उलूकः शोभते राजन्न तु गृध्रो महामते। त्वं प्रमाणं महाराज राजा हि परमा गतिः
राजा, घुबड शुभ मानलं जातं, पण गिधाड नाही. हे महाबुद्धिमान, तूच प्रमाण आहेस, कारण राजा हा सर्वांचा श्रेष्ठ आधार असतो.
राजमूलाः प्रजाः सर्वा राजा धर्मः सनातनः। शास्ता राजा नृणां येषां न ते गच्छंति दुर्गतिम्
सर्व प्रजा राजावर अवलंबून असते; राजा म्हणजेच सनातन धर्म. ज्या लोकांचा राजा न्यायी असतो, ते कधीही संकटात सापडत नाहीत.
वैवस्वतेन मुक्ताश्च भवंति पुरुषोत्तमाः। सचिवानां वचः श्रुत्वा रामो वचनमब्रवीत्
वैवस्वताने मुक्त केलेले श्रेष्ठ पुरुष खरोखरच मुक्त होतात. मंत्र्यांचे बोल ऐकून रामाने असे उत्तर दिले—
श्रूयतामभिधास्यामि पुराणं यदुदाहृतं। द्यौः सचंद्रार्कनक्षत्रा सपर्वतमहीद्रुमम्
ऐका, मी एक प्राचीन कथा सांगतो—जी पूर्वी सांगितली गेली आहे. आकाश, चंद्र, सूर्य, तारे, पर्वत, पृथ्वी आणि झाडे—
सलिलार्णवसंमग्नं त्रैलोक्यं सचराचरं। एकमेव तदा ह्यासीत्सर्वमेकमिवांबरं
पाणी आणि समुद्रांसह, चालणारे व न चालणारे असे सगळे त्रैलोक्य त्या वेळी एकरूप झालं होतं, जणू एकच आकाश आहे.
पुनर्भूः सह लक्ष्म्या च विष्णोर्जठरमाविशत्। तां निगृह्य महातेजाः प्रविश्य सलिलार्णवं
पृथ्वी आणि लक्ष्मी पुन्हा विष्णूच्या पोटात गेल्या; तिला आवर घालत तो तेजस्वी विष्णू पाण्याच्या समुद्रात गेला.
सुष्वाप हि कृतात्मा स बहुवर्षशतान्यपि। विष्णौ सुप्ते ततो ब्रह्मा विवेश जठरं ततः
स्वतःला संयमित ठेवून तो विष्णू तिथे शेकडो वर्षे झोपला; विष्णू झोपला असताना ब्रह्मा त्याच्या पोटात गेला.
बहुस्रोतं च तं ज्ञात्वा महायोगी समाविशत्। नाभ्यां विष्णोः समुद्भूतं पद्मं हेमविभूषितं
त्यात अनेक मार्ग आहेत हे ओळखून तो महायोगी आत गेला; विष्णूच्या नाभीतून सोन्याने सजलेलं कमळ उमललं.
स तु निर्गम्य वै ब्रह्मा योगी भूत्वा महाप्रभुः। सिसृक्षुः पृथिवीं वायुं पर्वतांश्च महीरुहान्
त्यातून बाहेर येऊन ब्रह्मा, जो महायोगी आणि प्रभू आहे, पृथ्वी, वारा, पर्वत आणि मोठी झाडं निर्माण करायला उत्सुक झाला—
तदंतराः प्रजाः सर्वा मानुषांश्च सरीसृपान्। जरायुजाण्डजान्सर्वान्ससर्ज स महातपाः
मग त्याने मध्येच सर्व प्रजाती, माणसं आणि सरिसृप, गर्भातून व अंड्यातून जन्मणाऱ्या सर्वांना निर्माण केलं.
तस्य गात्रसमुत्पन्नः कैटभो मधुना सह। दानवौ तौ महावीर्यौ घोरौ लब्धवरौ तदा
त्याच्या शरीरातून कैटभ आणि मधु हे दोन्ही दैत्य जन्मले; हे दोघंही अत्यंत बलाढ्य आणि भयंकर होते, त्यांना त्या वेळी वर मिळाले होते—
दृष्ट्वा प्रजापतिं तत्र क्रोधाविष्टावुभौ नृप। वेगेन महता भोक्तुं स्वयंभुवमधावतां
ते दोघं प्रजापतीला तिथे पाहून रागाने भरले आणि मोठ्या वेगाने स्वयंभूला गिळायला धावले.
दृष्ट्वा सत्वानि सर्वाणि निस्सरन्ति पृथक्पृथक्। ब्रह्मणा संस्तुतो विष्णुर्हत्वा तौ मधुकैटभौ
सर्व जीव वेगवेगळे जन्मताना पाहून, ब्रह्माने स्तुती केल्यावर विष्णूने मधु आणि कैटभ या दोघांना ठार मारलं.
पृथिवीं वर्धयामास स्थित्यर्थं मेदसा तयोः। मेदोगंधा तु धरणी मेदिनीत्यभिधां गता
त्यांच्या मेदाने पृथ्वी वाढवली, जेणेकरून ती स्थिर राहावी; त्या मेदाचा वास पृथ्वीला आला म्हणून तिला 'मेदिनि' असं नाव पडलं.
तस्माद्गृध्रस्त्वसत्यो वै पापकर्मापरालयम्। स्वीयं करोति पापात्मा दण्डनीयो न संशयः
म्हणून हा गिधाड खोटारडा आहे, वाईट कृत्यांमध्ये गुंतलेला आहे आणि पापी आहे; तो नेहमीच पापाच्या मार्गाने वागतो, म्हणून त्याला शिक्षा मिळायलाच हवी, यात शंका नाही.
