राजा रात्रीच्या स्वप्नात एक अद्भुत दृश्य पाहतो. त्याने स्वतःला परमेश्वर पुरुषोत्तमाच्या समोर, शिव आणि इतर देवांसह, आपल्या तेजस्वी स्वरूपांनी वेढलेले, गदा, कमळ आणि इतर शस्त्रे हातात घेतलेले, श्रेष्ठ दिक्पाल व त्यांच्या गणांनी सेवित, पुण्यवानांनी पूजित अशा स्थितीत नाचताना पाहिले. हे दृश्य पाहून त्याला अत्यंत आश्चर्य, आनंद आणि जगात कधीही न मिळणारी परमानंदाची अनुभूती झाली. स्वप्नात त्याने स्वतःला पुरुषोत्तम म्हणून पाहिले, जो मनातील इच्छा पूर्ण करणारा आहे. तो ज्ञानी राजा स्वतःला परम करुणेचा लाभार्थी मानू लागला. अशा रीतीने, सर्वश्रेष्ठ राजा हे स्वप्न स्वप्नभूमीत पाहतो आणि सकाळी उठल्यावर त्याने ते ब्राह्मणास सांगितले. हे ऐकून वाडवाचा तो ज्ञानी ब्राह्मण आश्चर्यचकित झाला आणि म्हणाला, "राजा, ज्याला तू पाहिलेस तो पुरुषोत्तमच आहे." ब्राह्मणाने सांगितले, "हरि तुला आपल्या शंख, चक्र, आणि इतर चिन्हांनी युक्त दिव्य स्वरूप प्रदान करील." हे ऐकून, महान मनाचा रत्नग्रीव राजा, गरजूंच्या मनाप्रमाणे दान देऊ लागला. गंगेच्या संगमावर स्नान करून त्याने पितरांना आणि देवांना तर्पण केले. हरिच्या असंख्य गुणांचे कीर्तन करत तो त्या परमदर्शनाची वाट पाहू लागला. मग, मध्यान्ही, आकाशातून दिव्य ढोल वाजू लागले. देवांच्या हस्तांनी वाजवलेल्या त्या ढोलांनी मंगलध्वनी निर्माण केली आणि अचानक राजाच्या डोक्यावर पुष्पवृष्टी झाली. "हे श्रेष्ठ राजा, तू धन्य आहेस—पहा, तुझ्या दृष्टीसमोर निळा पर्वत आहे," असे देवांनी सांगितले. हे ऐकताच, त्या क्षणी, दहा कोटी सूर्यांपेक्षा अधिक तेजस्वी असा एक पर्वत प्रकट झाला. राजाच्या डोळ्यांसमोर नील नावाचा महान पर्वत प्रकट झाला, जो चहूबाजूंनी चांदी आणि सोन्याच्या शिखरांनी अलंकृत होता. "ही ज्वाला आहे का? हा दुसरा सूर्य आहे का? की अचानक प्रकटलेली स्थिर वज्राची प्रभा?" असे विचार मनात येऊ लागले. तपस्वी ब्राह्मणाने तो तेजस्वी नील पर्वत पाहून राजाला सांगितले, "हे पवित्र, महान पर्वत आहे." हे ऐकून, श्रेष्ठ राजाने डोके झुकवले आणि म्हणाला, "मी धन्य आहे, माझे जीवन सफल झाले, कारण नील पर्वत माझ्या दृष्टीस पडला आहे." मंत्री, राणी, स्वयंपाकी आणि विणकर—हे सर्वजण नील पर्वताचे दर्शन घडल्याने अत्यंत आनंदित झाले. या पाचही जणांनी विजयाच्या वेळी, देवांनी वाजवलेल्या दिव्य ढोलांच्या गजरात, नील पर्वतावर चढाई केली. त्या पर्वताच्या शिखरावर, अद्भुत पायवाटांनी सुशोभित, त्यांनी सुवर्णबद्ध एक उत्कृष्ट मंदिर पाहिले. त्या ठिकाणी ब्रह्मा स्वतः येऊन, सदैव परमेश्वराची पूजा करतो, हरिला आनंद देणारे नैवेद्य अर्पण करतो. त्या शुद्ध आणि उत्तम मंदिराचे