नासिकेतून जन्म झाले म्हणून त्या जुळ्या देवांना नासत्य असे नाव मिळाले; हे ओळखून, देवीला अत्यंत समाधान मिळाले. नंतर, आनंदाने सावर्णी मनू आपल्या पत्नीसमवेत दिव्य रथावर स्वर्गात गेले; आणि आजही सावर्णी मनू मेरू पर्वतावर तप करतात. त्याच्या तपाच्या शक्तीमुळे शनी ग्रहांमध्ये समतेला पोहोचला; यमुना आणि तपती पुन्हा नदीरूपात स्थिर झाल्या. विष्टी, अत्यंत भयानक स्वरूप असलेला, काळरूपात स्थिर झाला; आणि मनू वैवस्वताचे दहा बलवान पुत्र झाले. या पुत्रांमध्ये इला हा पहिला होता, ज्याचे स्थापन पुत्रार्पणाने झाले; तसेच इक्ष्वाकू, कुशनाभ, अरिष्ट, आणि धृष्ट. नरिष्यंत, करूष, बलवान शर्याती, पृषध्र, आणि नाभाग — हे सर्व दिव्य आणि मानव होते. मनूने आपल्या धर्मशील पुत्र इला याला अभिषेक केला आणि पुन्हा पुष्कर या तपवनात तपासाठी गेले. त्यावेळी ब्रह्मा, वरदान देणारा, त्याच्या इच्छापूर्तीकरिता प्रकट झाला आणि म्हणाला: "मनूच्या वंशज, तू जे काही इच्छा करतोस ते वर माग, ते तुझ्यासाठी शुभ होईल." मनूने कमळ नेत्र असलेल्या, कमळात जन्मलेल्या प्रभूला सांगितले: "माझ्या वंशातील पृथ्वीवरील सर्व राजे धर्माशी संलग्न असोत." "ते तुझ्या कृपेने सार्वभौम असोत, हे प्रभू." ब्रह्माने "तथास्तु" म्हणत तेथून अदृश्य झाले. नंतर मनू अयोध्येत परतले आणि पूर्वीप्रमाणे राज्यकारभार केला. एकदा इला, मनूचा पुत्र, रथावर चढला. तो पृथ्वीवर आपली उद्दिष्ट साध्य करण्यासाठी निघाला; सर्व द्वीपांमध्ये फिरून, भूमिपतींना जिंकत गेला. तो शिवाच्या पवित्र वनात, शक्तिशाली, महान शरवणात गेला, जेथे कल्पवृक्ष वेलांचा प्रसार आहे. तेथे, सोमदेव, शिरावर अर्धचंद्र घेऊन, आनंद घेतो; प्राचीन काळी शरवणात उमा सोबत एक करार झाला होता. त्या करारानुसार, जे masculine नाव असलेले व्यक्ती या वनात प्रवेश करतील, ते सगळे दहा योजनांच्या परिसरात स्त्रीरूपात बदलतील. या कराराची माहिती नसताना, राजा इला शरवणात प्रवेश केला आणि क्षणभरातच तो स्त्रीरूपात बदलला, जणू घोडीप्रमाणे. पुरुषरूपात केलेली सर्व कर्मे स्त्रीदेहात विसरली गेली; त्यामुळे ती इला म्हणून ओळखली जाऊ लागली, पूर्ण, उंच, दाट स्तन असलेल्या स्त्रीरूपात. तिचे कंबर आणि मांड्या उठून दिसत होत्या, तिचे डोळे कमळाच्या पाकळ्यांसारखे रुंद, तिचा बांधा सडपातळ, चेहरा पौर्णिमेच्या चंद्रासारखा, खेळकर, काळ्या डोळ्यांची. तिचे हात पूर्ण, लांब, केस काळे, कुरळे, शरीरावर सुंदर रोम, चेहरा मोहक, बोलणे मधुर आणि सौम्य. तिची त्वचा काळी आणि गोरी अशा मिश्र