दिक्षु सर्वासु शुद्धासु प्रवृत्ते धर्मविस्तरे। अपावृते चंद्रपथे स्वस्थानस्थे दिवाकरे
सर्व दिशांनी निर्मळ झाल्यावर, धर्माचा विस्तार होत असताना, चंद्राचा मार्ग खुला असताना आणि सूर्य आपल्या जागी स्थिर असताना,
प्रवृत्तिस्थेषु भूतेषु नृषु चारित्रवत्सु च। अभिन्नबंधने मृत्यौ हूयमाने हुताशने
सर्व जीव आपापल्या कर्तव्यात मग्न असताना, माणसं चांगल्या वर्तनाची असताना, मृत्यूने नाती तोडली नाहीत आणि अग्नीमध्ये होम होत असताना,
यज्ञशोभिषु देवेषु स्वर्गमार्गं दिशत्सु च। लोकपालेषु सर्वेषु दिक्षु संधानवर्तिषु
यज्ञात देव तेजस्वी दिसत असताना, स्वर्गाचा मार्ग स्पष्ट होत असताना, सर्व लोकपाल आपापल्या जागी असताना आणि दिशा योग्य स्थितीत असताना,
भावे तपसि सिद्धानामभावे पापकर्मणाम्। देवपक्षे प्रमुदिते दैत्यपक्षे विषीदति
सिद्ध लोकांमध्ये तप वाढलेलं असताना, पापी कृत्ये नसताना, देवांची बाजू आनंदी आणि दैत्यांची बाजू दुःखी असताना,
त्रिपादविग्रहे धर्मेऽधर्मे पादपरिग्रहे। अपावृत्ते महाद्वारे वर्तमाने च सत्पथे
धर्म तीन पायांवर उभा असताना आणि अधर्माला एकच आधार मिळाला असताना, मोठं दार उघडं असताना आणि सन्मार्ग चालू असताना,
लोकेषु धर्मवृत्तेषु प्रवृत्तेष्वाश्रमेषु च। प्रजारक्षणयुक्तेषु राजमानेषु राजसु
लोकांमध्ये धर्माचं पालन होत असताना आणि आश्रमधर्म चालू असताना, राजे प्रजेला रक्षण करण्यासाठी राज्य करत असताना,
प्रशांतेषु च लोकेषु शांते तमसि दानवे। अग्निमारुतयोस्तस्मिन्वृत्ते संग्रामकर्मणि
सर्व लोक शांत असताना, दानवांमध्ये अंधार शांत झालेला असताना, आणि अग्नी व वायू युद्धकर्म करत असताना,
तन्मया विमला लोकास्ताभ्यां जयकृतक्रियाः। तीव्रं दैत्यभयं श्रुत्वा मारुताग्निकृतं महत्
त्यांच्या प्रभावामुळे लोक निर्मळ झाले आणि त्यांच्या कृतींनी विजय मिळाला; वायू व अग्नीने निर्माण केलेल्या मोठ्या भीतीचं ऐकून दैत्यांना तीव्र भय वाटू लागलं.
कालनेमीति विख्यातो दानवः प्रत्यदृश्यत। भास्कराकारमुकुटः शिंजिताभरणांगदः
तेव्हा कालनेमि नावाचा प्रसिद्ध दैत्य प्रकट झाला, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी मुकुट घातलेला, आणि त्याचे दागिने व कडे घणघणत होते.
मंदराद्रिप्रतीकाशो महारजतसंवृतः। शतप्रहरणोदग्रः शतबाहुः शताननः
तो मंदार पर्वतासारखा दिसत होता, मोठ्या चांदीने मढलेला, शंभर शस्त्रांनी सज्ज, शंभर हात आणि शंभर तोंड असलेला.
शतशीर्षः स्थितः श्रीमान्शतशृंग इवाचलः। कक्षे महति संवृद्धो निदाघ इव पावकः
तो शंभर डोक्यांनी उभा होता, तेजस्वी, जणू शंभर शिखरांचा डोंगर, आपल्या प्रदेशात मोठा झालेला, उन्हाळ्यातील ज्वाळेसारखा प्रखर.
धूम्रकेशो हरिश्मश्रुर्दंतुरो विकटाननः। त्रैलोक्यांतरविस्तारं धारयन्विपुलं वपुः
त्याचे केस धुरकट, दाढी पिवळी, दात बाहेर आलेले, चेहरा भयंकर; त्याचे विशाल शरीर तीनही लोक व्यापून होते.
बाहुभिस्तुलयन्व्योम क्षिपन्पद्भ्यां महीधरान्। ईरयन्मुखनिःश्वासैर्वृष्टिकारान्बलाहकान्
तो आपल्या हातांनी आकाश मोजत होता, पायांनी पर्वत फेकत होता, आणि तोंडातून निघणाऱ्या श्वासांनी ढग हलवून पाऊस पाडत होता.
तिर्यगायतरक्ताक्षं मंदरोदग्रवर्चसाम्। दिधक्षंतमिवायांतं सर्वान्देवगणान्मृधे
त्याच्या तिरक्या, रक्तासारख्या डोळ्यांनी, मंदार पर्वतासारख्या तेजाने, तो जणू सर्व देवांना युद्धात जाळायला निघाला होता.
तर्जयंतं सुरगणांश्छादयंतं दिशो दश। संवर्तकाले हृषितं दृष्टं मृत्युमिवोत्थितम्
तो देवांच्या सैन्याला धमकावत होता, दहा दिशा झाकत होता, आणि प्रलयकाळात आनंदी झालेल्या मृत्यूसारखा दिसत होता.
