अभिगम्य सुविश्रांतां कन्यां वचनमब्रवीत्। कुतस्त्वमसि सुश्रोणि कस्य चासि सुशोभने
त्याने त्या विश्रांत कन्येला जाऊन विचारले – 'सुंदर नितंब असलेल्या, तू कुठून आलीस? आणि सुंदर वदने, तू कोणाची मुलगी आहेस?'
पीडतोहमनंगेन पृच्छामि त्वां सुशोभने। त्वया मेऽपहृतं चित्तं दर्शनादेव सुंदरि
'प्रिये, मी कामाने व्याकुळ झालो आहे, म्हणून तुला विचारतो; फक्त तुझ्या दर्शनानेच, सुंदरिये, माझे मन तू जिंकलेस.'
इदं ते वदनं रम्यं मुनीनां चित्तहारकम्। यद्यहं न लभे भोक्तुं मृतं मामवधारय
'तुझे हे मोहक मुख ऋषींचेही मन हरपते; जर मी तुला मिळवू शकलो नाही, तर मला मृत समज.'
त्वया हृता मम प्राणा मां जीवय सुलोचने। दासोस्मि ते वरारोहे भक्तं मां भज शोभने
'सुंदर डोळ्यांनो, तू माझे प्राण घेतलेस; मला जगव, सुंदर कटिवाली. मी तुझा दास आहे; भक्त म्हणून मला स्वीकार, तेजस्विनी.'
तस्यैवं तु ब्रुवाणस्य मदोन्मत्तस्य कामिनः। भार्गवी प्रत्युवाचेदं वचः सविनयं नृपम्
त्या राजाला वासनेच्या आणि गर्वाच्या मत्त अवस्थेत बोलताना पाहून भार्गवीने नम्रपणे त्याला उत्तर दिले.
भार्गवस्य सुतां विद्धि शुक्रस्याक्लिष्टकर्मणः। अरजां नाम राजेंद्र ज्येष्ठामाश्रमवासिनः
राजन, मी भार्गव शुक्राची कन्या आहे, ज्याची कृत्ये नेहमी शुद्ध आहेत. माझे नाव अरजा आहे आणि मी आश्रमातील सर्वांत मोठी मुलगी आहे.
शुक्रः पिता मे राजेंद्र त्वं च शिष्यो महात्मनः। धर्मतो भगिनी चाहं भवामि नृपनंदन
राजन, शुक्र माझे वडील आहेत आणि तू त्या महान आत्म्याचा शिष्य आहेस. म्हणून धर्माने मी तुझी बहीण आहे, राजांचा आनंद.
एवंविधं वचो वक्तुं न त्वमर्हसि पार्थिव। अन्येभ्योपि सुदुष्टेभ्यो रक्ष्या चाहं सदा त्वया
राजा, असे शब्द बोलणे तुला शोभत नाही. उलट, मला नेहमीच तुझ्याकडून वाईट लोकांपासून सुरक्षित ठेवले पाहिजे.
क्रोधनो मे पिता रौद्रो भस्मत्वं त्वां समानयेत्। अथवा राजधर्मेणासंबंधं कुरुषे बलात्
माझे वडील खूप रागीट आणि भयंकर आहेत. ते तुला राखेत बदलू शकतात, किंवा तू जबरदस्तीने राजधर्माने अनुचित संबंध जोडशील.
पितरं याचयस्व त्वं धर्मदृष्टेन कर्मणा। वरयस्व नृपश्रेष्ठ पितरं मे महाद्युतिम्
माझ्या वडिलांना योग्य मार्गाने विचार, राजश्रेष्ठा. माझ्या तेजस्वी वडिलांना वरण्याचा प्रयत्न कर.
अन्यथा विपुलं दुःखं तव घोरं भवेद्ध्रुवम्। क्रुद्धो हि मे पिता सर्वं त्रैलोक्यमभिनिर्दहेत्
नाहीतर तुला मोठे आणि भयंकर दुःख नक्कीच सहन करावे लागेल. कारण माझे वडील रागावले तर ते तिन्ही लोकांचा नाश करू शकतात.
ततोऽशुभं महाघोरं श्रुत्वा दंडः सुदारुणम्। प्रत्युवाच मदोन्मत्तः शिरसाभिनतः पुनः
त्या भयंकर आणि कठोर शिक्षेचे ऐकून, वासनेने वेड्या झालेल्या राजाने डोके खाली घालून पुन्हा उत्तर दिले.
प्रसादं कुरु सुश्रोणि कामोन्मत्तस्य कामिनि। त्वया रुद्धा मम प्राणा विशीर्यंति शुभानने
सुंदर कटी असलेल्या प्रिये, माझ्यावर कृपा कर. मी वासनेने वेडा झालो आहे. तुझ्यामुळे माझे प्राण थांबले आहेत आणि तुटू लागले आहेत, शुभेचे मुख असणाऱ्या.
त्वां प्राप्य वैरं मेऽत्रास्तु वधो वापि महत्तरः। भक्तं भजस्व मां भीरु त्वयि भक्तिर्हि मे परा
तुला मिळवल्यावर शत्रुत्व असो किंवा मृत्यू, काहीही चालेल. भीरू, मला आपला भक्त मान, कारण तुझ्यावर माझी भक्ती अत्यंत आहे.
एवमुक्त्वा तु तां कन्यां बलात्संगृह्य बाहुना। अन्येन राज्ञा हस्तेन विवस्त्रा सा तथा कृता
असे म्हणून त्या कन्येला जबरदस्तीने हाताने पकडले आणि दुसऱ्या हाताने तिचे वस्त्र काढून तिला उघडी केले.
