त्या रम्य वेळी, एक अलौकिक सुंदर कन्या रस्त्यावर उभी होती. तिच्या स्तनांची विशेषता फारशी नव्हती, पण तिच्या ओठांवर उत्कटतेची स्पष्ट छटा होती, ज्यामुळे कोणाचेही हृदय हलून जाईल. तिच्या सेवेला लागणाऱ्याला ती शांती देते, आणि तिच्या किंचित वाकड्या असलेल्या केसांतही आनंद मिळतो. तिच्या सौंदर्यामुळे तिच्या एखाद्या दोषालाही गुणच वाटतो; तिच्या सजवलेल्या डोळ्यांची लांबी कानापर्यंत पोहोचते. ज्ञानी लोक म्हणतात, चैतन्य हे कारणांपासून उत्पन्न होते; डोळे हे कानांचे अलंकार आहेत, आणि कान हे डोळ्यांचे अलंकार आहेत. इथे कुंडल किंवा काजळ यांना जागा नाही; आणि तिरक्या नजरा मनात विभागल्या जाऊ नयेत. जी मंडळी तुझ्याशी जोडलेली आहेत, ती दुःख वहात नाहीत; प्रत्येक बदल त्याच्या नैसर्गिक गुणांनी सुंदरतेला पोहोचतो. माझ्या वृद्धत्वात, शेकडो क्षणांनंतर, मी हे वैभव पाहिले; हे कौशल्येच्या सीमारेषेप्रमाणे आहे, जी सृष्टीकर्त्याने सौंदर्याच्या रूपात स्पष्ट दाखवली आहे. ती कन्या आपल्या प्रेमळ हावभावांनी आणि खेळकर चेष्टांनी पुरुषांच्या मनाला हलवते; आणि मी विचार करतो तेव्हा, तिच्या सौंदर्याने त्याचा तेज हरपले आहे. तिच्या अंगावर रोमांच उभे राहतात, जेव्हा तो तिला पाहतो—ती नव्या सोन्यासारखी तेजस्वी, आणि तिच्या डोळ्यांची पाकळी कमळासारखी लांब आहे. मी देव, यक्ष, गंधर्व, नाग, राक्षस यांच्या स्त्रिया पाहिल्या, पण अशी पूर्णता कुठेच दिसली नाही. त्रैलोक्यातील सर्वश्रेष्ठ गोष्टी सृष्टीकर्त्याने तिच्या रूपात एकवटल्या आहेत. इंद्राने विचारले, "तू कोण आहेस? कोणाची कन्या आहेस? कुठून आलीस, सुंदर भुवई असलेल्या? रस्त्याच्या मधोमध एकटी का उभी आहेस?" तुझ्या अंगावरील अलंकार तुला सजवण्यासाठी नाहीत; उलट, तूच त्यांना अलंकृत करतेस. पूर्वी कुठलीही देवी, गंधर्वी, असुरी, नागकन्या, किंनरी, त्यांच्या डोळ्यांची सुंदरता तुझ्या डोळ्यांसारखी नाही. मी अनेकदा विचारले, पण तू उत्तर का देत नाहीस? मग ती लाजरी, थरथरणारी युवती शक्राशी बोलली, "वीर, मी गवळी आहे, येथे गायीचे दूध, शुद्ध लोणी, दही आणि ताक विकते." "दही, ताक, दूध—हे घ्या, शत्रूंना जाळणाऱ्या, जे हवे ते घ्या," असे तिने सांगितले. मग शक्राने तिचा हात पकडून तिला ब्रह्माच्या सान्निध्यात नेले. तिला नेत असताना, ती आपल्या वडिलांना, आईला हाक मारू लागली, "वडिलांनो, आई, भाऊ, हा पुरुष मला जबरदस्तीने घेऊन जात आहे." "तुम्हाला माझ्याशी काही हवे असेल, तर वडिलांना विचारा; ते नक्की देतील—हे मी सत्य सांगते. कोणतीही कन्या प्रेमळ पतीची इच्छा का करणार नाही? माझे वडील धर्मनिष्ठ आहेत; ते तुम्हाला नकार देणार नाहीत. मी त्यांना वंदन करून प्रसन्न करीन; ते समाधानी झाले, तर मला