ततश्चेंगितविद्रामो भरतं प्राह सत्वरम्। विभीषणस्य भार्या वै सरमा नाम नामतः
मग विद्रामा एका खुणेने भरताला लवकर सांगितले, "ही विभीषणाची पत्नी सरमा आहे."
प्रिया सखी महाभागा सीतायास्सुदृढं मता। सर्वंकालकृतं पश्य न जाने किं करिष्यति
ही सिता ची प्रिय आणि मोठ्या भाग्याची मैत्रीण आहे, तिला सीतेने खूप विश्वास दिला आहे. बघ, सगळं योग्य वेळी केलं गेलं आहे—आता ती काय करेल, हे मला माहीत नाही.
गच्छ त्वं सुभगे भर्तृगेहं पालय शोभने। मां त्यक्त्वा हि गता देवी भाग्यहीनं गतिर्यथा
सौभाग्यवती, तू आपल्या पतीच्या घरी जा आणि त्याची नीट काळजी घे. कारण देवी मला सोडून गेली, मी आता भाग्यहीन झालो आहे, जशी नियती असते तशी.
तया विरहितः सुभ्रु रतिं विंदे न कर्हिचित्। शून्या एव दिशः सर्वाः पश्यामीह पुनर्भ्रमन्
तिच्याविना, सुंदर भुवई असलेल्या, मला कधीच आनंद मिळत नाही; इथे पुन्हा फिरताना सगळ्या दिशा मला ओकळ्या वाटतात.
विसृज्यतां च सरमां सीतायास्तु प्रियां सखीम्। गतायामथ केकस्यां रामः प्राह विभीषणम्
सीतेची प्रिय मैत्रीण सरमा आता जाऊ दे. आणि ती केकयाकडे गेल्यावर, रामाने विभीषणाला म्हटले.
दैवतेभ्यः प्रियं कार्यं नापराध्यास्त्वया सुराः। आज्ञया राजराजस्य वर्तितव्यं त्वयानघ
देवतांना प्रिय असं काम करावं लागेल; तुझ्यामुळे देवतांचा अपमान होऊ नये. राजांचा राजा जो आहे, त्याच्या आज्ञेप्रमाणेच वाग, पापरहित.
लंकायां मानुषो यो वै समागच्छेत्कथंचन। राक्षसैर्न च हंतव्यो द्रष्टव्योसौ यथा त्वहम्
लंकामध्ये जर कुठलाही मनुष्य कसा का असेना, आला, तर राक्षसांनी त्याला मारू नये; त्याला जसा मी आहे तसा पाहू द्या.
विभीषण उवाच। आज्ञयाहं नरव्याघ्र करिष्ये सर्वमेव तु। विभीषणे हि वदति वायू राममुवाच ह
विभीषण म्हणाला, "तुमच्या आज्ञेने, नरसिंहा, मी सर्व काही करीन." विभीषण असं बोलत असताना, वायूने रामाला म्हटलं.
इहास्तिवैष्णवी मूर्तिः पूर्वं बद्धो बलिर्यया। तां नयस्व महाभाग कान्यकुब्जे प्रतिष्ठय
इथे विष्णूची ती मूर्ती आहे, जिच्यामुळे पूर्वी बळी बांधला गेला होता; हे महाभागा, ती घे आणि कण्यकुब्ज येथे प्रतिष्ठित कर.
विदित्वा तदभिप्रायं वायुना समुदाहृतम्। विभीषणस्त्वलंकृत्य रत्नैः सर्वैश्च वामनम्
वायूने सांगितलेला हेतू समजून, विभीषणाने वामनाची मूर्ती सर्व रत्नांनी सजवली.
आनीय चार्पयद्रामे वाक्यं चेदमुवाच ह। यदा वै निर्जितः शक्रो मेघनादेन राघव
ती मूर्ती आणून, त्याने रामाला दिली आणि म्हणाला, "राघवा, जेव्हा मेघनादाने इंद्राला हरवले होते—"
तदा वै वामनस्त्वेष आनीतो जलजेक्षण। नयस्व तमिमं देव देवदेवं प्रतिष्ठय
"तेव्हा ही कमळासारखी डोळ्यांची वामनमूर्ती आणली गेली होती; हे देव, तू ती घे आणि देवांचा देव म्हणून प्रतिष्ठित कर."
तथेति राघवः कृत्वा पुष्पकं च समारुहत्। धनं रत्नमसंख्येयं वामनं च सुरोत्तमम्
राघवाने 'तसेच' म्हणत पुष्पकात बसले; अमाप धन, रत्ने आणि उत्तम वामनमूर्ती त्याने घेतली.
गृह्य सुग्रीवभरतावारूढौ वामनादनु। व्रजन्नेवांबरे रामस्तिष्ठेत्याह विभीषणम्
वामनानंतर सुग्रीव आणि भरताला घेऊन, राम आकाशातून जात असताना, त्याने विभीषणाला सांगितले, "इथेच रहा."
राघवस्य वचः श्रुत्वा भूयोप्याह स राघवम्। करिष्ये सर्वमेतद्धि यदाज्ञप्तं विभो त्वया
राघवाचं बोलणं ऐकून, तो पुन्हा राघवाला म्हणाला, "हे प्रभो, तू जसं सांगितलंयस, तसंच मी सगळं करीन."
