एकदा, सीतेने श्रीरामासमोर आपल्या अंतःकरणातील इच्छा अत्यंत आदराने व्यक्त केली. ती म्हणाली, “माझ्यासारख्या स्त्रीसाठी, ज्याचा स्वामी देवतांनी ज्याची स्तुती केली आहे आणि जो धर्मात स्थिर आहे, असा आहे, तिच्या जीवनात सर्व काही पूर्ण झाले आहे; काहीही उरलेले नाही. तू वारंवार माझ्या मनातील उत्कंठेबद्दल विचारतोस, तर मी तुझ्यासमोर खरी गोष्ट सांगते, हे रमणीय स्वामी. खूप काळापासून माझ्या मनात एक इच्छा आहे—लोपामुद्रेप्रमाणे पुण्यवती स्त्रियांचे दर्शन घेण्याची. त्या सुंदर स्त्रियांना पाहण्याची माझी मनापासून आस आहे, हे प्रभु. तुझ्यासोबत राज्य प्राप्त करून आणि अनेक सुखांचा अनुभव घेतला आहे; मी कृतघ्न नाही. त्या पुण्यवती स्त्रियांचा मनोभावे सन्मान करण्याची माझी इच्छा आहे. तिथे, मी तपस्विनी स्त्रियांना वस्त्र आणि इतर दान देऊन, तेजस्वी रत्न व दागिने अर्पण करण्याची इच्छा बाळगते. त्या माझ्यावर प्रसन्न होतील आणि मला मनोहर आशीर्वाद देतील, हीच माझी मनोकामना आहे, प्रिय, कृपया ती तुझ्या मनाशी पूर्ण कर.” सीतेचे हे मधुर वचन ऐकून राम अत्यंत प्रसन्न झाले आणि आपल्या प्रियतमेसी म्हणाले, “तू धन्य आहेस, जानकी. सकाळी तू तपस्विनी स्त्रियांच्या भेटीस जाशील; त्यांचे दर्शन घे आणि आपली कामना पूर्ण करून पुन्हा माझ्याकडे परत ये.” रामाचे हे वचन ऐकून सीतेला अत्यंत आनंद झाला आणि तिने उत्तर दिले, “सकाळी तू नक्कीच तपस्विनी स्त्रियांना पाहशील.” त्या रात्री, रामाने आपल्या नावाचा लौकिक ऐकलेले गुप्तहेर पाठवले, जे अर्धरात्री शांतपणे नगरात फिरू लागले. दररोज ते रामाच्या अद्भुत कथा ऐकत असत; त्या दिवशी ते एका मोठ्या, संपन्न गृहस्थाच्या घरी गेले. तिथे त्यांनी एक दिवा उजळलेला पाहिला आणि मानवी बोलण्याचा आवाज ऐकला. गुप्तहेर थोडा वेळ तिथे थांबले आणि त्या संभाषणाकडे लक्ष देऊ लागले. त्या घरात, सुंदर डोळ्यांची एक स्त्री आपल्या मुलाला स्तनपान देताना आनंदाने म्हणाली, “माझ्या मुला, हे आनंददायक दूध पुरेपूर प्या; कारण पुढे तुला हे मिळणे कठीण होईल. कारण राम, या नगराचा अधिपती, नील कमळाच्या पाकळीसारखा तेजस्वी, या नगरातील लोकांना पुन्हा जन्म घेऊ देणार नाही. जेव्हा पुनर्जन्मच नाही, तेव्हा पृथ्वीवर दूध पिणे कसे शक्य? म्हणून, हे दुर्मिळ दूध पुन्हा पुन्हा प्यावं आणि ते मनात साठवावं. जे लोक श्रीरामाचे स्मरण, ध्यान आणि कीर्तन करतात, त्यांनाही पुन्हा दूध पिण्याचा प्रसंग येणार नाही.” अशी श्रीरामाच्या कीर्तीने परिपूर्ण, अमृतासारखी वचने ऐकून ते गुप्तहेर दुसऱ्या एका भाग्यवान मोठ्या घराकडे गेले. दरम्यान, दुसरा गुप्तहेरही एका आकर्षक घराजवळ थांबून रामाच्या कीर्तीची चर्चा ऐकू लागला. तिथे, एक सुंदर स्त्री आपल्या प्रियकरासोबत पलंगावर बसली होती, तिच्या