्वाब्रवीद्दैत्यमभयो भीमदर्शनम्। दूत उवाच। शक्रस्त्वामाह देवेशो दैत्यकेतुं दिवस्पतिः
तो दूत त्या भीतीदायक, भयंकर दिसणाऱ्या दैत्याकडे गेला आणि म्हणाला— 'देवांचा स्वामी इंद्र, दैत्यांचा ध्वज, स्वर्गाचा स्वामी, तुला सांगतो आहे.'
तारकासुर तच्छक्त्या घटयस्व यथेच्छया। यज्जगज्ज्वलनोद्दीप्तं किल्बिषं च त्वया कृतम्
तारकासुर, तुझ्या त्या शक्तीने तू हवे तसे कर. या जगात ज्या पापांनी ज्वाळा पेटल्या आहेत, ती सर्व तुझ्यामुळेच घडली आहेत.
तस्याहं सादकस्तेद्य राजास्मि भुवनत्रये। श्रुत्वैतदद्भुतं वाक्यं कोपसंरक्तलोचनः
त्यामुळेच मी माझं उद्दिष्ट साध्य केलं आहे आणि आज मी तिन्ही लोकांचा राजा आहे. ही अद्भुत वचने ऐकून त्याच्या डोळ्यांत रागाने लालसरपणा आला.
उवाच दूतं दुष्टात्मा नष्टप्रायविभूतिकः। तारक उवाच-। दृष्टं ते पौरुषं शक्र शतशोथ महारणे
दुष्ट अंतःकरणाचा, जवळजवळ संपलेली कीर्ती असलेला तो दूताला म्हणाला— तारक म्हणाला— 'हे इंद्र, तुझं शौर्य मी शेकडो वेळा मोठ्या युद्धांत पाहिलं आहे.'
निस्त्रपत्वान्न ते शांतिर्विद्यते शक्र दुर्मते। एवमुक्ते गते दूते चिंतयामास दानवः
'हे इंद्र, तुझ्या चंचलतेमुळे तुला कधीच शांती मिळणार नाही.' असं म्हणून दूत निघून गेला, तेव्हा त्या दैत्याने विचार करायला सुरुवात केली.
नालब्धसंश्रयः शक्रो वक्तुमेवमिहार्हति। जातः स्कंदोधुना शक्राज्ज्ञायते समुपाश्रयात्
'इंद्राला जर कुठेही आधार मिळाला नसता, तर तो असं बोलण्याचं धाडसच केलं नसतं; आता स्कंदामुळेच इंद्राला आधार मिळाला आहे, हे त्याच्या आत्मविश्वासावरून स्पष्ट होतं.'
निमित्तौघांस्तदा दुष्टान्सोपश्यन्नाशवेदिनः। पांसुवर्षमसृक्पातं गगनादवनीतले
त्या वेळी त्याने अनेक वाईट अपशकुन पाहिले, जे विनाशाची चिन्हं होती: आकाशातून पृथ्वीवर धूळ आणि रक्ताचा वर्षाव होत होता.
वामनेत्रप्रकंपं च वक्त्रशोषं मनोमयम्। स्वकानां वक्त्रपद्मानां म्लानतां च व्यलोकयत्
त्याने पाहिलं की डोळ्यांत कंप, तोंडाला काळजीमुळे कोरडेपणा, आणि आपल्या लोकांच्या कमळासारख्या चेहऱ्यांवर मरगळ पसरली आहे.
दुष्टांश्च प्राणिनो रौद्रान्सोपश्यद्दुष्टवादिनः। तदचिंत्यैव दितिजो न्यस्तचित्तोभवत्क्षणात्
त्याने रागीट आणि वाईट बोलणारे दुष्ट जीवही पाहिले; आणि त्या क्षणीच दितीपुत्राचा मन निराशेने भरून गेलं.
यावद्गजघटाघंटा घनत्काररवोत्कटाम्। तद्वत्तुरंगसंघातहेषोत्साहविभूषिताम्
इतक्यात, हत्तींच्या फौजांचा गजर, मोठ्या घंटांचा गडगडाट, आणि उत्साही घोड्यांच्या हिणकसाने सारा परिसर दुमदुमून गेला.
सैन्यैस्सेनान्तरोदग्र ध्वजराजैर्विराजिताम्। विमानैश्चाद्भुताकारैश्चलितामलचामरैः
ती सेना उंच ध्वजांनी, अद्भुत आकाराच्या रथांनी आणि शुद्ध चामरांनी सजलेली होती, जे वारंवार हलत होते.
विभूषणपिनद्धां च किन्नरोद्गीतनादिताम्। नाना नाकतरूत्फुल्ल कुसुमापीडधारिणीम्
ती सेना अलंकारांनी सजलेली, किन्नरांच्या गाण्यांनी निनादलेली, आणि विविध स्वर्गीय फुलांच्या माळांनी शोभलेली होती.
विशोकास्त्रपरिस्फार चर्मनिर्मलदर्शिनीं। विद्युत्पुष्टद्युतिधरां नानावाद्यविनादिताम्
त्याने पाहिलं की ती सेना, शस्त्रांच्या तेजाने झळाळणारी, दु:खरहित, वीजेसारखी चमकणारी आणि अनेक वाद्यांच्या गजराने भरलेली आहे.
सेनां नाकसदां दैत्यः प्रासादस्थो व्यलोकयत्। सचिंतयामास तदा किंचिद्विभ्रांतमानसः
आपल्या राजवाड्यातून त्या दैत्याने देवांची सेना पाहिली; आणि त्याचं मन थोडं अस्वस्थ झालं, तो विचार करू लागला.
