जीवनाचा, वनांचा आणि दिवसांचा अधिपती, नामांचा स्वामी, भास्कर, जगांचे शुद्धीकरण करणारा, येथे आला आहे. अत्री कुलात जन्मलेला, द्विजांचा तेजस्वी राजा, पृथ्वीवरील लोकांचा अधिपती, डोळ्यांना आनंद देणारा, तोही येथे उपस्थित आहे. वनस्पती आणि औषधांचा स्वामी, सर्व ताऱ्यांचा अधिपती, चंद्र, आपल्या पत्नीसमवेत येथे आला आहे, हे महानुभाव. आठ वसु येथे आले आहेत, दोन अश्विनीही उपस्थित झाले; वृक्ष आणि वनांचा स्वामी, तसेच गंधर्व आणि अप्सरांचा समूहही येथे जमला आहे. विद्याधर, विविध आत्म्यांचे समूह, वेताल, यक्ष, राक्षस आणि पिशाच, जे भयंकर कर्मे करतात आणि जीव घेणारे आहेत—हे सर्वही येथे आले आहेत. नद्या, प्रवाह, समुद्र आणि द्वीप, पर्वतांसह; पाळीव आणि जंगली प्राणी, जे काही हलते आणि जे काही स्थिर आहे—हे सर्वही येथे उपस्थित आहेत. कश्यप, venerable अत्री, वसिष्ठ आणि इतर ऋषी; पुलस्त्य, पुलह, आणि संकादि महान ऋषी—हे सर्वही येथे आले आहेत. पुण्यशील राजर्षी, पृथ्वीवरील सर्व राजे; विविध जाती आणि आश्रम, सर्व कर्म करणारे—हेही येथे आहेत. विस्ताराने सांगण्याची गरज नाही; ब्रह्माची सर्व सृष्टी येथे आली आहे: भगिनी, भाचे, आणि भगिनींचे पती—हेही उपस्थित आहेत. सर्वजण, त्यांच्या पत्नी, पुत्र आणि नातेवाईकांसह, तुझ्या कडून दान, सन्मान आणि अतिथ्य मिळवून गौरवले गेले आहेत. जे जे आमंत्रित आणि विचारले गेले, त्यांना योग्य सन्मान दिला आहे; पण माझा स्वामी, येथे, अजूनही उपस्थित नाही. त्याच्या अनुपस्थितीत, हे सर्व मला रिकामे वाटते; मला खरे वाटते की, तू माझ्या पतीला आमंत्रित केले नाहीस. नक्कीच, तू त्याला विसरला असशील; तू मला सर्व काही सांग. पुलस्त्य म्हणाला: तिचे शब्द ऐकून, दक्ष, प्रजापती— आपल्या पतीवरील प्रेमाने भरलेला, स्वतःच्या जीवनापेक्षा अधिक, त्याने त्या पुण्यशील, भक्त मुलीला आपल्या मांडीवर घेतले. ती पतिव्रता, अत्यंत भाग्यवान, पतीच्या कल्याणासाठी आणि प्रेमासाठी समर्पित, त्याने गंभीर आवाजात तिला संबोधले: "मुली, खरे ऐक." आज तुझ्या पतीला का आमंत्रित केले नाही, त्याचे कारण सांगतो: तो कपालपात्र धारण करतो, कातडी घालतो, त्याचे शरीर राखेने माखलेले आहे. तो त्रिशूल धारण करतो, डोक्यावर केस नाहीत, नग्न आहे, नेहमी स्मशानात रमतो; तो सतत शरीरावर पवित्र राख लावतो. वाघाच्या कातडीमध्ये, हत्तीच्या कातडीने सजलेला, शिरावर कपालमाळा, हातात गदा—त्याच्या कंबरेला गायीचे तेंड, अंगावर हाडांची अंगठी, वासुकी नागाला यज्ञोपवीत म्हणून घेतले आहे. या रूपात, तो सतत पृथ्वीवर फिरतो; त्याचे सेवक नग्न, पिशाच आणि असंख्य आत्म्यांचे समूह आहेत. तो त्रिनेत्रधारी, त्रिशूलधारी, नेहमी गाणे आणि नृत्यात रमणारा; तुझा पती नेहमी असे विचित्र कृत्य करतो. तो माझी लाज आणेल; तो देवांमध्ये कसा उपस्थित राहील? त्याचे वस्त्र कसे आहे, आणि तो घरासाठी योग्य नाही. या दोषांमुळे, प्रिय मुली, आणि जगांसमोर लाज वाटून, मी त्याला आमंत्रित केले नाही, हेच कारण आहे, कन्ये. पण या यज्ञाच्या समाप्तीला, तुझ्यासमवेत पूजा करून, मी तुझ्या पतीला—त्रिनेत्रधारी—इथे आणेन. मी त्याला तीन लोकांपेक्षा अधिक सन्मान देईन, योग्य आदराने; हे सर्व मी तुला सांगितले, हेच माझ्या संकोचाचे मोठे कारण आहे. तू राग करू नकोस; प्रत्येकाला त्याचा भाग मिळतो. मागील जन्मात जे काही चांगले किंवा वाईट कर्म केले— या जन्मात, कन्ये, तू त्याचे फळ अनुभवतेस. दुःखी होऊ नकोस; पूर्वीचे कर्माचे फळ स्वीकार. संपत्ती दुसऱ्या ठिकाणी गेली, सौंदर्य, आकर्षण, आणि उत्तम आभूषणे— श्रेष्ठ कुल, उत्तम जन्म, आणि अत्यंत सुंदर रूप—हे सर्व चांगल्या आचाराने, पूर्वीच्या पुण्याने मिळतात, हे पुण्यशील मुली. स्वत:ला दोष देऊ नकोस; भाग्य जसे असते तसे येते. भाग्याने मिळणारे कोण देऊ शकतो? खरेच, कोणी बलवान नाही, कोणी मूर्ख नाही, आणि कोणी बुद्धिमान नाही; बुध्दी आणि शक्ती हे पूर्वीच्या कर्मातून मिळते. हे देव, विविध पुण्य आणि तपाने, अनेक पवित्र स्थळी, स्वर्गात गेले आणि तिथे दीर्घकाळ चमकले. त्यांनी जे पुण्य मिळवले, त्याचे फळ भोगतात. असे ऐकून, सती, भीष्माविषयी रागाने भरली— पित्याला दोष देत, डोळे रागाने लाल झाले, म्हणाली: "पिता, जसे तू माझ्या समोर बोललेस, तसेच आहे." प्रत्येक व्यक्ती, ज्याच्याकडे पुण्य आहे, तो त्याद्वारे संपत्ती प्राप्त करतो; पुण्याने जन्म मिळतो, आणि भोग पुण्यातच असतात. म्हणून, या लोकांचा स्वामी, सर्वात श्रेष्ठ, त्याने सर्व जीवांना ही स्थानं दिली आहेत, तो बुद्धिमान आहे. ब्रह्माची जीभही त्या परमेश्वराचे गुण सांगू शकत नाही, त्याची महिमा सांगू शकत नाही. राख, हाडे, कपाल, स्मशानात राहणे, आणि नागांसारखे वासुकी—हे सर्व त्याने आपली आभूषणे केले आहेत. आत्म्यांचे समूह, भूत, पिशाच, गुह्यक—तोच सृष्टीकर्ता, व्यवस्था करणारा, आणि दिशांचा रक्षक आहे.