यतस्ततोपि दैत्येंद्र मृत्युः प्राप्यश्शरीरिभिः। इत्युक्तो दैत्यसिंहस्तु प्रोवाचांबुजसंभवम्
म्हणून, दैत्येंद्र, शरीरधारकांना मृत्यू अटळ आहे. असं ब्रह्मदेवाने सांगितल्यावर त्या दैत्यसिंहानं कमलजन्म्याला उत्तर दिलं.
रूपस्यपरिवर्तो मे यदा स्यात्पद्मसंभव। तदा मृत्युर्मम भवेदन्यथा त्वमरोस्म्यहम्
तो म्हणाला, 'कमलजन्म्या, माझ्या रूपात बदल झाला तरच मला मृत्यू येवो; अन्यथा मी निर्भय राहीन.'
इत्युक्तस्तु तदोवाच तुष्टः कमलसंभवः। यदा द्वितीयो रूपस्य विवर्त्तस्ते भविष्यति
त्यावर प्रसन्न झालेल्या कमलजन्म्याने सांगितलं, 'जेव्हा तुझ्या रूपाचा दुसरा बदल होईल, तेव्हा तुला मृत्यू येईल.'
तदा ते भविता मृत्युरन्यथा न भविष्यति। इत्युक्तोमरतां मेने दैत्यसूनुर्महाबलः
त्या वेळी तुला मृत्यू येईल; अन्यथा नाही. असं ऐकून तो बलाढ्य दैत्यपुत्र स्वतःला अमर समजू लागला.
तस्मिन्काले त्वसंस्मृत्य तद्वधोपायमात्मनः। प्रतिहर्तुर्दृष्टिपथे वीरकस्याभवंस्तदा
त्या वेळी, स्वतःच्या वधाचा उपाय आठवून, मी वीरक या रक्षकाच्या नजरेस पडलो.
भुजंगरूपी रंध्रेण प्रविवेश दृशःपथम्। परिहृत्य गणेशस्य दानवो रौद्रदुर्जयः
सर्पाचं रूप घेऊन, त्या भयंकर आणि अजिंक्य दैत्याने फटीतून प्रवेश केला आणि गणेशाला चुकवून नजरेच्या मार्गाने आत गेला.
अलक्षितो गणेशेन प्रविश्याथ परां तनुम्। भुजंगरूपं संत्यज्य जग्राहाथ महासुरः
गणेशाच्या लक्षात न येता, तो महादैत्य आत गेला आणि सर्पाचं रूप सोडून दुसरं शरीर घेतलं.
उमारूपं रमयितुं गिरिशं मूढचेतनः। कृत्वा मायामयं रूपमप्रतर्क्यं मनोहरम्
त्याने आपल्या भ्रमित मनाने, गिरिशाला आनंद देण्यासाठी मायेमुळे उमाचं एक अप्रतिम, मनोहारी आणि कोणाच्याही कल्पनेपलीकडचं रूप तयार केलं.
सर्वैरवयवैः पूर्णं सर्वाभिज्ञानबृंहितम्। कृत्वा भगांतरे दंतं दैत्यो वज्रमयं दृढम्
सर्व अंगांनी पूर्ण, सर्व ओळखीच्या खुणांनी भरलेलं ते रूप बनवलं आणि त्या मुखात एक मजबूत, वज्रासारखा दात ठेवला.
तीक्ष्णाग्रं बुद्धिमोहेन गिरिशं हंतुमुद्यतः। कृत्वोमारूपसंस्थानं गतो दैत्यो हरांतिकम्
तीक्ष्ण टोक असलेला, बुद्धीला भ्रमित करणारा तो दैत्य, उमाचं रूप घेऊन गिरिशाजवळ त्याला मारण्याच्या हेतूने गेला.
पापो रम्याकृतिश्चित्र भूषणांबरसंयुतः। तं दृष्ट्वा गिरिशस्तुष्टस्तमालिंग्य महासुरम्
तो पापी असला तरी सुंदर रूपाचा, छान दागिने व वस्त्रांनी सजलेला होता. गिरिशाने त्याला पाहून खूष होऊन त्या महादैत्याला मिठी मारली.
मन्यमानो गिरिसुतां सर्वैरवयवांतरैः। अपृच्छत्साधुभावं ते गिरिपुत्रि न कृत्रिमम्
ती पर्वतराजकन्या आहे असं समजून, सर्व अंगांनी पूर्ण असलेल्या तिला गिरिशाने विचारलं, 'गिरिपुत्री, तुझं स्वभाव खरंच सात्विक आहे ना? ते बनावट तर नाही ना?'
या त्वं मदाशयं ज्ञात्वा प्राप्तेह वरवर्णिनी। त्वया विरहितं शून्यं मम स्थानं जगत्त्रयम्
'हे सुंदर रूप असणाऱ्या, माझी इच्छा ओळखून तू इथे आलीस; तुझ्याविना माझं स्थान आणि हे तीनही जग शून्य आहे.'
प्राप्ता प्रसन्नवदने युक्तमेवंविधं त्वयि। इत्युक्तो दानवेंद्रस्तु तं बभाषे स्मितं शनैः
'तू प्रसन्न चेहऱ्याने आली आहेस, म्हणून असं होणं योग्यच आहे.' असं म्हणताच, त्या दानवराजाने मंद स्मित करत त्याला उत्तर दिलं.
स चाबुध्यदभिज्ञानैः प्राह त्रिपुरघातिनम्। दैत्य उवाच। यातास्मि तपसः कामाद्वरं लब्धुं हिमाचलम्
तो काही खुणांवरून ओळखून, त्रिपुराचा संहार करणाऱ्या देवाला म्हणाला: दैत्य म्हणाला, 'मी तप करून वर मिळवण्यासाठी, इच्छा धरून हिमालयाकडे आलो आहे.'
