ब्रह्मदेवाने विष्णूला सांगितले, "माधव, तू तिचे मन शांत कर आणि ती सद्गुणी स्त्री नक्कीच समाधानी होईल; विलंब करू नकोस, निर्धास्तपणे जा." पुढे ब्रह्मदेव म्हणाले, "तुझी लक्ष्मी सावित्रीच्या शुभ निवासस्थानी तुझ्यापुढे जाऊ दे; तू तिच्या पाठीमागे जा आणि माझ्या प्रियतमेचे सांत्वन कर." ब्रह्मदेव सावित्रीला संबोधून म्हणाले, "हे देवी, ती कधीच तुझे मन दुखवणारे काहीही गुप्तपणे करत नाही; ती नेहमी तुझे चेहरा पाहूनच वागते, सुंदर स्त्री." अशा गोड आणि अनेक शब्दांनी देवीला बोलावे, जेणेकरून ती लवकर प्रसन्न होईल. ब्रह्मदेवाने असे सांगितल्यावर, विष्णू, जगाचा निर्माता, झटकन सावित्री जिथे होती तिथे गेला. केशव आपल्या पत्नी लक्ष्मीसमवेत दूरून येताना पाहून सावित्री झटपट उठली आणि विष्णूने तिचा आदरपूर्वक अभिवादन केला. विष्णू म्हणाला, "हे देवांच्या देवी, ब्रह्मदेवाची पत्नी, तुला नमस्कार; तुला वंदन केल्याने सर्व लोक पापमुक्त होतात." "तू पतीव्रता आहेस, अत्यंत भाग्यवान आहेस, ब्रह्मदेवाच्या हृदयात निवास करतेस; लोक दिवस-रात्र तुझे स्मरण करतात आणि तुझी कृपा मागतात." "जर तू माझ्या शब्दांवर विश्वास ठेवत नसेल, तर तुझ्या प्रिय मैत्रिणी लक्ष्मीला, भृगुकन्येला विचार." शौरि विष्णूने असे बोलून सावित्रीच्या पायांवर दोन्ही हातांनी नमस्कार केला, "हे देवी, मला क्षमा कर, तुला नमस्कार." तिच्या पायांना स्पर्श करून विष्णूने तिचा सन्मान केला, "हे जगाची माता, संपूर्ण विश्वासाठी पूजनीय आहेस." सावित्रीने पाय मागे घेतले आणि हरिच्या हातांना स्वतःच्या हातांनी स्पर्श केला. तिने विष्णूचे हात धरून म्हणाली, "हे अच्युत, मी सर्व काही क्षमा केले आहे; ही लक्ष्मी सदैव तुझ्या हृदयात राहील, प्रिय." "तुझ्याशिवाय ती कुठेच आनंदी राहू शकणार नाही; भृगुकन्येपासून जन्मलेली, ही सद्गुणी पत्नी तुझीच आहे." "ती पुन्हा समुद्रातून देव-दानवांच्या प्रयत्नाने उत्पन्न झाली; भगवंत, ती येथे अवतरण करत आहे." "देवांमध्ये दिव्य शरीरात किंवा माणसांमध्ये मानवी रूपात, ती तुझीच पत्नी आहे, विवाहव्रतास कटिबद्ध." "हे प्रभु, येथे मी काय करावे, ते सांग." विष्णू म्हणाला, "यज्ञ पूर्ण झाला आहे; मी तुझ्याजवळ पाठवला गेलो आहे." "सावित्रीला लवकर घेऊन ये, जेणेकरून ती माझ्यासोबत स्नान करू शकेल. लवकर ये, हे देवी, आनंदाने तिथे जा." "तुझ्या पतीला सर्व देवांसमवेत पाहायला जा." लक्ष्मी म्हणाली, "सद्गुणी स्त्री, लवकर उठ आणि ब्रह्मदेवाजवळ जा." "तुझ्याशिवाय मी जाणार नाही; मी तुझे पाय स्पर्श केले आहेत." लक्ष्मीने सावित्रीला उचलले, तिचा उजवा हात स्वतःच्या उजव्या हाताने धरला. सावित्री उशीर करत आहे हे जाणून ब्रह्मदेव, ज्याला 