अत्रांतरे दुराचारः कोपि पापाकृतिर्वने । जालं प्रसारयामास तद्यदा जीवपूरितम्
इतक्यात त्या जंगलात एक वाईट स्वभावाचा, पापी दिसणारा माणूस आला. त्याने जाळे पसरले आणि ते लगेच जिवंत प्राण्यांनी भरले.
ततः संकोचयामास तज्जालं पापनायकः । जालस्थांस्तु तदा जीवानुपाहृत्य मुमोच ह
मग त्या पापी माणसाने ते जाळे ओढले आणि त्यातले प्राणी काढून त्यांना सोडून दिले.
स च व्याधः स्त्रियौ दृष्ट्वा स्मरदूती जगाद ताम् । देवि मामत्तुमायाति करे गृह्णातु मां सखी
त्या शिकाऱ्याने त्या दोन स्त्रियांना पाहून स्मरदूतीला म्हणाले, 'देवी, तुझी सखी माझ्याकडे येऊन माझा हात धरू दे.'
वृंदा तयोक्तं श्रुत्वैनं विकृतास्यं व्यलोकयत् । वीक्ष्यतं भयवातेन निर्धूता सिंधुजप्रिया
वृंदेने हे ऐकून त्या विकृत चेहऱ्याच्या माणसाकडे पाहिले. भीतीच्या झटक्याने सिंधूची प्रियसी त्याच्याकडे बघू लागली.
दुद्राव विकलं शुभ्रं स्मरदूत्या समं वने । विद्रवंती समं सख्या तापसाश्रममागता
ती घाबरून, उजळून, स्मरदूतीसोबत जंगलात पळू लागली. दोघीही एकत्र पळत तपस्व्यांच्या आश्रमात पोहोचल्या.
सा तापसवने तस्मिन्ददर्शात्यंतमद्भुतम् । पक्षिणः कांचनीयांगान्नानाशब्दसमाकुलान्
त्या तपस्व्यांच्या वनात तिने एक अद्भुत दृश्य पाहिले – सोन्यासारख्या देहाचे पक्षी, वेगवेगळ्या आवाजांनी गूंजत होते.
सापश्यद्धेमपद्माढ्यां वापीं तु स्वर्णभूमिकाम् । क्षीरं वहंति सरितः स्रवंति मधु भूरुहः
तिथे तिने सोन्याच्या कमळांनी भरलेली, सोन्याच्या जमिनीची एक विहीर पाहिली. दूध वाहणाऱ्या नद्या आणि मध गळणारी झाडे होती.
शर्कराराशयस्तत्र मोदकानां च संचयाः । भक्ष्याणि स्वादुसर्वाणि बहून्याभरणानि च
तिथे साखरेचे ढीग, मोदकांचे साठे, सर्व प्रकारचे स्वादिष्ट खाणे आणि भरपूर दागिने होते.
बहुशस्त्राणि दिव्यानि नभसः संपतंति च । क्रीडंति हरयस्तृप्ता उत्पतंति पतंति च
आकाशातून अनेक दिव्य शस्त्रे उडत होती. तृप्त वानर खेळत होते, उडत आणि उडी मारत होते.
मठेति सुंदरं वृंदा तं ददर्श तपस्विनम् । व्याघ्रचर्मासनगतं भासयंतं जगत्त्रयम्
वृंदेला एका सुंदर मठात वाघाच्या कातडीवर बसलेला, तीनही जग उजळवणारा एक तपस्वी दिसला.
तमुवाच विभो पाहि पाहि पापर्द्धिकादथ । तपसा किं च धर्मेण मौनेन च जपेन च
ती त्याला म्हणाली, 'प्रभो, पापाच्या शत्रूपासून मला वाचवा, वाचवा. तप, धर्म, मौन किंवा जप यांपैकी कशानेही असो.'
भीतत्राणात्परं नान्यत्पुण्यमस्ति तपोधन । एवमुक्तवती भीता सालसांगी तपस्विनम्
भीतीत असलेल्या माणसाला वाचवण्यासारखे पुण्य दुसरे नाही, हे तपस्वी. असे म्हणून ती घाबरून त्याला बिलगली.
तावत्प्राप्तः सदुष्टात्मा सर्वजीवप्रबंधकः । वृंदादेवी भयत्रस्ता हरिकंठे समाश्लिषत्
तेवढ्यात सर्व जीवांना पकडणारा तो दुष्ट तिथे आला. भयाने थरथर कापणारी वृंदा हरिच्या गळ्यात बिलगली.
सुखस्पर्शं भुजाभ्यां सा शोकवल्लीव लिंगिता । तवालिंगनभावेन पुनरेव भविष्यति
ती त्याच्या मिठीत सुखाचा स्पर्श अनुभवत, दुःखाच्या वेलीसारखी त्याला घट्ट बिलगली. तुझ्या मिठीमुळे ती पुन्हा पूर्वीसारखी होईल.
शिरः सर्वांगसंपन्नं त्वद्भर्तुरधिकं गुणैः । अथ त्वं प्रमदे गच्छ पत्यर्थे चित्रशालिकाम्
सर्व अंगांनी युक्त असलेले हे शिर, गुणांनी तुझ्या पतीपेक्षा श्रेष्ठ आहे. आता, स्त्री, पतीसाठी तू त्या सुंदर सभागृहात जा.
