वसंत ऋतूमध्ये माझ्या नावाचा उच्चार सर्व शुभ गोष्टींना जन्म देतो; मधाच्या नशेत बुडालेल्या लोकांना मधमय अमृतही सोडून द्यावेसे वाटते. माझा रंग सोन्यासारखा आहे आणि माझा पुरुषी रूप आहे; हे वीर, त्या नावाने माझी मोहक ओळख जाणून घे. आता बाणांनी अग्रभागी युद्ध कर—मला कोण जिंकू शकतो? माझी अद्भुत शौर्य मी दाखवतो. शेष म्हणतो: या महान शब्दांना ऐकून पुष्कळाला मनात आनंद झाला; त्याला हरवणे कठीण आहे असे समजून, त्याने युद्धात बाणांचा वर्षाव सुरू केला. पुष्कळाने असंख्य बाणांची धार सोडली, आणि चंपकाने संतापाने धनुष्य उचलले. त्याने तीक्ष्ण, सुवर्णदंड असलेले आपले नाव असलेले बाण शत्रूच्या सैन्यात घुसवले. परंतु सामर्थ्यवान पुष्कळाने युद्धाच्या गडद गर्दीत ते बाण कापले, आणि दगडी टोक असलेले बाण सोडून आकाश काळे केले. आपल्या बाणांना वीर पुष्कळाने कापलेले पाहून चंपका संतापाने भरला आणि पुष्कळाला आव्हान दिले. "युद्धभूमी सोडू नकोस!" असे म्हणत त्याने दहा वेगवान बाणांनी पुष्कळाच्या हृदयावर वार केला. ते बाण वेगवान आणि भयंकर होते; त्यांनी पुष्कळाच्या हृदयात खोलवर घुसून त्याचा रक्त पिऊन घेतला. त्या बाणांनी त्रस्त झालेला पुष्कळ वीर, अत्यंत रागाने, पाच तीक्ष्ण बाण घेतले आणि पर्वतासारखे त्यांना रोखले. त्या बाणांचा आणि त्याच्या बाणांचा आकाशात तीव्र संघर्ष झाला; राजकुमाराने ते शंभर तुकड्यांत कापून विखुरले. ते तीक्ष्ण बाण कापल्यावर, सुरथाचा पुत्र, युद्धात शक्तिमान, शंभर बाण घेऊन हृदयावर वार करण्यासाठी तयार झाला. परंतु महान आत्मा पुष्कळाने ते बाणही शंभर तुकड्यांत कापले आणि युद्धाच्या अखेरीस ते बाण बाणांच्या शक्तीमुळे खाली पडले. तेव्हा त्या महान कर्तृत्वाचे दृश्य पाहून, राजाचा शक्तिशाली पुत्र पुष्कळाच्या छातीवर हजार बाणांनी स्पष्ट वार केला. पुष्कळ, श्रेष्ठ अस्त्रांचा स्वामी, त्या बाणांना झटकन कापले; आणि पुन्हा, त्याने दहा हजार बाण धनुष्यावर ठेवले. पुष्कळाने ते बाणही झटकन कापले; मग अत्यंत संतापाने त्याने बाणांचा वर्षाव केला. तो बाणांचा वर्षाव येताना पाहून, वीरांचा संहार करणारा चंपका, पुष्कळाच्या कौशल्याचे स्तुती केली आणि त्याला वार केले. पुष्कळाने चंपका त्याच्या महान शौर्याने सज्ज असल्याचे पाहून, सर्व अस्त्रांमध्ये निपुण, ब्रह्मास्त्र धनुष्यावर ठेवले. ते महान अस्त्र सोडल्यावर, ते सर्व दहा दिशांत तेजाने जळू लागले, आकाश आणि पृथ्वी भरून जगाचा विनाश घडवायला सज्ज झाले. चंपका, सर्व अस्त्रांमध्ये निपुण, ते अस्त्र सोडलेले पाहून, शत्रूच्या