रतिश्च तत्र मेनाभूत्ततः प्राप्ता त्वदंतिकम्। इत्युक्तः शंकरः शंकां चित्ते प्राप्तो विचारयन्
'तेथे मेना माझ्या आकर्षणाचा विषय झाली, म्हणून मी तुझ्याजवळ आलो.' असं ऐकून शंकराच्या मनात शंका आली आणि तो विचार करू लागला.
हृदयेन समाधाय देवः प्रहसिताननः। कुपिता कुपितं बुद्ध्वा प्रकृत्या च दृढव्रता
देवाने मन शांत करून, हसऱ्या चेहऱ्याने तिचा राग ओळखला आणि तिचा स्वभावानेच दृढ निश्चय आहे हे समजलं.
अप्राप्तकामा संप्राप्ता किमेतत्संविजानती। इति चिंत्य हरस्तस्या अभिज्ञानं विचारयन्
'जिची इच्छा पूर्ण झाली नव्हती, ती आता आली आहे—याचा अर्थ काय?' असं विचार करत, हराने तिच्या ओळखीचा विचार केला.
नापश्यद्वामपार्श्वे तु तदंकं पद्मलक्षणम्। लोम्नामावर्तरचितं ततो देवः पिनाकधृक्
त्याच्या डाव्या बाजूला, कमरेवर असलेलं कमळाचं चिन्ह, केसांच्या वेटोळ्याने बनलेलं, त्याला दिसलं नाही; तेव्हा पिनाकधारी देवाने—
बुद्ध्वा तां दानवीं मायामाकारं गूहयंस्ततः। मेढ्रदंष्ट्रास्त्रमादाय दानवं तमसादयत्
ती दानवी माया आहे हे ओळखून, देवाने आपली जाणीव लपवली आणि मेढ्रदंष्ट्रा अस्त्र घेऊन त्या दैत्यावर प्रहार केला.
न चाबुध्यत तद्वृत्तं वीरको द्वाररक्षकः। कुसुमामोदिनं दृष्ट्वा स्त्रीरूपं दानवेश्वरम्
परंतु, वीरक नावाचा द्वारपाल काय घडलं हे ओळखू शकला नाही; कारण त्याला फुलांच्या सुगंधासह स्त्रीरूपातील दानवराजच दिसला.
दूतेन मारुतेनाशु बोधिता हिमशैलजा। श्रुत्वा वायुमुखाद्देवी क्रोधरक्ताविलेक्षणा
मारुत नावाच्या दूताने लवकरच हिमालयकन्येला कळवलं; वायूच्या तोंडून ऐकून देवीच्या डोळ्यांत रागाने लालसरपणा आला.
अपश्यद्वीरकं पुत्रं हृदयेनैव दूयता। देव्युवाच। मातरं मां परित्यज्य यस्मात्त्वं स्नेहविक्लवाम्
तिने आपला पुत्र वीरक हृदयाने दुःखी झालेला पाहिला. देवी म्हणाली: 'तू मला, आपल्या आईला, प्रेमाने ओतप्रोत असताना सोडून गेलास—'
विहितावसरः स्त्रीणां शंकरस्य रहोविधौ। तस्मात्ते मानुषे रूक्षा जडा हृदयवर्जिता
'शंकराच्या गुप्त विधीत स्त्रियांसाठी संधी दिली आहे; म्हणूनच, मानवांत तू कठोर, जड आणि हृदयशून्य झालास.'
गणेशाकारसदृशी शिला माता भविष्यति। निमित्त एष विख्यातो वीरकस्य सुतादरात्
गणेशासारखी एक शिळा आई होईल; हे वीरकाच्या पुत्राच्या प्रेमासाठी प्रसिद्ध शकुन आहे.
संभवे प्रक्रमे चैव विचित्राख्या न संशयः। एवमुत्सृष्टशापायां गिरिपुत्र्यामनंतरं
जन्माच्या सुरुवातीला तिचं नाव 'विचित्रा' असं ठेवण्यात येईल, यात काहीच शंका नाही; पर्वतकन्येवरचं शाप संपल्यानंतर असं घडलं.
निर्जगाम मुखात्क्रोधः सिंहरूपी महाबलः। स तु सिंहः करालास्यः सटाजटिलकंधरः
त्या वेळी तिच्या तोंडातून प्रचंड रागाचा सिंह बाहेर पडला; तो सिंह फार बलवान, भयंकर चेहरा, जाड मानेसह आणि गुंतलेल्या केसांसह होता.
ऊर्ध्वप्रोद्भूतलांगूलो दंष्ट्रोत्कटमुखावटः। व्यादितास्यो लंबजिह्वः क्षामः कुक्षिबलादिषु
त्याची शेपटी वर उचललेली, तोंड मोठ्या दातांनी भयंकर, जबडा मोठा उघडलेला, जीभ लोंबती, आणि पोट व इतर भाग सुकलेले होते.
अस्यास्ये वर्तितुं देवी व्यवस्थितवती तदा। ज्ञात्वा मनोगतं तस्या भगवांश्चतुराननः
त्या वेळी देवी त्या सिंहाच्या तोंडासमोर उभी राहिली; तिच्या मनातलं जाणून, चतुर्मुख ब्रह्मदेव प्रकट झाला.
आजगामाश्रमपदं संपदामाश्रयं यतः। आगम्योवाच देवेशो गिरिजां स्पष्टया गिरा
तो समृद्धीचं स्थान असलेल्या आश्रमात आला; तेथे येऊन देवांचा स्वामी ब्रह्मदेव, स्पष्ट शब्दांत गिरिजेला बोलला.