सा चित्रशालामित्युक्ता विवेश मुनिना तदा । दिव्यपर्यंकमारूढा गृह्य कांतस्य तच्छिरः
म्हणून त्या तपस्व्याने सांगितल्यावर ती चित्रशाळेत गेली. तिने दिव्य पलंगावर चढून आपल्या प्रियकराचे शिर उचलले.
चकाराधरपानं सा मीलिताक्ष्यतिलोलुपा । यावत्तावदभूद्राजन्रूपं जालंधराकृति
ती डोळे मिटून, उत्कट ओढीने त्याच्या ओठांवरून अमृतासारखे पाणी प्यायली; आणि त्या क्षणी राजाने जलंधराचा रूप घेतले.
तत्कांतसदृशाकारस्तद्वक्षस्तद्वदुन्नतिः । तद्वाक्यस्तन्मनोभावस्तदासीज्जगदीश्वरः
त्याचे रूप तिच्या प्रियासारखेच होते, छाती व उंचीही तशीच, बोलणे आणि मनही तसेच; अशा प्रकारे तो जगाचा स्वामी झाला.
अथ संपूर्णकायं तं प्रियं वीक्ष्य जगाद सा । तव कुर्वे प्रियं स्वामिन्ब्रूहि त्वं स्वरणं च मे
मग आपल्या प्रियाचा पूर्ण देह पाहून तिने सांगितले, "स्वामी, मी तुला हवे ते करीन; मला सांग, तुझे मन काय आहे ते ऐकू दे."
वृंदावचनमाकर्ण्य प्राह मायासमुद्रजः । शृणु देवि यथा युद्धं वृत्तं शंभोर्मया सह
वृंदेचे बोलणे ऐकून मायासागरातून जन्मलेला म्हणाला, "देवी, ऐक, शंभू आणि माझ्यातील युद्ध कसे घडले ते सांगतो."
प्रिये रुद्रेण रौद्रेण छिन्नं चक्रेण मे शिरः । तावत्वत्सिद्धियोगाच्च त्वद्गतेन ममात्मना
प्रिये, रुद्राच्या भयंकर चक्राने माझे डोके छाटले गेले; पण तुझ्या सामर्थ्यामुळे आणि माझ्या आत्म्याचा तुझ्याशी संयोग झाल्यामुळे,
छिन्नं तदत्र चानीतं जीवितं तेंगसंगतः । प्रिये त्वं मद्वियोगेन बाले जातासि दुःखिता
ते छाटलेले डोके इथे आणले गेले आणि माझे प्राण त्याच्याशी एकरूप झाले; प्रियेस, माझ्या वियोगामुळे तू दु:खी झालीस, बाळ.
क्षंतव्यं विप्रियं मह्यं यत्त्वां त्यक्त्वा रणं गतः । इत्यादि वचनैस्तेन वृंदा संस्मारिता तदा
माझ्याकडून तुझ्याशी वाईट झाले, मी तुला सोडून युद्धाला गेलो, हे क्षमा कर; अशा शब्दांनी त्याने त्या वेळी वृंदेला सर्व आठवण करून दिली.
तांबूलैश्च विनोदैश्च वस्त्रालंकरणैः शुभैः । अथ वृंदारिका देवी सर्वभोगसमन्विता
तांबूल, खेळ, सुंदर वस्त्रे आणि अलंकार यांनी मग देवी वृंदारिका सर्व सुखांचा अनुभव घेत होती.
प्रियं गाढं समालिंग्य चुचुंब रतिलोलुपा । मोक्षादप्यधिकं सौख्यं वृंदा मोहनसंभवम्
प्रियाला घट्ट मिठी मारून, ती उत्कटतेने त्याला चुंबन देत होती; मोहातून उत्पन्न झालेले, मुक्तीपेक्षाही अधिक सुख वृंदेला मिळाले.
मेने नारायणो देवो लक्ष्मीप्रेमरसाधिकम् । वृंदां वियोगजं दुःखं विनोदयति माधवे
नारायण देवाला लक्ष्मीच्या प्रेमाचा अमृतरसही याहून अधिक वाटला; माधवाने वृंदेच्या वियोगाचे दु:ख दूर केले.
तत्क्रीडाचारुविलसद्वापिका राजहंसके । तद्रूपभावात्कृष्णोऽसौ पद्मायां विगतस्पृहः
त्या रम्य खेळात, सुंदर हंस असलेल्या तलावाजवळ, तिच्या रूपामुळे आणि भावनेमुळे कृष्णाला पद्मेची इच्छा उरली नाही.
अभूद्वृंदावने तस्मिंस्तुलसीरूप धारिणी । वृंदांगस्वेदतो भूम्यां प्रादुर्भूताति पावनी
त्या वृंदावनात तिने तुळशीचे रूप घेतले; वृंदेच्या अंगातून आलेल्या घामातून ती पृथ्वीवर प्रकट झाली, अत्यंत पवित्र.
वृंदांग संगजं चेदमनुभूय सुंखं हरिः । दिनानि कतिचिन्मेने शिवकार्यं जगत्पतिः
वृंदेच्या अंगसंगातून मिळालेले सुख अनुभवून, हरिने काही दिवस शिवाचे कार्य मनात घेतले.
एकदा सुरतस्यांते सा स्वकंठे तपस्विनम् । वृंदा ददर्श संलग्नं द्विभुजं पुरुषोत्तमम्
एकदा, त्यांच्या रमणीनंतर, वृंदेला आपल्या गळ्यात बिलगलेला, दोन भुजांचा, तपस्वी आणि श्रेष्ठ पुरुष दिसला.