पतीने प्रेमाने दिलेले तांबूल चघळत होती. तिच्या बांगड्यांचा आवाज, कर्पूर व अगरूचा सुगंध, आणि तिच्या डोळ्यांत उमटणारी कामना—सर्व काही वातावरणात भरले होते. ती आपल्या प्रियकराला म्हणाली, “प्रिय, तू मला अगदी रघुकुलपती रामासारखा भासतोस—अत्यंत सुंदर व कोमल रूपाचा. कमळासारखे डोळे, रुंद व मोहक छाती, बलवान भुजा—तू मला अगदी रामासारखा वाटतोस.” हे मधुर वचन ऐकून तिचा पती, डोळ्यांच्या कडा नाचवत, म्हणाला, “प्रिय, तुझे बोलणे अत्यंत मनमोहक आणि सतीसाठी योग्य आहे; कारण पतिव्रता स्त्रीसाठी तिचा पतीच राम असतो. पण मी दुर्दैवी आणि तुच्छ, आणि राम—सर्वात भाग्यवान व महान; मी एका कीटकासारखा, तर तो ब्रह्मा व इतर देवतांनी पूजित. काजवा आणि आकाशमणी, पतंग आणि सिंह, मंदबुद्धी ससा, त्या दिव्य गंगेची तुलना रस्त्याच्या नाल्यातील पाण्याशी, मेरू पर्वत आणि गुंजाच्या राशीशी—अशीच माझी आणि रामाची तुलना! त्याच्या चरणधुळीचा स्पर्श माझ्या अंगावर झाला, तेव्हा मी क्षणात स्थिर होऊन त्या रूपात स्थित झालो, जे ब्रह्मालाही चकित करणारे आहे.” हे बोलून ती स्त्री आपल्या पतीला आलिंगन देते, तिच्या वासनाने जागृत होऊन, तिची प्रेमभावना तिच्या नृत्य करणाऱ्या भुवयांमध्ये दिसते. हे ऐकून तो दुसऱ्या खोलीत जातो; दरम्यान, आणखी एक प्रियकर त्या घरात रामाच्या कीर्तीने परिपूर्ण अशा शब्द ऐकतो. एका स्त्रीने, फुलांचे पलंग, चंदन आणि चंद्रप्रकाशाने सजवून, आपल्या पतीला म्हणाली, “प्रिय, या फुलांच्या पलंगावर, चंदन व इतर उटण्यांसह, सर्व प्रकारच्या सुखाचा अनुभव घे. फक्त तुझ्यासारखेच लोक या सुखास पात्र आहेत, जे रामाकडे पाठ फिरवत नाहीत; हे सर्व रामाच्या कृपेने मिळाले आहे—त्याचा उपभोग घे. माझ्यासारखी स्त्री, उष्णता शांत करणारे चंदन, फुलांनी सजलेला पलंग—हे सर्व रामाच्या कृपेनेच मिळाले आहे. जे पुरुष रामाची पूजा करीत नाहीत, त्यांना स्वतःच्या कष्टानेच पोट भरावे लागते, त्यांना वस्त्रे व सुख मिळत नाही.” हे ऐकून तिचा पती आनंदाने म्हणाला, “तू जे काही बोललीस ते सत्य आहे; हे सर्व रामाच्या कृपेनेच मिळाले आहे.” अशा रीतीने, रामभद्राच्या कीर्तीची चर्चा ऐकून प्रियकर निघून गेला. दरम्यान, आणखी एक प्रियकर दुसऱ्या घरात राहून, अशीच कीर्ती ऐकतो. एका स्त्रीने, आपल्या प्रियतमेच्या कुशीत, वीणेवर रामाची महिमा गात आपल्या पतीला म्हणाली, “स्वामी, आपण अत्यंत भाग्यवान आहोत, कारण राम, प्रभू, आपल्या नगराचा अधिपती आहे; तो आपल्या प्रजेला पुत्रासारखे जपत आहे, संरक्षक बनून.” अशा प्रकारे, त्या रात्री अयोध्येतील घराघरांत, स्त्रिया आपल्या प्रियजनांसोबत श्रीरामाच्या कीर्तीचे, कृपेचे आणि पुण्याचे स्मरण करत होत्या, आणि रामाच्या गुप्तहेरांनी हे सर्व ऐकून आपल्या स्वामीकडे परतले.