अपूर्वः को भवेद्योद्धा यो मया न विनिर्जितः। ततश्चिंताकुलो दैत्यः शुश्राव कटुकाक्षरम्। सिद्धवंदिभिरुद्घुष्टमिदं हृदयदारुणम्
'हा नवा योद्धा कोण असावा, जो आजवर माझ्यापासून जिंकला गेला नाही?' अशा विचारांनी गोंधळलेला दैत्य, सिद्ध गायकांनी उच्चारलेली ती कठोर, काळजाला भिडणारी वचने ऐकू लागला.
जयातुलशक्तिदीधितिपंजरभुजदंडप्रचंडतर। रभससुरवदनकुमुदविकासनविलासनेत्र कुमारवर
जय हो त्या अद्वितीय शक्तिमानाला, ज्याचा तेज जणू प्रखरतेच्या पिंजऱ्यासारखा आहे, ज्याचे भुजदंड प्रचंड आहेत, आणि ज्याच्या डोळ्यांना उत्साही देवांच्या उमलत्या कमळासारख्या चेहऱ्यांचा आनंद मिळतो— त्या कुमाराला विजय असो!
जय दितिजकुलमहोदधि बडवानल मधुरमयूररथ सुरमकुट कोटि कुंचित चरण नखांकुर महासेन
जय हो महासेन, जो दैत्यांच्या महासागराला जाळणाऱ्या अग्नीप्रमाणे प्रखर आहे, मधुर मोररथावर आरूढ आहे, आणि ज्याच्या पायाच्या नखांवर असंख्य देवांच्या मुकुटांचे चिन्ह उमटले आहे!
जय चलितललित चूडाकलापनवविमलकमल। दंडकांत दैत्येशवंश दुःसह दावानल
जय हो, ज्याच्या शिरोमणीची लयबद्ध हालचाल नवीन कमळासारखी निर्मळ आहे, दंडकाचा प्रिय, दैत्यराजांच्या सहन न होणाऱ्या वंशाला जाळणारा वनातील अग्नी!
जय विशाखविभोजय बालसप्तवासर भुवनालिशोकशमन जय सकललोक दितिसुतधुरंधरनाशक स्कंद
जय हो, विश्वाखा प्रभू, सात दिवसांचा बालक, सर्व लोकांचे दु:ख दूर करणारा; जय हो स्कंद, सर्व दैत्यराजांचा नाश करणारा!
श्रुत्वैतत्तारकः सर्वमुद्घुष्टं देववंदिभिः। सस्मार ब्रह्मणो वाक्यं वधं बालादुपस्थितं
हे सर्व देवगायकांनी मोठ्या आवाजात सांगितल्यावर तारकाने ब्रह्मदेवाने सांगितलेली वाणी आणि लवकरच त्या मुलाच्या हातून आपला मृत्यू येणार आहे हे आठवले.
स्मृत्वा धर्मौघविध्वंसी सदा वीरपदानुगः। मंदिरान्निर्जगामाशु शोकग्रस्तेन चेतसा
तो नेहमी शूरवीरांच्या मार्गावर असला, तरी धर्माचा नाश करणारा आहे, हे लक्षात येताच, शोकाने भरलेल्या मनाने तो पटापट आपल्या राजवाड्यातून बाहेर पडला.
कालनेमिमुखा दैत्याः संत्रस्ता भ्रांतचेतसः। स्वेष्वनीकेषु च तदा त्वरा विस्मितचेतसः
कालनेमि यांच्या पुढेमागे असलेले सर्व दैत्य घाबरले होते, त्यांचे मन गोंधळले होते; आपल्या सैन्यातच ते घाईने आणि आश्चर्याने भरलेले दिसत होते.
हिरण्यकशिपुः प्राह दानवानां धुरंधरः। त्रपाकरं भवेन्मह्यं बालस्यास्य पलायनम्
दैत्यमध्ये प्रमुख असलेल्या हिरण्यकशिपूने सांगितले, 'या मुलाचे पळून जाणे माझ्यासाठी लाजिरवाणे ठरेल.'
यद्यहं हंतवे यामि सोपि वै कमलाश्रितः। हत्वाहं बालकं चैनं दुःस्पर्शः स्यामकारणं
'जर मी त्याला मारायला गेलो, तर तो लक्ष्मीच्या आश्रयाने सुरक्षित आहे; आणि जर मी या मुलाला मारले, तर मी विनाकारण अस्पृश्य होईन.'
यात धावत गृह्णीत योजयध्वं वरूथिनीम्। कुमारं तारको दृष्ट्वा बभाषे भीषणाकृतिः
'जा, धावा, त्याला पकडा! सैन्य गोळा करा!' असे सांगून, त्या भीषण रूपाच्या तारकाने त्या मुलाला पाहून बोलायला सुरुवात केली.
किं बाल योद्धुकामोसि क्रीडकंदुकलीलया। येनातपो निसृष्टस्ते सत्संगरविभाषक
'अरे मुला, तुला का लढायची इच्छा आहे? हे तुला खेळ वाटतो का? तुला कोण पाठवले, हे चांगल्या मंडळींमध्ये बोलणारा?'
बालत्वादथ ते बुद्धिरेवं स्वल्पार्थदर्शिनी। कुमारोपि तमग्रस्थं बभाषे हर्षवत्तमं
'तुझ्या लहान वयामुळे तुझे समजणे फारच मर्यादित आहे.' तरीही तो मुलगा, समोर उभा राहून, मोठ्या आनंदाने बोलला.