आक्रमणाला तोच अस्त्र सोडून प्रत्युत्तर दिले. लोकांना वाटले की दोन्ही अस्त्रांचा संयुक्त तेज सर्वांचा विनाश करेल; त्या क्षणी, दोन्ही अस्त्र एकत्र आले आणि एकमेकांना निष्प्रभ केले. ते अद्भुत कर्तृत्व पाहून, पुष्कळाने "थांब! थांब!" असे पुकारले आणि रागाने चंपकावर अचूक बाण सोडले. चंपका, त्या बाणांना दुर्लक्ष करून, मोठ्या मनाने, पुष्कळावर भयंकर रामास्त्र सोडले. ते अस्त्र सोडलेले पाहून, चंपका, महान आत्मा, ते कापण्याचा निर्धार केला; पण त्याआधीच तो एका बाणाने बांधला गेला. वीर चंपकाने बांधल्यावर, त्याला पुन्हा स्वतःच्या रथावर ठेवले; मग मोठ्या मनाने, त्याला शहरात पाठवण्याचा निर्धार केला. पुष्कळा बांधला गेल्याने "अरे!" असा मोठा आवाज झाला; योद्धे शत्रुघ्नाकडे पळाले, सुटका मिळवण्याचा उद्देश ठेवून. त्यांना तुटलेले पाहून, शत्रुघ्नाने हनुमानाला विचारले: "कुठल्या वीराने माझ्या वीरांनी सज्ज असलेल्या सैन्याचा पराभव केला?" मग पृथ्वीचा स्वामी, शत्रू वीरांचा संहार करणारा, म्हणाला: "तो पराक्रमी चंपका, पुष्कळाला बांधून, स्वतःच्या शक्तीचा अभिमान बाळगून त्याला नेत आहे." हे ऐकून, शत्रुघ्न रागाने हनुमानाला म्हणाला: "राजपुत्र, राजाचा पुत्र, जो बांधला गेला आहे, त्याची लवकर मुक्तता कर." "तो शक्तिशाली पुत्र, ज्याने योद्धा पुष्कळाला बांधले—तू लगेच त्याला मुक्त कर, हे वीरश्रेष्ठ! युद्धभूमीत तू निष्क्रिय का उभा आहेस?" हे ऐकून, हनुमान म्हणाला, "असेच होईल," आणि पुष्कळाला चंपका योद्ध्याच्या तावडीतून मुक्त करण्यासाठी गेला. हनुमान येताना पाहून, शत्रूने संतापाने त्याच्यावर शेकडो आणि हजारो बाण सोडले. महान आत्मा हनुमानाने ते बाण झटकन कापले; तरीही, शक्तिशाली शत्रूने पुन्हा बाणांचा वर्षाव केला. हनुमानाने शत्रूने सोडलेले लोखंडी टोक असलेले सर्व बाण कापून टाकले; मग, शाल वृक्ष हातात घेऊन, त्याने राजकुमारावर वार केला. शक्तिशाली हनुमानाने त्याच्यावर सोडलेला शाल वृक्ष तुकड्यांत फोडला; मग, एका हत्तीने, राजकुमाराच्या डोक्यावर वार केला. चंपकाने वार केल्याने, हत्ती जमिनीवर मृत झाला; हनुमान, श्रेष्ठ अस्त्रांचा स्वामी, दगड सोडले. चंपकाने क्षणात त्या सर्व दगडांना मोठ्या शक्तीने, आपल्या बाणयंत्राने, चुरडून टाकले; हे ब्राह्मण, हे अद्भुत दृश्य होते. आपण फेकलेले सर्व दगड चुरडलेले पाहून, हनुमानाने स्वतःच्या महान शौर्याची आठवण करून, मनात अत्यंत संताप आला. मग वानराने आणखी एक दगड घेतले, आकाशात उडी मारली, आणि झटकन पुढे सरसावला, सर्वांच्या दृष्टीआड गेला.