पुष्कर तीर्थावर, सर्व देवतांच्या स्नानाचा समारोप झाल्यावर, देवतांचे देव ब्रह्मा आणि विष्णू यांनी एकत्र येऊन सर्व देवांना वरदान दिली. ब्रह्मदेवांनी इंद्राला देवांचा अधिपती केले, सूर्याला तेजस्वी ग्रहांचा स्वामी, सोमाला तारकांचा अधिपती, आणि वरुणाला जलांचा स्वामी म्हणून नेमले. त्यांनी दक्षाला प्रजापती, सागराला नद्यांचा स्वामी, कुबेराला संपत्तीचा अधिपती, आणि चक्रधारीला राक्षसांचा स्वामी केले. पुढे, ब्रह्मदेवांनी पिनाकी (शिव) यांना सर्व जीवांचे आणि गणांचे स्वामी केले, मनुंना मानवांचा अधिपती, आणि गरुडाला पक्ष्यांचा स्वामी नेमले. वसिष्ठ ऋषींना सर्व ऋषींपैकी श्रेष्ठ मान दिला, सूर्याला ग्रहांचा प्रधान केले. अशा प्रकारे, ब्रह्मदेवांनी प्रत्येकाला योग्य त्या पदावर नेमून, आपल्या कार्यास पुढे सुरू ठेवले. यानंतर ब्रह्मदेवांनी आदराने विष्णू आणि शंकर यांना संबोधून सांगितले, “पृथ्वीवरील सर्व तीर्थस्थानांमध्ये तुम्हा दोघांच्यापेक्षा पूज्य दुसरे कोणी नाही. तुमच्या विना कोणतेही तीर्थ पवित्र होत नाही; जिथे लिंग किंवा मूर्ती दिसते, तिथे ते स्थान पवित्र होते. त्या ठिकाणी सर्व मनोकामना पूर्ण होतात आणि जे पुरुष भक्तीपूर्वक पूजन करतात त्यांना सर्व शुभ फल प्राप्त होते. मी तुम्हा दोघांची पूजा केली असल्यावर, त्या भक्तांना रोग, संकट किंवा भय कशाचेही कारण उरत नाही. ज्या प्रदेशात तुमचे उत्सव व पूजन होते, तिथे सर्व विधी यथास्थित होतील. त्या ठिकाणी दु:ख, रोग, आपत्ती, किंवा उपासमारीचे भय कधीच येणार नाही. प्रिय व्यक्तींपासून वियोग किंवा अप्रियांचा संयोग होणार नाही; डोळ्यांचे विकार, डोकेदुखी, पित्तदाह किंवा गुदरोग कधीच होणार नाही. जादूटोणा, अपस्मार किंवा विषमज्वर यांची भीती राहणार नाही; इच्छेप्रमाणे समृद्धी प्राप्त होईल आणि मन नेहमी प्रसन्न राहील. सर्व प्रकारे आरोग्य, दीर्घायुष्य, संतती आणि संपत्ती लाभेल; अकाली मृत्यू होणार नाही आणि गायींचे दूध कमी होणार नाही. झाडे ऋतूविरुद्ध फळ देणार नाहीत, आणि कोणतीही आपत्तीची भीती उरणार नाही.” हे ऐकल्यावर, विष्णूंनी ब्रह्मदेवांची स्तुती करण्यासाठी मनाशी ठरवले. विष्णू म्हणाले, “अनंत, निर्मळचित्त, स्वस्वरूपधारी, हजारो भुजांचा, सृष्टीकर्ता, हजारो किरणांचा मूळ, व्यापक देहधारी, शुद्ध कर्म करणारा प्रभो, तुला नमस्कार. शंभू, सर्व दुःख दूर करणारा, ज्याचे तेज सर्व सूर्य व अग्नींपेक्षा श्रेष्ठ आहे, चक्रधारी, ज्ञानस्वरूप, सर्व बुद्धीचा आधार, तुला नमस्कार. अनादि, अविनाशी, परात्पर, भविष्य, वर्तमान व भूतकाळाचा स्वामी, महेश्वर, विश्वाचा, पृथ्वीचा, सर्व जीवांचा स्वामी—मी तुला नेहमी वंदन करतो. यज्ञस्वरूप, नारायण, विजयशाली, शंकर, पृथ्वीचा, विश्वाचा स्वामी, सर्वत्रदर्शी, ज्याच्या स्वरूपातून चंद्र, सूर्य, अच्युत आणि वीर उत्पन्न झाले, प्रकट व अप्रकट, अविनाशी—तुला नमस्कार.” “हे नारायण, तुझ्या पवित्र तेजाने सर्व दिशांना वेढले आहे, तुझे मुख सर्वत्र आहे, अमर्याद, अविनाशी, सर्व देवांच्या दुःखाचा हरण करणारा—मी तुझ्या शरण आलो आहे, मला रक्षण कर. प्रभो, मी तुझे असंख्य