सेतुनानेन राजेंद्र पृथिव्यां सर्वमानवाः। आगत्य प्रतिबाधेरन्नाज्ञाभंगो भवेत्तव
राजेंद्र, या सेतूने पृथ्वीवरचे सगळे लोक येऊन सहजपणे पार करू शकतील; तुझ्या आज्ञेचं उल्लंघन होऊ नये.
कोत्र मे नियमो देव किन्नु कार्यं मया विभो। श्रुत्वैतद्राघवो वाक्यं राक्षसोत्तमभाषितम्
देवा, इथे माझं कर्तव्य काय? मला काय करावं, हे सांग. राक्षसांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या त्याच्या या बोलण्यावर राघवाने उत्तर दिलं.
कार्मुकं गृह्य हस्तेन रामः सेतुं द्विधाच्छिनत्। त्रिर्विभज्य च वेगेन मध्ये वै दशयोजनम्
रामाने हातात धनुष्य घेऊन सेतू दोन भागांत फाडला; आणि वेगाने तीन तुकडे करून मधोमध दहा योजनांचं अंतर केलं.
छित्वा तु योजनं चैकमेकं खंडत्रयं कृतम्। वेलावनं समासाद्य रामः पूजां रमापतेः
एक योजनेचा भाग फाडून, तीन तुकडे केले; मग समुद्रकिनाऱ्याजवळील पवित्र वनात जाऊन रामाने लक्ष्मीपतीची पूजा केली.
कृत्वा रामेश्वरं नाम्ना देवदेवं जनार्दनं। अभिषिच्याथ संगृह्य वामनं रघुनंदनः
रामेश्वर नावाचं देवदेवेश्वर जनार्दनाचं स्थान स्थापून, त्याचं अभिषेक आणि पूजा केली; मग रघुनंदनाने कमंडलू उचलला.
दक्षिणादुदधेश्चैव निर्जगाम त्वरान्वितः। अंतरिक्षादभूद्वाणी मेघगंभीरनिःस्वना
दक्षिण समुद्रातून तो जलद बाहेर पडला; आणि आकाशातून मेघगंभीर आवाज उमटला.
रुद्र उवाच। भो भो रामास्तु भद्रं ते स्थितोऽहमिह सांप्रतम्। यावज्जगदिदं राम यावदेषा धरा स्थिता
रुद्र म्हणाले, "राम, तुझं कल्याण होवो! मी इथेच आहे. जोपर्यंत हे जग आहे, जोवर ही पृथ्वी आहे—"
तावदेव च ते सेतु तीर्थं स्थास्यति राघव। श्रुत्वैवं देवदेवस्य गिरं ताममृतोपमाम्
"तोपर्यंत तुझा सेतू आणि तीर्थ कायम राहील, राघवा." देवदेवेश्वराच्या अमृतासारख्या त्या वाणीचं रामाने ऐकलं—
राम उवाच। नमस्ते देवदेवेश भक्तानामभयंकर। गौरीकांत नमस्तुभ्यं दक्षयज्ञविनाशन
राम म्हणाला, "देवदेवेश्वरा, भक्तांना अभय देणाऱ्या, गौरीचे प्रिय, आणि दक्षयज्ञाचा नाश करणाऱ्या, तुला नमस्कार!"
नमो भवाय शर्वाय रुद्राय वरदाय च। पशूनांपतये नित्यं चोग्राय च कपर्दिने
भव, शर्व, रुद्र, वर देणारा, पशुपती, नेहमी उग्र, जटाधारी— या सर्वांना माझा नमस्कार!
महादेवाय भीमाय त्र्यंबकाय दिशांपते। ईशानाय भगघ्नाय नमोस्त्वंधकघातिने
महादेव, भीषण, त्र्यंबक, दिशांचा स्वामी, ईशान, भगाचा नाश करणारा, अंधकाचा वध करणारा— तुम्हा सर्वांना नमस्कार!
नीलग्रीवाय घोराय वेधसे वेधसा स्तुत। कुमारशत्रुनिघ्नाय कुमारजननाय च
नीलग्रीव, भयंकर, सृष्टीकर्ता ज्याचं स्तवन करतो, कुमाराच्या शत्रूंचा नाश करणारा, कुमाराचा जनक— अशा तुझ्या चरणी नमस्कार!
विलोहिताय धूम्राय शिवाय क्रथनाय च। नमो नीलशिखंडाय शूलिने दैत्यनाशिने
रक्तवर्णी, धुरकट, शिव, संहारक, निळ्या मुकुटधारी, त्रिशूलधारी, दैत्यांचा नाश करणारा— तुला नमस्कार!
उग्राय च त्रिनेत्राय हिरण्यवसुरेतसे। अनिंद्यायांबिकाभर्त्रे सर्वदेवस्तुताय च
उग्र, त्रिनेत्री, सुवर्णवीर्य असलेला, निंदनीय नसलेला, अंबिकेचा पती, सर्व देवांनी स्तुत्य— अशा तुझ्या चरणी नमस्कार!
अभिगम्याय काम्याय सद्योजाताय वै नमः। वृषध्वजाय मुंडाय जटिने ब्रह्मचारिणे
सुलभ, सर्वांना प्रिय, सद्योजात, वृषध्वज, मुंडधारी, जटाधारी, ब्रह्मचारी— या सर्व रूपांना नमस्कार!