त्या दिवशी, दिव्य लोकांत एक अद्भुत सभा-मंडप उभा होता, अनेक स्तंभांनी सजलेला, ज्यांचा तेज spotless आरशासारखा चमकत होता. त्या मंडपात अप्सरांच्या मोहक नृत्यांनी आनंद निर्माण झाला होता. विविध संगीत वाद्यांच्या गूंजांनी ते मंडप गुंजत होते; गायक, वादक, ताल-लय व स्वर यांच्या विविध प्रकारांनी तो मंडप अलंकृत झाला होता. मंडपात एक भव्य सभा होती—कांतिमती नावाची—देवतांना आनंद देणारी, जिथे ऋषींचे समूह उपस्थित होते, व अनेक साधूंच्या सभा सेवा करत होत्या. त्या सभागृहात द्विज ऋषींच्या आनंददायक स्तुती-गायनाचा आवाज भरला होता; आणि त्या सभेत देवांचा अधिपती ब्रह्मा, ध्यानात मग्न, आसनस्थ होता. ब्रह्मा, सर्व जीवांचा स्वामी, परमेश्वराचा ध्यान करत होता—ज्याने हे विश्व निर्माण केले. ध्यानात असताना त्याच्या मनात विचार आला: "मी यज्ञ कसा करावा?" "कोणत्या स्थळी, पृथ्वीवर कुठे यज्ञ करावा? काशी, प्रयाग, तुंगा, नैमिष किंवा श्रिंखला येथे का?" "कांची, भद्रा, देविका, कुरुक्षेत्र, सरस्वती, किंवा प्रभासासारख्या पृथ्वीच्या मध्यभागी असलेल्या पवित्र स्थळांमध्ये का?" "येथे सर्वत्र पवित्र क्षेत्रे आहेत; आणि माझ्या आज्ञेने रुद्राने पृथ्वीवर इतर स्थळे निर्माण केली आहेत." "जसे मी सर्व देवांमध्ये आद्य देव म्हणून प्रतिष्ठित आहे, तसेच मी एक सर्वोच्च, आद्य तीर्थ स्थापन करीन." "जिथे माझा जन्म झाला, विष्णूच्या नाभीतील कमळावर—ते पवित्र स्थान वेदपठण करणाऱ्या ऋषी पुष्कर म्हणतात." असे विचार करत ब्रह्मा, जीवांचा स्वामी, म्हणाला: "मी पृथ्वीवर जाईन." पूर्व दिशेने मार्गक्रमण करून, तो एका उत्तम वनात प्रवेशला, जे विविध वृक्ष, वेल्या आणि रंगीबेरंगी फुलांनी सजलेले होते. ते वन अनेक पक्ष्यांच्या आवाजांनी भरले होते, विविध प्राण्यांच्या समूहांनी गजबजले होते; फुलांनी भरलेल्या वृक्षांची सुगंध देव आणि दानवांना आनंद देत होती. भूमी विविध फुलांनी आणि सहा ऋतूंच्या पक्व व अपक्व फळांनी, त्यांच्या गंध व स्वादासह, सुंदरपणे सजलेली होती. तेथे सुवर्णरंगी फळे होती, पाहायला आणि सुंघायला आनंददायक; पडलेली पाने, गवत, कोरडे लाकूड, फळे जमिनीवर विखुरलेली होती. वारा, जणू काही कृपा करून, बाहेर पडलेले सर्व दूर फेकत होता; विविध फुलांच्या गुच्छांची सुगंध घेऊन तो वारा फिरत होता. थंड वारा आकाश, पृथ्वी, आणि दिशांना ताजेतवाने करत होता, हिरव्या, निळ्या, निर्दोष, कीटकविरहित झाडांच्या कुंडांमध्ये. अनेक प्रकारच्या वृक्षांनी सजलेले, प्रत्येकाचे वेगळे नाव, उंच फांद्या, निरोगी, आकर्षक, सुंदर आकाराचे, काही उजळून निघालेले. सर्वत्र ते वन ब्राह्मणांच्या घरासारखे तेजस्वी वाटत होते; झाडांवर खनिजासारख्या अंकुरांनी त्यांची शोभा वाढवली होती. श्रेष्ठ, निर्दोष पुरुष, आपल्या गुणांनी सजलेले, जणू वृक्षांसारखे, ज्यांच्या शिखरांना वाऱ्याने हलवून