इंद्राला जेव्हा तसे सांगितले गेले, तेव्हा त्याने संपूर्ण पृथ्वीवर भ्रमण केले; पण त्याला ज्या स्त्रिया दिसल्या, त्या सगळ्याच आधीच इतरांच्या होत्या. त्या वेळी त्याने एक अभिरा जातीची कन्या पाहिली—ती अतिशय सुंदर, नाक सुडौल, डोळे मोहक; ती ना देवी होती, ना गंधर्वी, ना असुरी, ना नागकन्या. तिच्यासारखी दुसरी कुठलीही कन्या नव्हती—ती इतकी तेजस्वी होती की, जणू दुसरीच लक्ष्मीच पृथ्वीवर उतरली आहे, असे भासत होते. तिच्या सौंदर्यात आणि मनाच्या एकाग्रतेत जगातील सगळे वैशिष्ट्यपूर्ण आकर्षण एकवटले होते. तिच्या देहावर जणू सौंदर्याचे सर्व गुण एकत्र आले होते; ती कंबरबंद स्त्रियांच्या मध्ये सर्वश्रेष्ठ होती. इंद्राने तिला पाहून मनात विचार केला, "जर ही कन्या अजून कुणाची झाली नसती, तर किती उत्तम झाले असते!" त्याच्या मनात आले, "माझ्याशिवाय दुसऱ्या कोणत्याही देवाने असा पुण्याचा संचय केला नसावा; ही स्त्रीरत्न तर धन्य पूर्वजांसाठी आहे." तो विचार करू लागला, "जर ती कामुक असेल, तर माझे प्रयत्न फळाला येतील." तिचा कांती निळ्या मेघासारखा, सुवर्ण कमळासारखा आणि प्रवाळासारखा होता. तिच्या अवयवांत तेज होता; तिचे केस, गाल, ओठ सगळेच मोहक होते—जणू प्रेमाच्या वृक्षावर उमलणारे फूल. तिचे मन कामाने जळत होते, डोळ्यातून जणू अग्नीच झळकत होता; सृष्टीकर्त्याने तिला कसे घडवले, याचे इंद्राला आश्चर्य वाटले, कारण तिच्यासारखी दुसरी कुणीच नव्हती. जर ती स्वतःच्या कौशल्याने निर्माण झाली असेल, तर कला हीच सर्वोच्च आहे, असे त्याला वाटले. तिच्या उन्नत उरोजांकडे पाहून त्याला आनंद झाला. तिचे स्तन काही विशेष नव्हते, पण तरीही कोणाचे हृदय हलणार नाही? तिचे ओठ मात्र स्पष्टपणे कामभावनेने भरलेले होते. तरीही, जी तिची सेवा करतो, त्याला ती शांती देते; तिच्या किंचित वाकड्या केसांतही आनंद आहे. मोठ्या सौंदर्यावर दोषही गुण वाटतो; तिचे डोळे शोभिवंत, कानापर्यंत पोहोचणारे होते. जाणकार सांगतात की, चेतना कारणापासून उत्पन्न होते; डोळे हे कानांचे अलंकार आहेत, आणि कान हे डोळ्यांचे अलंकार आहेत. तिच्या कानात कुंडले किंवा डोळ्यांत काजळ यांना येथे स्थानच नव्हते; तिच्या कटाक्षांना मनात विभागले जाणे उचित नव्हते. तुझ्याशी जोडलेले हे लोक दुःखाचे वाहक कसे असतील? प्रत्येक रूपांतर नैसर्गिक गुणवत्तेमुळे सुंदर होते. इतक्या वर्षांनी, म्हातारपणात, मला हे सौंदर्य पाहायला मिळते; हे कौशल्याचे सीमारेषेवरचे सौंदर्य आहे, सृष्टीकर्त्याने प्रकट केलेले. ती कन्या आपल्या प्रेमळ व शृंगारिक हावभावांनी पुरुषांच्या मनाला हलवते; हे पाहून इंद्र विचार करू लागला की, तिच्या सौंदर्याने त्याचे तेज हरपले. तिचे रूप पाहून इंद्राच्या अंगावर रोमांच उठले; ती नव्या सोन्यासारखी उजळ, कमळाच्या पाकळ्यांसारखे लांब