सुतलेनोच्छ्रयवता विपुलांगुलिपर्वणा। लंबाभरणपूर्णेन किंचिच्चलितकर्मणा
सुतलाच्या उंचीप्रमाणे शरीर असलेला, मोठ्या जाड बोटांनी, लांब लटकणाऱ्या दागिन्यांनी सजलेला, आणि हलक्या हालचाली करणारा,
उच्छ्रितेनाग्रहस्तेन दक्षिणेन वपुष्मता। दानवान्देवनिहतान्ब्रुवन्तं तिष्ठतेति च
त्याने उजवा तेजस्वी हात वर उचलून, दैत्यांना सांगितलं, 'देव मारले गेले; ठाम उभे राहा!'
तं कालनेमिं समरे द्विषतां कालनेमिनम्। वीक्षंते स्म सुराः सर्वे भयविह्वललोचनाः
समरभूमीत सर्व देवांनी त्या कालनेमिला, शत्रूंचा मृत्यू म्हणून, भीतीने भरलेल्या डोळ्यांनी पाहिलं.
तं वीक्षंते स्म भूतानि ग्रसंतं कालनेमिनम्। त्रिविक्रमं विक्रमं तं नारायणमिवापरम्
सर्व जीवांनी कालनेमिला पाहिलं, तो सर्व काही गिळत चालला होता, आणि त्याचा तो प्रचंड डौल असा वाटत होता जणू त्रिविक्रम रूपातील दुसरा नारायणच पुढे चालला आहे.
सोभ्युच्छ्रयं पुनः प्राप्तो मारुताघूर्णितांबरः। प्रक्रामदसुरो योद्धुं त्रासयन्सर्वदेवताः
तो असुर पुन्हा एकदा मोठ्या थाटात पुढे आला, वाऱ्यात त्याचे वस्त्र फडफडत होते, आणि तो देवांना घाबरवत युद्धासाठी निघाला.
समेयिवान्सुरेंद्रेण परिष्वक्तो भ्रमन्रणे। कालनेमिर्बभौ दैत्यः सविष्णुरिव मंदरः
कालनेमि हा दैत्य रणभूमीवर इंद्राशी भेटला, त्याने फिरत फिरत त्याला मिठी मारली, आणि तो विष्णूने मंदार पर्वताला जसा धरला तसा तेजस्वी दिसत होता.
अथ विव्यथिरे देवाः सर्वे शक्रपुरोगमाः। कालनेमिनमायांतं दृष्ट्वा कालमिवापरम्
मग सर्व देव, शक्रासह, घाबरून गेले, कारण कालनेमि जसा काळासारखा पुढे येत होता तसा त्यांनी पाहिलं.
दानवाननुपिप्रीषुः कालनेमिर्महासुरः। व्यवर्धत महातेजास्तपांते जलदो यथा
महाबली कालनेमि या असुराने इतर दानवांना आनंद दिला; त्याचं तेज वाढत गेलं, जसं उन्हाळ्यानंतर मेघ वाढतात.
तं त्रैलोक्यांतरगतं दृष्ट्वा ते दानवेश्वराः। उत्तस्थुरपरिश्रांताः पीत्वेवामृतमुत्तमम्
तो तीनही लोकांत प्रवेश करताना पाहून दानवांचे प्रमुख उत्साहाने उभे राहिले, जणू त्यांनी उत्तम अमृत प्यायलं आणि त्यांचा थकवा गेला.
ते वीतभयसंत्रासा मयतारपुरोगमाः। तारकामयसंग्रामे सततं जितकाशिनः
मय, तारा आणि इतरांच्या पुढाकाराने, ते सर्व दानव भीती आणि घाबरटपणा सोडून देवांवरच्या युद्धात नेहमीच जिंकणारे झाले.
रेजुरायोधनगता दानवा युद्धकांक्षिणः। मंत्रमभ्यसतां तेषां व्यूहं च परिधावताम्
युद्धाची इच्छा असलेले दानव रणभूमीत शिरताना तेजाने झळकत होते, ते मंत्र म्हणत आणि लवकरच आपली मांडणी करत होते.
प्रेक्षतां चाभवत्प्रीतिर्दानवं कालनेमिनम्। ये तु तत्र मयस्यासन्मुख्या युद्धपुरस्सराः
मयाच्या सैन्यातील मुख्य आणि युद्धात पुढे असलेल्या वीरांनी कालनेमि दानवाकडे पाहताना मनात आनंद अनुभवला.
ते तु सर्वे भयं त्यक्त्वा हृष्टा योद्धुमुपस्थिताः। मयस्तारो वराहश्च हयग्रीवश्च दानवः
मया, तारा, वराह आणि दानव हयग्रीव हे सर्व भीती बाजूला ठेवून आनंदाने लढायला पुढे आले.
विप्रचित्तिसुतः श्वेतः खरलंबावुभावपि। अरिष्टो बलिपुत्रश्च किशोराख्यस्तथैव च
विप्रचित्तीचा पुत्र श्वेत, खरळ, लांबा, बलीचा पुत्र अरिष्ट आणि किशोर नावाचा दानवही तिथे होते.
सुर्भानुश्चामरप्रख्यश्चक्रयोधी महासुरः। एतेऽस्त्रवेदिनः सर्वे सर्वे तपसि सुस्थिताः
सुरभानू, जो राजदरबारातील चामरासारखा प्रसिद्ध होता, आणि महाबली चक्रयोधी—हे सर्व अस्त्रविद्या जाणणारे आणि तपश्चर्येत निपुण होते.