ततो विलप्य बहुशो मधुना परिसांत्विता। जगाम शरणं देवमिंदुमौलित्रिलोचनं
मग, खूप रडून आणि मधुने धीर दिल्यावर, तिने चंद्रमौळी त्रिनेत्र देवतेच्या चरणी आश्रय घेतला.
भृंगानुयातां संगृह्य पुष्पितां सहकारजां। लतां पत्रद्रुमच्छन्नां जातां परभृतां सखीं 1.43.
भुंग्यांनी वेढलेली, फुलांनी बहरलेली आंब्याची वेल, झाडांच्या पानांनी झाकलेली, तिने घेतली आणि त्या वेळी कोकिळेची सखी झाली.
निबध्य तु जटाजूटं कुटिलैरलकै रतिः। उद्वर्त्य गात्रं शुभ्रेण हृद्येन स्मरभस्मना
रतीने आपल्या कुरळ्या केसांनी जटा बांधल्या आणि शुद्ध, सुगंधी कामभस्म अंगाला लावलं.
जानुभ्यामवनिं गत्वा प्रोवाचेन्दुविभूषणम्। रतिरुवाच। नमः शिवायास्तु मनोमयाय जगन्मयायाद्भुतवर्त्मने नमः
ती गुडघ्यावर बसून जमिनीवर वाकली आणि चंद्रमौळीला म्हणाली—रती म्हणाली—मनाने बनलेल्या, जग व्यापणाऱ्या, अद्भुत मार्ग असलेल्या शिवाला नमस्कार असो.
नमः शिवायास्तु सुरार्चिताय तुभ्यं सदा भक्तकृपापराय। नमो भवायास्तु भवोद्भवाय नमोस्तु ते ध्वस्तमनोभवाय
देवतांनी नेहमी पूजिल्या जाणाऱ्या, भक्तांवर नेहमी दया करणाऱ्या शिवाला नमस्कार. भवाचा, सृष्टीचा आद्य कारण असलेल्या, मनातील वासना नष्ट करणाऱ्या तुला नमस्कार.
नमोस्तु मायामदनाश्रयाय नमो निसर्गामलभूषिताय। नमोस्त्वमेयाय गुणायनाय नमोस्तु सिद्धाय पुरातनाय
माया आणि मदनाचा आधार असलेल्या, नैसर्गिक पवित्रतेने शोभलेल्या तुला नमस्कार. मोजता न येणाऱ्या, गुणांचा खजिना असलेल्या, सिद्ध, प्राचीन तुला नमस्कार.
नमः शरण्याय नमो गुणाय नमोस्तु ते भीमगणानुगाय। नमोस्तु नानाभुवनर्द्धिकर्त्रे नमोस्तु भक्ताभिमतप्रदाय
शरण देणाऱ्या, गुणस्वरूप असलेल्या, भीषण गणांबरोबर असणाऱ्या तुला नमस्कार. अनेक जगांना समृद्ध करणाऱ्या, भक्तांच्या इच्छांची पूर्तता करणाऱ्या तुला नमस्कार.
नमोथ कर्मप्रसवे नमः सदा अनंतरूपाय सदैव तुभ्यम्। असह्यकोपाय सदैव तुभ्यं शशांकचिह्नाय नमोस्तु तुभ्यम्
कर्माचा मूळ असलेल्या, अनंत रूप असलेल्या तुला नेहमी नमस्कार. सहन न होणाऱ्या राग असलेल्या, चंद्रचिन्ह असलेल्या तुला नेहमी नमस्कार.
असीमलीलापरमस्तुताय वृषेंद्रयानाय पुरांतकाय। नमः प्रसिद्धाय महौषधाय नमोस्तु नानाविधरूपकाय
असीम लीला असलेल्या, वृषभावर बसणाऱ्या, त्रिपुरांचा संहार करणाऱ्या तुला नमस्कार. प्रसिद्ध, महान औषध असलेल्या, अनेक रूपे धारण करणाऱ्या तुला नमस्कार.