रंगाची, तांबड्या नख्या, भुवया वाकलेल्या धनुष्याप्रमाणे, चालणं हंसासारखे. त्या वनात फिरताना, तेजस्वी इला विचार करू लागली: "माझा पिता किंवा भाऊ कोण? येथे माझा रक्षणकर्ता कोण आहे?" "माझा विवाह कोणाशी झाला? मी पृथ्वीवर किती वर्षे घालवली?" अशी विचार करत असताना, सोमाच्या पुत्राने, स्त्रियांसोबत, तिला पाहिले. इला चे रूप पाहून, तिच्या तेजस्वी स्वरूपामुळे बुधा, कामाने ग्रस्त, तिला मिळवण्याचा प्रयत्न करू लागला. बुधा दिसायला वेगळा, टक्कल, हातात कमंडलू आणि पुस्तक, बांबूचा दंड, पवित्र धागा आणि फावडे घेऊन, द्विजरूपात, शिखा, कानात कुंडले, आणि विद्यार्थ्यांनी वेढलेला, जे भिक्षा मागत होते, दंड, फुले, कुशा आणि पाणी घेऊन. योग्य वेळी, बुधाने इला ला वनातील झाडाखालील मंडपात बोलावले. अचानक, थोड्या अस्वस्थतेने आणि किंचित तक्रारीने म्हणाला: "पवित्र अग्निसेवेला सोडून, तू माझ्या घरातून कुठे गेलीस?" "आता तुझा मनोरंजनाचा वेळ संपत आहे, ओ विस्तीर्ण कंबर असलेल्या; ये, ये! तू इतकी चिंतित का आहेस, आणि कशासाठी?" "हे संध्याकाळचे मनोरंजनाचे वेळ आहे; उट लावून, माझ्या घराला फुलांनी सजव." ती म्हणाली: "हे तपस्वी, मी सर्व विसरले आहे—स्वतःला, तुला माझा पती म्हणून, आणि माझ्या कुटुंबाला. सांग, हे निर्दोष." बुधा, सडपातळ आणि तेजस्वी इला ला म्हणाला: "तू इला आहेस, हे सुंदर; आणि मी बुधा, प्रेमी आणि अनेक विद्यांमध्ये प्रवीण." "मी श्रेष्ठ कुलात जन्मलो, माझा पिता ब्राह्मणांचा प्रमुख आहे." त्याच्या शब्दांमुळे, इला बुधाच्या घरात प्रवेशली. ते घर रत्नांनी भरलेले, अद्भुत आणि दिव्य मायेतून निर्माण झालेले होते; इला त्या घरात राहून स्वतःला पूर्ण समजली. "वा, काय श्रेष्ठ आचार! वा, काय मोठा संपत्ती आणि वंश! माझ्यासाठी आणि माझ्या पतीसाठी—वा, काय सर्वोच्च सौंदर्य!" तेथे, इला बुधासोबत त्या वनात, इंद्राच्या महालाप्रमाणे सर्व सुखांनी भरलेल्या घरात, दीर्घ काळ आनंदाने राहिली. नंतर, राजाचा शोध घेत, मनूचे पुत्र, इक्ष्वाकूने नेतृत्व केलेले, शरवणाच्या परिसरात आले. तेथे, त्यांनी सर्वांनी एक तेजस्वी घोडी, रत्नांच्या आभूषणांमधून चमकणारी, समोर उभी पाहिली. तिला ओळखून, सर्व आश्चर्यचकित झाले: "ही चंद्रप्रभा आहे, त्या महात्म्याची घोडी." "ही श्रेष्ठ घोडी घोडीच्या रूपात कशी आली?" त्यांनी आपला पुरोहित, मित्र आणि वरुणाचा पुत्र, याला विचारले. "हे अद्भुत काय आहे?" असे योगविद्येतील श्रेष्ठाला विचारले. वसिष्ठाने, ध्यानाच्या नेत्राने सर्व पाहून, सर्व गोष्टी स्पष्ट केल्या.