दर्शन घेऊन, राजा आपल्या पाच सहकाऱ्यांसह आत गेला. आत त्याने सोन्या-मोत्यांनी सुशोभित सिंहासनावर बसलेला, तेजस्वी, मोहक, चार भुजांचा भगवान पाहिला. चंड, प्रचंड, विजय, जय आणि इतरांनी पूजित असलेल्या त्या प्रभूला, राजा आपल्या पत्नी व सेवकांसह साष्टांग नमस्कार केला. परमात्म्याला वंदन केल्यानंतर, देवांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या राजाने वैदिक मंत्रांनी त्याचे अभिषेक केले. आनंदी मनाने त्याने अर्घ्य, पाद्य व इतर विधी अर्पण केले, चंदन लावले, उत्तम वस्त्रे अर्पण केली. धूप, दीप व इतर गोड आणि आनंददायी सेवा करून, त्याने प्रभूच्या मूर्तीला नैवेद्य अर्पण केला. नमस्कार करून, तपस्वी व ब्राह्मणासह, भरपूर गुणांनी युक्त स्तोत्रांनी त्याची स्तुती केली. राजा म्हणाला, "हे प्रभो, तूच प्रत्यक्ष पुरुष आहेस, प्रकृतीच्या पलीकडे, कारण-कार्यापासून भिन्न, महान तत्वांनी पूजित. तुझ्या नाभिकमळातून ब्रह्मा उत्पन्न झाला, जो सृष्टीत कुशल आहे; तुझ्या डोळ्यातून संहारक रुद्र प्रकट झाला. तुझ्या आज्ञेने तो या विश्वाची कर्मे करतो; जगातील सर्व प्राचीन, स्थिर आणि चल वस्तू तुझ्यापासूनच उत्पन्न झाल्या आहेत. तू चेतनेच्या शक्तीने या जगात प्रवेश करून त्यास चेतन करतोस—तरी तुझा जन्म नाही, अंत नाही, वाढ, क्षय किंवा परिवर्तन नाही. तरीही, भक्तांच्या रक्षणासाठी आणि धर्माच्या स्थापनेसाठी, तू परिस्थितीनुसार जन्म घेतोस आणि कृती करतोस. मत्स्यरूप धारण करून, तू शंख दैत्याचा वध केला; हे ब्रह्मन्, आदिपुरुष, तू वेदांचे रक्षण केलेस. शेषही तुझे महत्त्व जाणू शकत नाही, भारती किंवा महेश्वरीही नाही; मग माझ्यासारख्या अल्पज्ञाने तुझे माहात्म्य कसे जाणावे? मन तुला प्राप्त करू शकत नाही, ही श्रेष्ठ वाणीही नाही; तर मग मी तुझी स्तुती कशी करू?" अशा प्रकारे स्तुती करताना, राजा वारंवार डोके झुकवू लागला, त्याचा कंठ भरून आला, आणि अंगावर रोमांच उभे राहिले. राजाच्या या स्तुतीने प्रसन्न होऊन, धन्य परमात्म्याने सत्य आणि अर्थपूर्ण वचन सांगितले: "हे महान बुद्धिमान राजा, तुझ्या स्तुतीमुळे मला आनंद झाला आहे; जाण, मी खरोखरच स्वभावतः परमात्मा आहे. लवकरच हे आनंददायी नैवेद्य ग्रहण कर; तुला चार भुजांचे स्वरूप प्राप्त झाले आहे आणि तू परमधामास जाशील. जो कोणी तुझ्या या रत्नासारख्या स्तोत्राने माझी स्तुती करील, त्याला मीही दर्शन देईन, भोग आणि मोक्ष दोन्ही देईन." धन्य प्रभूचे हे वचन ऐकून, राजाने आपल्या चार सहकाऱ्यांसह नैवेद्याचा स्वीकार केला. तेव्हा आकाशातून एक दिव्य रथ प्रकट झाला, जो घंटांच्या जाळ्यांनी अलंकृत, अप्सरागणांनी वेढलेला, आणि सर्व सुखांनी भरलेला होता.