नमोस्तु कालाय नमः कलाय नमोस्तु ते कालकलातिगाय। चराचराचार्यविचार्यवर्यमाचार्यमुत्प्रेक्षितभूतसर्गं
काळाला, कलेला नमस्कार. काळ आणि कला यांना ओलांडणाऱ्या तुला नमस्कार. चराचरांचा श्रेष्ठ गुरु, सर्व सृष्टीचे चिंतन करणाऱ्या तुला नमस्कार.
त्वामिंदुमौलिशरणं प्रपन्ना प्रियाप्तयेहं सहसा महेशं। प्रयच्छ मे कामयशः समृद्धिं पतिं विना तं भगवन्न जीवे
हे चंद्रमौळी महेश, मी तुझ्या चरणी शरण आले आहे, माझ्या प्रियासाठी. मला माझी इच्छा आणि समृद्धी दे, कारण त्याच्याविना मी जगू शकत नाही.
प्रियः प्रियायाः पुरुषेश नित्यस्ततो परः को भुवनेष्विहास्ति। प्रभुः प्रभावी प्रभवः प्रियाणां प्रवीणपर्याय परापरं तपः
हे पुरुषश्रेष्ठ, आपल्या प्रियेपेक्षा प्रिय दुसरा कोण आहे या जगात? सर्वांचा स्वामी, सामर्थ्यवान, प्रियांचा मूळ, कुशल, श्रेष्ठ तपस्वी, सर्वश्रेष्ठ आणि सामान्य.
त्वमेव नाथो भुवनस्य गोप्तां दयालुरुन्मूलितभक्तभीतिः। इत्थं स्तुतः शंकरइंद्रमौलिर्वृषाकपिर्मन्मथकांतया तु
तूच या जगाचा रक्षक आणि पालनकर्ता आहेस, दयाळू, भक्तांची भीती दूर करणारा. अशा प्रकारे रतीने, चंद्रमौळी वृषध्वजाच्या पत्नीने तुझी स्तुती केली.
तुतोष दोषाकरखंडधारी उवाच चैनां मधुरं निरीक्ष्य। शंकर उवाच। भविष्यति च कामोयं काले कांते चिरादथ
दोषांचा नाश करणारा, परशु धारण करणारा शंकर तृप्त झाला आणि तिला गोड नजरेने पाहून म्हणाला—'सुंदरी, योग्य वेळी कामदेव पुन्हा येईल.'
अनंग इति लोकेषु स विख्यातिं गमिष्यति। इत्युक्ता शिरसा वंद्य गिरीशं कामवल्लभा
'तो लोकांत अनंग म्हणून प्रसिद्ध होईल.' असे सांगितल्यावर, कामदेवाची प्रिया गिरीशाला वाकून नमस्कार करते.
जगामोपवनं चान्यद्रतिस्तुहिन पर्वते। रुरोद चापि बहुशो दीना रम्ये स्थले स्थले
रती हिमालयावर दुसऱ्या एका उपवनात गेली आणि सुंदर ठिकाणी ठिकाणी ती खूप वेळा दुःखी होऊन रडली.
मरणव्यवसायापि निवृत्ता च शिवाज्ञया। अथ नारदवाक्येन चोदितो हिमभूधरः
मरण्याचा निर्धार तिने केला होता, पण शिवाच्या आज्ञेने ती थांबली. त्यानंतर नारदाच्या सांगण्यावरून हिमालयाने—
कृताभरणसंस्कारां कृतकौतुकमंगलां। स्वर्गपुष्पकृतापीडां शुभ्रचीनांशुकांबराम्
तिला दागिने घालून, मांगल्य विधी करून, स्वर्गीय फुलांचा मुकुट घालून, शुभ्र चिनी वस्त्र नेसवले.
सखीभ्यां संयुतां शैलो गृहीत्वा स्वसुतां ततः। जगाम सुभगे योगे तदा संपूर्णमानसः
दोन सखींसह पर्वताने आपल्या मुलीला घेतले आणि शुभ मुहूर्तावर पूर्ण समाधानाने निघाला.
