देवतांच्या आश्चर्यचकित नजरेसमोर, एक कन्या अत्यंत तेजस्वी आणि विविध रूपांनी सजलेली मोठ्या सैन्याच्या साथीत दिसली; तिच्या हातात रुरूचा त्वचा आणि डोके होते. ही परमेश्वरी देवी, आपल्या तपाच्या आसनावर स्थान घेतली, आणि तिच्या सभोवती अनेक प्रसिद्ध देवता आणि देवी एकत्र जमल्या. त्या देवीच्या उपस्थितीत, इतर देवी उत्सुक आणि उपाशी झाल्या. त्यांनी विनंती केली, "हे देवी, आम्ही उपाशी आहोत; कृपा करून आम्हाला अन्नाचा वर दे." देवीने त्यांच्या अन्नासाठी ध्यान केले, पण कितीही विचार केला तरी योग्य अन्न काही मिळाले नाही. मग तिने महादेव, रुद्र, प्राण्यांचा स्वामी, बलवान, यांच्यावर ध्यान केले. तिच्या ध्यानातून, त्रिनेत्र असलेला परमात्मा प्रकट झाला. रुद्राने देवीला विचारले, "हे देवी, तू कोणते कार्य साध्य करू इच्छितेस? जे तुझ्या मनात आहे, ते सांग." शिवाचा दूत म्हणाला, "हे देव, तू शेळ्यांच्या मध्ये राहतोस, शेळीचा रूप घेतोस; या देवी तुला आदराने, त्यांना हवे असलेले अन्न म्हणून भक्षण करतील." "हे देवांचा स्वामी, त्यांच्या अन्नासाठी काहीतरी द्यावे लागेल; या शक्तिशाली देवी अन्नाची इच्छा करत आहेत आणि त्रिशूलाने मला धमकावत आहेत." "नाहीतर, या उपाशी देवी मला देखील जबरदस्तीने खाऊ शकतात; म्हणून, मला पाहून, लवकर योग्य अन्न द्या." रुद्र म्हणाला, "शिवदूती, एक गोष्ट सांगतो—पूर्वी गंगाद्वार येथे माझ्या सेवकांनी दक्षाचा यज्ञ नष्ट केला." "तेथे, यज्ञातील प्राणी हरण झाले आणि वेगाने पळाले; मी त्याला बाणाने भेदले आणि त्यावर रक्त शिंपडले." "मग, शेळीचा गंध येत असल्याने देवांनी मला 'अजगंध' असे नाव दिले; तूही अजगंध होशील, आणि मी आणखी अन्न देईन." "हे देवी, ऐक: मी तुम्हाला एक अन्न सांगतो, हे तेजस्वी कालरात्रि, स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ." "कोणतीही गर्भवती स्त्री, दुसऱ्या स्त्रीचे कपडे घालणारी, किंवा दुसऱ्या स्त्रीला स्पर्श करणारी, विशेषतः पुरुषाला—" "हे सुंदर देवी, कोणी जबरदस्तीने एका वर्षाच्या मुलाला जमिनीवरून उचलले तरी—" "त्यांना खाऊ द्या आणि अनेक शतकांसाठी संतुष्ट राहू द्या; इतर, जे सन्मानित नाहीत, ते जन्मगृहातल्या दोषावर अधिकार मिळवू शकतात." "हे देवांच्या राणी, जे नवजात मुलं चोरतात, ते घर, शेत, तलाव, सरोवर आणि बागांमध्ये राहतील." "त्यांच्यात, ज्या स्त्रिया सतत रडतात, त्यांचे शरीर इतरांनी भक्षण केले जाईल, आणि काही संतुष्ट होतील." शिवदूती म्हणाली, "तू जे दिलंय, ते तिरस्कारास्पद आहे आणि लोकांना त्रास देतं; तू शंकराचा सार देण्याचा अर्थ समजला नाहीस." "जे लज्जा आणतं आणि लोकांना दुःख देतं, ते अन्न म्हणून देऊ नये, हे शंकरा." रुद्र म्हणाला, "पूर्वी अवंतीमध्ये मी स्कंदाचा संस्कार केला, मुलाचा केस काढण्याचा विधी पूर्ण झाला—" "मग मातांचा समूह आला आणि त्यांनी अभूतपूर्व अन्न तयार केले; देवांचा समूह स्वर्गातून मातांच्या अर्पणासाठी आला." "त्यांच्या घरात, ब्रह्मा, गंधर्व, अप्सरा, यक्ष, सर्व गुह्यक, मेरूच्या शिखरे, गंगा सारख्या नद्या, सर्व नाग, हत्ती, सिद्ध, पक्षी, राक्षसांचा नाश करणारे—" "डकिनी, वेताल आणि सर्व ग्रह एकत्रित होते; हे देवी, ब्रह्माने जे निर्माण केले, त्याचा उल्लेख करण्याची गरज नाही." "ते सर्व अन्न स्वेच्छेने दिले गेले, दिव्य आणि स्वर्गातही दुर्मिळ; शिवदूती म्हणाली, 'त्यांना ते अन्न द्या, जे स्वर्गातही दुर्मिळ आहे.'" "ते प्रेमाने तयार केलेले, गोड, आनंददायक, चांगले शिजवलेले आणि काळजीपूर्वक बनवलेले आहे; कधी कधी ते इतर कुणीही खात नाही, हे परमेश्वरा." अशा प्रकारे संबोधल्यावर, महेश्वराने पार्वतीसमोर त्यांच्या अन्नासाठी बोलले. "मी अनेक पद्धतीने अन्न तयार केले; सर्व संपले, आणि इथे काहीच उरले नाही." "आता तू आली आहेस, सांग, मी काय द्यावे? तुम्हा सर्वांना विशेष काय अद्वितीय द्यावे?" "मी ते चाखले नाही, आणि इतर कुणीही नाही; मी ते तुम्हाला खाण्यासाठी देतो— माझ्या नाभीखाली दोन गोल वस्तू आहेत, फळासारख्या." "माझ्या दोन लांब अंडकोष एकत्र खा; आणि या अन्नाने तुम्ही परम संतुष्टी मिळवाल." हे मोठे अर्पण मिळाल्यावर, सर्व देवी शिवासमोर उभ्या राहिल्या, नम्रता दाखवून म्हणाल्या, "जे पुरुष शुभ कार्य करतात, उपहास न करता, त्यांना धन, गायी, पुत्र, पत्नी आणि घरातील सर्व समृद्धी मिळेल." "त्यांच्या मनातील जे काही इच्छा असेल, ते मी पूर्ण करीन; पण जे उपहास करतात, लांब दात असलेले, ते गरीब होतील." "म्हणून, ज्ञानी व्यक्तीने हसण्याचा किंवा उपहासाचा व्यवहार करू नये; तुम्ही, पूज्य मातांनो, या जगात प्रसिद्ध व्हाल." "जे पुरुष कौमुदीच्या उत्सवात अर्पणात हरबऱ्याचे लाडू, तळलेले लाडू आणि अंडकोष अर्पण करतात—" "त्यांच्या नातलगांसह वंश नष्ट होणार नाही; पुत्रहीनाला पुत्र मिळेल, आणि धनाची इच्छा असणाऱ्याला धन मिळेल." "तो सुंदर, भाग्यवान, सुखभोगी आणि सर्व शास्त्रात पारंगत होईल; ब्रह्मलोकात हंसांच्या रथावर सन्मान मिळेल." "हे शिवदूती, मी त्यांना अन्न दिलं; तू जे विचारलेस, ते लज्जा आणणारे आहे— ऐक, मी काय सांगतो.