अंगमंगे समाश्लेष्य मुखे चैव मुखं कृतम्। विस्फुरंतीं यथाकामं मैथुनायोपचक्रमे
तिचे शरीर आपल्या शरीराशी घट्ट धरले, तिच्या तोंडावर आपले तोंड ठेवले आणि ती विरोध करत असतानाही आपल्या इच्छेने मैथुनास सुरुवात केली.
तमनर्थं महाघोरं दंडः कृत्वा सुदारुणम्। नगरं स्वं जगामाशु मदोन्मत्त इव द्विपः
ते भयंकर आणि पापकारक कृत्य करून, वासनेने वेडा झालेला राजा जसा मदमस्त हत्ती असतो तसा पटकन आपल्या नगरात परत गेला.
भार्गवी रुदती दीना आश्रमस्याविदूरतः। प्रत्यपालयदुद्विग्ना पितरं देवसम्मितम्
भार्गवी रडत आणि दुःखी अवस्थेत, आश्रमाजवळच, देवतुल्य वडिलांची आतुरतेने वाट पाहू लागली.
स मुहूर्तादुपस्पृश्य देवर्षिरमितद्युतिः। स्वमाश्रमं शिष्यवृतं क्षुधार्तः सन्यवर्तत
थोड्या वेळाने, अमाप तेज असलेला त्या दिव्य ऋषीने स्नान करून, आपल्या शिष्यांनी वेढलेल्या आश्रमात, भुकेला परतला.
सोपश्यदरजां दीनां रजसा समभिप्लुताम्। चंद्रस्य घनसंयुक्तां ज्योत्स्नामिव पराजिताम्
त्याने अरजेला दुःखी आणि धुळीने माखलेली पाहिली, जशी ढगांनी झाकलेली चंद्राची शीतल किरणे हरवून गेलेली असतात.
तस्य रोषः समभवत्क्षुधार्तस्य महात्मनः। निर्दहन्निव लोकांस्त्रींस्तान्शिष्यान्समुवाच ह
त्या महान आत्म्याला, भुकेमुळे आणि संतापाने, जणू काही साऱ्या लोकांना जाळणारा राग आला आणि त्याने आपल्या शिष्यांना बोलावले.
पश्यध्वं विपरीतस्य दंडस्यादीर्घदर्शिनः। विपत्तिं घोरसंकाशां दीप्तामग्निशिखामिव
दूरदृष्टी नसलेल्या माणसाच्या शिक्षेमुळे किती भयंकर आपत्ती येते, जणू काही प्रज्वलित अग्नीची ज्वाळा, ते पाहा.
यन्नाशं दुर्गतिं प्राप्तस्सानुगश्च न संशयः। यस्तु दीप्तहुताशस्य अर्चिः संस्पृष्टवानिह
जो नाश घडवतो आणि दुर्गतीला पोहोचतो, तसेच त्याचे अनुयायीही, यात काहीच शंका नाही; जो इथे प्रज्वलित अग्नीच्या ज्वाळेला स्पर्श करतो—
यस्मात्स कृतवान्पापमीदृशं घोरसंमितम्। तस्मात्प्राप्स्यति दुर्मेधाः पांसुवर्षमनुत्तमम्
कारण त्याने एवढा भयंकर आणि भीषण पाप केला आहे, म्हणून हा दुष्ट बुद्धी असलेला माणूस अद्वितीय अशा धुळीच्या पावसाला सामोरा जाईल.
कुराजा देशसंयुक्तः सभृत्यबलवाहनः। पापकर्मसमाचारो वधं प्राप्स्यति दुर्मतिः
जो राजा वाईट कृत्ये करतो, ज्याच्याकडे प्रदेश, नोकर, सैन्य आणि वाहनं आहेत, असा हा दुष्ट बुद्धी असलेला राजा मृत्युमुखी पडेल.
समंताद्योजनशतं विषयं चास्य दुर्मतेः। धुनोतु पांसुवर्षेण महता पाकशासनः1.37.
पापकर्म करणाऱ्या या दुष्ट माणसाच्या प्रदेशात, चारही बाजूंनी शंभर योजनांपर्यंत, धर्मराज मोठ्या धुळीच्या पावसाने त्या भूमीला हादरवो.
सर्वसत्वानि यानीह जंगमस्थावराणि वै। सर्वेषां पांसुवर्षेण क्षयः क्षिप्रं भविष्यति
इथे असणारी सर्व सजीव आणि निर्जीव जीवसृष्टी, या धुळीच्या पावसामुळे लवकरच नष्ट होईल.
दंडस्य विषयो यावत्तावत्सवनमाश्रमम्। पांसुवर्षमिवाकस्मात्सप्तरात्रं भविष्यति
दंडाच्या प्रदेशात जिथपर्यंत यज्ञस्थळ आणि आश्रम आहेत, तिथपर्यंत अचानक सात रात्री धुळीचा पाऊस पडेल.
इत्युक्त्वा क्रोधसंतप्तस्तमाश्रमनिवासिनम्। जनं जनपदस्यांते स्थीयतामित्युवाच ह
असं म्हणून, रागाने पेटून, त्याने त्या आश्रमात राहणाऱ्या माणसाला सांगितलं, 'तू गावाच्या टोकाला थांब.'
उक्तमात्रे उशनसा आश्रमावसथो जनः। क्षिप्रं तु विषयात्तस्मात्स्थानं चक्रे च बाह्यतः
उशनाने एवढंच बोलताच, आश्रमात राहणारे लोक लगेचच त्या प्रदेशातून बाहेर जाऊन दुसऱ्या ठिकाणी राहू लागले.