सकाननान्युपाक्रम्य वनान्युपवनानि च। ददर्श रुदतीं नारीमप्रतर्क्यां महौजसम्
वन, उपवने आणि बागा पाहून, त्याने एक विलक्षण तेजस्वी, अश्रू ढाळणारी स्त्री पाहिली.
न रूपेणेदृशी लोके रम्येषु वनसानुषु। कौतुकेन परामृष्टस्तां दृष्ट्वा रुदतीं गिरिः
या सुंदर वनरांगांवर, अशा रूपामुळे किंवा सौंदर्यामुळे कधीच पर्वताला इतकं आश्चर्य वाटलं नव्हतं, जितकं तिला रडताना पाहून वाटलं.
उपसृप्य ततस्तस्या निकटं सोप्यपृच्छत। हिमवानुवाच-। कासि कस्यासि कल्याणि किमर्थं चापि रोदिषि
मग हिमवान तिच्या जवळ जाऊन विचारतो, "तू कोण आहेस, शुभे? कोणाची आहेस, आणि कशासाठी रडतेस?"
नैतदल्पमहं मन्ये कारणं लोकसुंदरि। सा तस्य वचनं श्रुत्वा उवाच मधुना सह
"हे लोकसुंदरी, मला वाटत नाही की हे कारण लहान आहे," असं त्याने म्हटलं. त्याचं बोलणं ऐकून, ती आपल्या दु:खासह उत्तर देऊ लागली.
रुदंती शोकवचनं श्वसंती दैन्यवर्धनं। रतिरुवाच-। कामस्य दयितां भार्यां रतिं मां विद्धि सुव्रत
रडत, दु:खाने बोलत, खोल श्वास घेत, रती म्हणाली, "हे सुशील, मी कामाची प्रिय पत्नी रती आहे, असं जाण."
गिरावस्मिंश्च भगवान्गिरिशस्तपसि स्थितः। तेन प्रत्यूहरुष्टेन क्रोधाद्विस्फार्य लोचनं
"या पर्वतावर भगवान शंकर तप करत होते. तेव्हा ते रागावले आणि त्यांच्या डोळ्यातून—"
विमुच्याग्निशिखाज्वालां कामो भस्मावशेषितः। अहं तु शरणं याता तं देवं भयविह्वला
"अग्नीची ज्वाळा सोडून, त्यांनी कामाला राखेत बदललं. मी घाबरून त्या देवाकडे धाव घेतली."
स्तुतवत्यथ संतुष्टस्ततो मां गिरिशोऽब्रवीत्। तुष्टोहं कामदयिते कामोत्पत्तिर्भविष्यति
"मी त्यांची स्तुती केली, तेव्हा गिरीश संतुष्ट झाले आणि म्हणाले, 'हे कामाच्या प्रिये, मी तृप्त आहे; कामाचा पुन्हा जन्म होईल.'"
त्वत्स्तुतिं चाप्यधीयानो नरो भक्त्या मदाश्रयः। लप्स्यते कांक्षितं कामं निवर्तमरणादपि
"जो कोणी भक्तीने तुझी स्तुती करील आणि माझ्या आश्रयाला येईल, त्याला हवी ती इच्छा मिळेल—even मृत्यूपासूनही सुटका."
प्रतीक्षमाणा तद्वाक्यमाशावेशवशादहं। शरीरं परिरक्षिष्ये किंचित्कालं महाद्युते
"त्या वचनाची पूर्तता होईल या आशेने, मी थोडा काळ माझं शरीर सांभाळीन, हे तेजस्वी."
इत्युक्तस्तु तया रत्या शैलः संभ्रमभीषणः। पाणावादाय तनयां गंतुमैच्छत्स्वकं पुरं
रतीने असं सांगितल्यावर, पर्वत घाबरून आणि गोंधळून, आपल्या मुलीचा हात धरून आपल्या नगरीकडे जायला निघाला.