मुख आणि प्राचीन यज्ञमार्ग पाहतो; तूच ब्रह्मा, प्रभु, विश्वाचा मूळ आहेस. महापित्या, तुला वंदन. संसाराच्या अनेक फेर्यांतून, तूच देवांचा देव, स्वाम्यांचा स्वामी म्हणून प्रकट होत असतोस. म्हणून ज्यांचे मन सर्व ज्ञानाने शुद्ध झाले आहे, ते तुला पूजतात; मग मी का तुला वंदन करू नये?” “जो तुला या प्रकारे, प्रकृतीसमोर उभा आहेस असे जाणतो, तो सर्वज्ञांमध्ये श्रेष्ठ आहे; गुणांनी युक्त असतानाही, तुझे विशाल रूप अत्यंत सूक्ष्म आहे. वाणी, हात, पाय किंवा इंद्रिये नसतानाही, हे भगवन्, तू सर्वकाही उत्तम रीतीने कसे करतोस? संसारात गुंतलेला असूनही, इंद्रियशून्य असतानाही, हे देवाधिदेव, तुला कसे ओळखावे? देहधारी आणि अदेही, दोघांनाही तुझे परमार्थ रूप प्राप्त करता येत नाही; चारमुखी ब्रह्मदेवा, भक्तीने मन शुद्ध केलेल्यांना, संसारबंधन तोडणाऱ्यांना तू पूजनीय आहेस. तुझे परमार्थ रूप देवांनाही ज्ञात नाही; म्हणून कमलावर विराजमान असलेला प्राचीन पुरुष श्रेष्ठ मानला जातो. सृष्टिकर्ता ब्रह्मदेव जरी निर्मळचित्त असले, तरी तुझे तात्त्विक स्वरूप त्यांना कळत नाही; पण मी तपश्चर्येने तुला सर्वोच्च, प्राचीन, आद्य पुरुष म्हणून ओळखतो. कमलासन ब्रह्मदेव सृष्टीकर्ता म्हणून प्रसिद्ध आहेत; हे वारंवार वेदांत सांगितले आहे. प्रभो, तुझा ध्यान केल्याने तुला कळते, परंतु तपश्चर्या नसलेल्या व्यक्तीला नाही.” “माझ्यासारखे श्रेष्ठ पुरुषही, आपल्या बुद्धीचे विभाजन करून, तुला जागृत करण्याचा प्रयत्न करतात; पण वेदज्ञान नसलेल्यांना, जरी प्रसिद्ध असले तरी, तुला जागृत करता येत नाही. वेदजन्य विवेकाने किंवा अन्य प्रकाशाने, जो त्या प्राप्तीसाठी लालायित असतो, तो मानव, देव, गंधर्व किंवा शिवही होत नाही. भगवंत फक्त विष्णूच्या सूक्ष्म रूपात नाही, तर कार्यसिद्धीसाठी स्थूलही आहेस; तरीही, स्थूल असूनही तू सहज सूक्ष्म होतोस; बाह्य कृती करणारे नरकात पडतात.” “मुक्त असो किंवा येथेच असो, इंद्र, चंद्र, अग्नी, सूर्य, वायू, पृथ्वी यांच्या स्वरूपात तू प्रकट होतोस, पण तुझे स्वतःचे स्वरूप सर्वत्र व्यापून, अपरिवर्तनीय राहते. अनंत प्रभो, माझ्या या भक्तिपूर्ण, एकचित्त, निर्मळ मनाने केलेल्या स्तुती स्वीकार. प्रभो, हृदयात वास करणारा, तुला वंदन; मी नेहमी तुला वंदन करतो, प्राचीन प्रभो. तुझी महती मला प्रकट झाली आहे; तू सर्व मार्गाने मला जागृत केलेस.” “आम्ही या संसाराच्या फेर्यात अडकलेलो असताना, पुन्हा आम्हाला कधीच भीती निर्माण होऊ देऊ नकोस.” यावर ब्रह्मदेव म्हणाले, “हे केशव, तुझ्या सर्वज्ञतेबद्दल कोणताही संशय नाही; तूच ज्ञानाचा खजिना आहेस. तू नेहमी देवांमध्ये प्रथम पूजनीय राहशील.” त्यानंतर, नारायणानंतर, रुद्रांनी भक्तिपूर्वक ब्रह्मदेवांना वंदन करून स्तुती केली. रुद्र म्हणाले, “कमलनयन, तुला नमस्कार; कमलातून जन्मलेल्याला नमस्कार. देव-दानवांचे गुरु, कर्ता, परब्रह्म—तुला वंदन. सर्व देवांचा स्वामी, मोहाचा नाश करणारा, विष्णूच्या नाभीवर कमलावर जन्मलेला—तुला वंदन. तुझे शरीर प्रवाळासारखे लाल, कोमल हात तेजस्वी—तुला शरण आलो आहे, मला संसारसागरातून तार.