डोळे असलेली होती. देव, यक्ष, गंधर्व, नाग व राक्षस यांच्यातही इंद्राने अनेक स्त्रिया पाहिल्या, पण तिच्यासारखे सौंदर्य कुठेच नव्हते. त्रैलोक्यातील सर्वश्रेष्ठ गुण सृष्टीकर्त्याने तिच्यात एकत्र केले होते. इंद्राने तिला विचारले, "तू कोण आहेस? कोणाची कन्या आहेस? कुठून आली आहेस, सुंदर कपाळवाली? सांग ना. तू रस्त्याच्या मधोमध एकटी का उभी आहेस?" तिच्या अंगावरील अलंकार तिच्या सौंदर्यासाठी नव्हते, उलट तीच त्या अलंकारांची शोभा होती. इंद्र म्हणाला, "माझ्या दृष्टिपथात आजवर आलेल्या कोणत्याही देवी, गंधर्वी, असुरी, नागकन्या किंवा किन्नरीच्या डोळ्यांसारखे डोळे तुझे आहेत." "मी तुझ्या उत्तराची वाट पाहतो आहे, पण तू उत्तर देत नाहीस, का?" असे विचारल्यावर, ती लाजाळू, थरथरती कन्या इंद्राला म्हणाली, "वीर, मी गवळी मुलगी आहे. येथे मी गायीचे दूध, शुद्ध लोणी, दही आणि ताक विकायला आले आहे. दही, ताक, दूध—शत्रूंना जाळणाऱ्या—तुला जे हवे ते सांग, जे हवे ते घे." तिच्या या उत्तरानंतर, इंद्राने तिचा हात घट्ट पकडला आणि ती मोठ्या डोळ्यांची कन्या जिथे ब्रह्मा होते, तिथे घेऊन गेला. इंद्र तिला घेऊन जात असताना, तिने आपल्या वडील-मातांना हाक मारली, "बाबा! आई! भाऊ! हा पुरुष मला जबरदस्तीने घेऊन जात आहे!" "तुम्हाला माझ्याशी काही काम असेल, तर माझ्या वडिलांना विचारा; ते नक्कीच तुम्हाला मला देतील—हे मी सत्य सांगते आहे. कोणतीही कन्या, जी प्रेमळ पती मिळवू इच्छित नाही? माझे वडील धर्मनिष्ठ आहेत, ते तुम्हाला काही नाकारणार नाहीत. मी त्यांना नम्रपणे प्रसन्न करीन; ते समाधानी झाले, तरच मला देतील. त्यांच्या मनाचा विचार न करता, मी स्वतःला कसे देऊ? धर्म विशाल आहे, तो नष्ट होईल म्हणून मी तुला प्रसन्न करण्याचा विचारही करत नाही. वडिलांनी दिले, तरच मी तुझ्या अधीन होईन." असे म्हणत, इंद्राने तिला ब्रह्मदेवापुढे उभे केले आणि तिच्या हितासाठी ब्रह्माला निवेदन केले. "तुला येथे आणले आहे, विशाल नेत्रांची; दुःख करू नकोस, सौंदर्यवती. ही गवळी कन्या, जिचा वर्ण गायीसारखा आणि तेज प्रखर आहे—" तिचे डोळे निळ्या कमळासारखे, उरोज सुवर्णाच्या भिंतीसारखे पूर्ण होते; कमलादेवीनेही तिला स्वतःच्या तुल्य मानले. तिचे जांघ हत्तीच्या मदाने फुगलेल्या खांद्यांसारखे, नखे लाल आणि तेजस्वी; कमलादेवीने तिला पाहून स्वतःला तिच्यापेक्षा कमीच मानले, तिचे मन मोहित झाले. तिला मिळवण्याच्या विचाराने ती जणू हृदयच हरवून बसली; गवळी कन्येलाही वाटले की, दान देण्यात मी श्रेष्ठ आहे. "जर तो मला केवळ माझ्या सौंदर्यासाठी घेऊ इच्छित असेल, तर पृथ्वीवर माझ्यापेक्षा भाग्यवान स्त्री दुसरी नाही. त्याने मला आणले, मी त्याच्या नजरेत आले; जर त्याने मला टाकले, तर ते मृत्यूसारखेच, पण स्वीकारले, तर जीवनातला आनंद आहे.