एकमेकांना स्पर्श केला. नागवृक्ष, फुलांनी भरलेल्या फांद्या, जणू एकमेकांची सुगंध घेत होते; दुसरीकडे, झाडांवर फुलं आणि वानिराच्या पिवळ्या तंतू दिसत होते. कर्णिकार वृक्ष त्यांच्या भरभरून फुलांनी काही ठिकाणी चमकत होते; त्यांच्या हलत्या काळ्या कळ्या जणू डोळ्यांच्या हलत्या काळ्या बुबुळांसारख्या. जोडी-जोडीने, समूह-समूहात, नदीच्या प्रवेशद्वारावर झाडांच्या रांगा, भव्य फुलांनी सजून, जणू प्रेमी जोडप्यांसारख्या चमकत होत्या. पूज्य वनदेवता जणू मूर्त रूपात दिसत होत्या; येथे-तेथे वेल्या फुलांच्या अलंकारांनी सजून झळकत होत्या. दिशांमध्ये झाडे जणू तरुण चंद्रासारखी उभी होती; काही ठिकाणी फुललेल्या सरजा व अर्जुन वृक्षांनी वनक्षेत्र उजळले होते. धुतलेल्या रेशमी वस्त्रात पुरुषांसारखे, तसेच झाडे फुललेल्या अतिमुक्ता वेलांनी आच्छादित होती. वेलांच्या आलिंगनात, झाडे जणू आपल्या प्रेयसींसोबत चमकत होती; साल व अशोक वृक्ष, त्यांच्या पानांनी, एकमेकांमध्ये गुंफलेले, पण एकमेकांशी नाही. फांद्यांनी, जणू जुने मित्र भेटल्यावर, एकमेकांना स्पर्श करत होते; फणस, साल, अर्जुन वृक्ष फळ आणि फुलांच्या वजनाने वाकले होते. जणू एकमेकांना फुलं आणि फळांनी सन्मान देत, झाडे, त्यांच्या फांद्या वाऱ्याने गुंफलेल्या, एकत्र उभी होती. जणू येणाऱ्यांचे स्वागत करण्यासाठी उंच उठलेली, सुंदरपणे सजलेली, फुलांच्या गर्दीत बंदिस्त होती. वसंत ऋतूला पोहोचल्यावर, झाडे, त्यांच्या शिखरांना फुलांच्या शोभेने आणि वाऱ्यात हलताना, पुरुषांसारखे चमकत होती. झाडे, फुलांच्या हारांनी सजून, त्यांच्या शिखरांना वाऱ्याने हलवून, आनंदाने नाचत होती जणू पुष्पहार घातलेल्या मनुष्यासारख्या. वेलांसोबत, झाडे जणू प्रेयसींसोबत नाचत होती; काही ठिकाणी झाडे स्वतःच्या फुललेल्या वेलांनी आच्छादित होती. फुलांच्या गुच्छांनी, जणू शरद ऋतूतील आकाशासारखी, झाडांच्या शिखरांवर चमेलीच्या वेलांनी उजळले होते. विचारपूर्वक मांडलेली, झाडे जणू मुकुटासारखी चमकत होती; हिरवी झाडे, सुवर्णरंगी, फळे आणि फुलांनी भरली होती. जणू सत्पुरुषांच्या संगतीत मैत्री दर्शवित, फुलांच्या सुवर्ण धुळीने सर्व दिशांमध्ये प्रसार झाला होता. कदंब फुलाचा विजय जणू घोषित करत, मधुरसाने मत्त झालेली मधमाशा येथे-तेथे उडत होती. वनात, नर कोकीळ आपल्या सोबतींसोबत होते; काही ठिकाणी, सिरिष फुलासारख्या दिसणाऱ्या पोपटांच्या जोड्या दिसत होत्या. सोबतींसोबत, भव्य शेपटीचे मोर विविध गीतांनी गात होते, जणू सम्मानित ब्राह्मण स्तुती म्हणत होते. अगदी वनाच्या कडेला, विविध आवाजांनी गुंजणाऱ्या पक्ष्यांच्या थव्यांनी, नाचत आणि चमकत, जणू नर्तकांसारखे दिसत होते. अशा प्रकारे, ब्रह्मा पृथ्वीवर आला आणि त्या दिव्य, आनंददायक वनात प्रवेश केला, जिथे निसर्ग आणि प्राणी, देव आणि ऋषी, सर्वजण एकत्रितपणे आनंदाने वसले होते.