ततोऽशरीरिणीवाणी अंतरिक्षात्प्रभाषते। मा वधी राम गृध्रं त्वं पूर्वंदग्धं तपोबलात्
तेव्हा आकाशातून एक देह नसलेला आवाज आला — 'राम, तू या गिधाडाला मारू नकोस; तो पूर्वी तपश्चर्येच्या जोरावर जळून गेला आहे.'
पुरा गौतम दग्धोऽयं प्रजानाथो जनेश्वर। ब्रह्मदत्तस्तु नामैष शूरः सत्यव्रतः शुचिः
पूर्वी गौतम ऋषींनी या ब्रह्मदत्ताला, जो प्रजांचा स्वामी होता, शाप दिला होता; तो शूर, सत्यव्रती आणि पवित्र होता.
गृहमागत्य विप्रर्षेर्भोजनं प्रत्ययाचत। साग्रं वर्षशतं चैव भुक्तवान्नृपसत्तम
हा ब्रह्मदत्त त्या ब्राह्मण ऋषींच्या घरी गेला आणि त्याने जेवण मागितले; आणि, राजन, त्याने तिथे शंभर वर्षे पूर्णपणे जेवण केले.
ब्रह्मदत्तस्य वै तस्य पाद्यमर्घ्यं स्वयं ततः। आत्मनैवाकरोत्सम्यग्भोजनार्थं महाद्युते
त्या ब्रह्मदत्तासाठी त्या श्रेष्ठाने स्वतः पाय धुण्याचे पाणी आणि आदरार्थ अर्घ्य दिले, आणि जेवणासाठी योग्य ती तयारी केली.
समाविश्य गृहं तस्य आहारे तु महात्मनः। नारीं पूर्णस्तनीं दृष्ट्वा हस्तेनाथ परामृशत्
त्या महात्म्याच्या घरी जाऊन, जेवणाच्या वेळी, त्याने एक स्त्री पाहिली जिने स्तन दूधाने भरलेले होते, आणि मग त्याने तिला हात लावला.
अथ क्रुद्धेन मुनिना शापो दत्तः सुदारुणः। गृध्रत्वं गच्छ वै मूढ राजा मुनिमथाब्रवीत्
तेव्हा त्या ऋषींनी रागाने भीषण शाप दिला — 'अरे मूर्ख, गिधाड हो!' मग राजा त्या ऋषींना म्हणाला.
कृपां कुरु महाभाग शापोद्धारो भविष्यति। दयालुस्तद्वचः श्रुत्वा पुनराह नराधिप
'माझ्यावर दया करा, हे भाग्यवान; या शापातून मला मुक्त करा.' हे ऐकून त्या दयाळू राजाने पुन्हा बोलले.
उत्पत्स्यते रघुकुले रामो नाम महायशाः। इक्ष्वाकूणां महाभागो राजा राजीवलोचनः
'रघुकुळात राम नावाचा, मोठ्या कीर्तीचा, कमळासारख्या डोळ्यांचा आणि इक्ष्वाकू वंशातील श्रेष्ठ राजा जन्माला येईल.'
तेन दृष्टो विपापस्त्वं भविता नरपुंगव। दृष्टो रामेण तच्छ्रुत्वा बभूव पृथिवीपतिः
'त्या रामाने तुला पाहिल्यावर, तुझे सर्व पाप नष्ट होईल.' हे रामाच्या तोंडून ऐकून राजा अत्यंत आनंदी झाला.
गृध्रत्वं त्यज्य वै शीघ्रं दिव्यगंधानुलेपनः। पुरुषो दिव्यरूपोऽसौ बभाषे तं नराधिपं
गिधाडाचे रूप ताबडतोब सोडून, दिव्य सुवासने लावलेल्या, त्या दिव्य रूपाच्या पुरुषाने राजाशी बोलले.
साधु राघव धर्मज्ञ त्वत्प्रसादादहं विभो। विमुक्तो नरकाद्घोरादपापस्तु त्वया कृतः
'शाबास, राघव! तू धर्म जाणणारा आहेस. तुझ्या कृपेने, प्रभो, मी भयंकर नरकातून मुक्त झालो आणि तू मला पापमुक्त केलेस.'
विसर्जितं मया गार्ध्यं नररूपी महीपतिः। उलूकं प्राह धर्मज्ञ स्वगृहं विश कौशिक
'मी गिधाडाचे रूप सोडले आहे, राजन, आणि पुन्हा मानव रूपात आलो आहे.' मग धर्म जाणणाऱ्याने घुबडाला सांगितले, 'कौशिक, आता आपल्या घरी जा.'
अहं संध्यामुपासित्वा गमिष्ये यत्र वै मुनिः। अथोदकमुपस्पृश्य संध्यामन्वास्य पश्चिमां
'मी संध्याकाळची पूजा करून मग त्या ऋषीकडे जाईन.' त्यानंतर, पाणी स्पर्श करून आणि संध्याकाळची पूजा करून,
आश्रमं प्राविशद्रामः कुंभयोनेर्महात्मनः। तस्यागस्त्यो बहुगुणं फलमूलं च सादरं
रामाने कुंभयोन या महात्म्याच्या आश्रमात प्रवेश केला; तिथे अगस्त्य ऋषींनी मोठ्या आदराने त्याला भरपूर फळे आणि कंद दिली.
रसवंति च शाकानि भोजनार्थमुपाहरत्। सभुक्तवान्नरव्याघ्रस्तदन्नममृतोपमम्
त्यांनी जेवणासाठी रसाळ भाज्या आणल्या; नरसिंहाने ते अन्न जेवले, जे अमृतासारखे गोड होते.