'पितामह' म्हणतात, त्याने जवळच्या महान देवीला म्हणाले, "पार्वतीसोबत जा, ती राक्षसांचा संहार करणारी आहे. गौरी तुझ्यापुढे जाऊ दे, आणि तू तिच्या मागे जा, हे शंकरा." "तिला जाग करा आणि लवकर घेऊन या; जे आवश्यक आहे ते करा, जेणेकरून ती लगेच येईल." अशा प्रकारे आदेश मिळाल्यावर पार्वती आणि परमेश्वर दोघे— ते दिव्य दांपत्य ब्रह्मदेवाच्या प्रियतमे सावित्रीकडे गेले आणि म्हणाले, "हे पतीव्रता, तुझ्याकडून एक महान कार्य अपेक्षित आहे." "हे शुभमुखी, या पर्वतकन्या गौरीला, किंवा विशाल नेत्रांची लक्ष्मीला, किंवा इंद्राणीला विचार." "ज्यांच्यावर तुला विश्वास आहे त्या कोणालाही विचार, हे देवी, मी तुला नमस्कार करतो." सावित्रीने त्रिशूलधारी देवाला वर दिला. "गौरी सदैव तुझ्या अर्ध्या शरीरात राहील, हे शंकरा; तिच्यासह तू तीनही लोकांत सुंदरतेने चमकत आहेस." "संपूर्ण जग तुझ्यामुळे आनंदी आहे, हे शत्रूंचा संहार करणारा प्रभु." असे बोलून सावित्रीला ब्रह्मदेवाच्या प्रियतमेने घेऊन गेले. गौरीने सावित्रीचा डावा हात धरला, लक्ष्मीने उजवा. शंकराने नमस्कार करून म्हणाले, "हे अत्यंत भाग्यवान स्त्री, तुझ्या पती जिथे आहेत तिथे जा. सुंदर स्त्री, स्त्रियांसाठी पतीच सर्वोच्च ध्येय आहे." "या महान आमंत्रणावर, देवी, तू प्रेमाने जाऊन ये. लक्ष्मी आणि पार्वती तुझ्या समोर उभ्या आहेत, हे देवी." "या दोघी आणि आमच्या शब्दांमुळे, हे शुभमुखी, तुझा अपमान करण्याचा आमचा उद्देश नाही, ब्रह्मदेवाच्या प्रियते." "आमच्या विनंतीनुसार, हे देवी, आनंदाने तिथे जा." गौरी म्हणाली, "तू म्हणतेस तसे, मी सदैव तुझी प्रिय आहे, हे देवी." "लक्ष्मी तुझ्या हातात आहे, आणि मी तिला तुझ्या उजव्या हातात ठेवली आहे. हे अत्यंत भाग्यवान स्त्री, तुझ्या पती जिथे वाट पाहत आहेत तिथे जा." मग त्या दोघींनी सावित्रीला मध्यभागी ठेवून पुढे विष्णू आणि रुद्र, आणि इंद्र व अन्य देवांसह तिला घेऊन गेले. गंधर्व, अप्सरा आणि तीनही लोकातील सर्व प्राणी—चल आणि अचल—तेथे आले; आणि ब्रह्मदेवाची प्रियतमा सावित्री तेथे पोहोचली. सावित्रीचे सुंदर मुख पाहून, सर्व जगाचा पितामह ब्रह्मा, गायत्रीसह, म्हणाला, "ही देवी कर्मशील आहे; आता मी तुझ्या अधीन आहे. सुंदर स्त्री, येथे तुला जे काही करायला सांगायचे आहे ते आज्ञा दे." ब्रह्मदेवाने स्वतः असे सांगितल्यावर, सावित्रीने लाजून, चेहरा खाली करून काहीही बोलले नाही. ब्रह्मदेवाच्या प्रेरणेने गायत्री देवीच्या पायांवर पडली आणि म्हणाली, "मी तुझ्यावर अपराध केला आहे; क्षमा कर, हे देवी, मी तुला नमस्कार करतो." सावित्रीने गायत्रीला प्रेमाने गळ्यात आलिंगन दिले, तिला सांत्वन केले आणि म्हणाली, "तो माझा पूज्य पती आहे.