देतील. त्यांच्या मनाची कल्पना न घेता मी स्वतःला कसे देऊ?" "धर्म व्यापक आहे आणि तो नष्ट होईल; म्हणून मी तुला प्रसन्न करण्याचा विचार करत नाही. वडील दिले, तर मी तुझ्या अधीन राहीन." असे म्हणत शक्राने तिला ब्रह्माच्या समोर नेले आणि तिच्यासाठी बोलू लागला. "तुला इथे आणले आहे; दुःख करू नकोस, सुंदर युवती. या गवळी कन्येला पाहून, जी गायीसारखी शुभ्र आणि तेजस्वी आहे—" "तिच्या डोळ्यांची निळ्या कमळासारखी छटा, तिचे पूर्ण स्तन शुद्ध सोन्याच्या भिंतींसारखे, आणि कमला (लक्ष्मी) तिलाच आपल्या समकक्ष मानते. तिच्या मांड्या मदोन्मत्त हत्तीच्या सोंडेप्रमाणे, तिचे नखे तांबड्या तेजात झळकणारे; तिला पाहून कमलाही हरवली, आणि तिचे मन मोहित झाले." "तिला मिळवण्याच्या विचाराने तिच्या हृदयाचे भान हरपले, आणि गवळी कन्येनेही देण्यात आपण श्रेष्ठ असल्याचा अभिमान बाळगला. जर त्याला माझ्या सौंदर्यासाठी मी हवी असेल, तर पृथ्वीवर माझ्यापेक्षा भाग्यवान स्त्री नाही." "त्याने मला इथे आणले, मी त्याच्या नजरेत आले; त्याने मला सोडले, तर मृत्यूच, पण स्वीकारले, तर जीवनाचा आनंद. जर त्याने मला नाकारले, तर मी अपयशी, दुःखदायी ठरेन; पण ज्याच्याकडे त्याची कृपा दृष्टि पडते, ती खरी भाग्यवती." "ती निःसंशय भाग्यशाली; विशेषतः ती, जिला तो आलिंगन देतो, कारण तोच सर्व विश्वाचा मूर्तिमंत रूप आहे. हे सौंदर्य इथेच केंद्रित झाले आहे, आणि ते विश्वाच्या मूळाने प्रकट केले आहे; तिची तुलना फक्त स्मराच्या पतिव्रता पत्नीसोबत किंवा कामदेवाच्या तेजासोबतच होऊ शकते." "हे दुःख वडील किंवा आईमुळे नाही, तर नकारामुळे आहे; जर त्याने मला स्वीकारले नाही, किंवा थोडेसेही बोलले नाही—" "मग त्याच्या आठवणीने दुःखाचा मृत्यू मला गाठेल; मी निष्पाप असूनही, लवकरच नष्ट होईल. त्याच्या छातीवरील रत्नांसारखे शुद्ध कमळाच्या तेजासारखेच त्याचे तेज आहे; त्याच्या चेहऱ्याकडे पाहून माझे मन ध्यानस्थ होते." "तू त्याच्या स्पर्शाला, संगाला महत्त्व दिले नाही, तर त्याच्या सहवासात असूनही, आपले शरीर व्यर्थ आहे. किंवा कदाचित तुझ्यात दोष नाही; तू संयोगाने वागलीस; नक्कीच प्रेमाने तुझ्यावर डाका टाकला आहे—तू स्वतःच्या प्रिय आनंदाचे रक्षण कर." "ज्याच्या रूपाने, तुझ्याही पलीकडे, प्रेमदेव स्वतः प्रकट होतो; त्याने माझे मन, माझे दागिने, आणि माझे सर्वस्व चोरून नेले आहे. त्याच्या चेहऱ्यात दिसणारे सौंदर्य—ते शशांकाच्या (चंद्राच्या) डाग असलेल्या तेजात कसे सापडेल? अशा निष्कलंकासाठी कोणतीही तुलना कधीच प्रशंसनीय नाही." अशा प्रकारे, त्या गवळी कन्येच्या अद्वितीय सौंदर्याचे, तिच्या मनाच्या भावनांचे आणि तिच्या धर्मनिष्ठतेच्या विचारांचे हे चित्र या कथा प्रवाहात प्रकट होते.