गोपिकांच्या मध्ये सर्वात प्रिय असलेली, कृष्णाच्या तेजाची आस सतत तिच्या मनात घर करून राहते—even कृष्ण तिच्या दृष्टीआड असला तरी तिच्या शंखासारख्या गळ्यावर गुंजाच्या मण्यांची सुंदर माळ झळकत असते. तिच्या सखी संगीत व गाण्यांमध्ये रमल्या, आणि त्या नववधूला प्रिय व्यक्तीच्या वेशात सजवून नृत्य करतात. ती पुन्हा पुन्हा भक्तीने गोविंदाला मिठी मारते, त्याला चुंबन देते; कृष्णाला अत्यंत प्रिय असलेली ती सर्व गोपिकांमध्ये सर्वात अधिक आवडते. श्वेतकेतूच्या पुत्राने, वेद आणि त्यांच्या शाखांमध्ये पारंगत, सर्व काही सोडून कठोर तप केले. गोविंदाची प्रिय शक्ती, ज्याच्या पायांची सेवा मुरारी करतो, ज्याचा आवाज अमृतासारखा मधुर आहे, आणि जो ब्रह्मा, रुद्र आणि इतरांसाठी अगम्य आहे—त्याची उपासना त्या पुत्राने एकाग्रतेने केली, मनातील श्रीची मोहक छबी सतत ध्यानात ठेवली आणि सतत अकरा अक्षरी मंत्राचा जप केला. ती सर्व वस्तूंना आनंदित करून, त्यांना मायेशी जोडते, आणि सौंदर्य व इतर गुणांनी जगाला तेजस्वी जीवांनी भरते. 'ती वसंत ऋतूत निवास करते'—मंत्राचा अर्थ सतत ध्यानात ठेवून, त्या पुत्राने दोन कल्पांच्या साधनेने याच जन्मात सिद्धी प्राप्त केली. ती एक तरुणी म्हणून प्रकट होते—सडपातळ शरीर, उमलत्या उरोज, मोत्यांच्या माळेने सजलेली, शुद्ध रेशमी वस्त्रात. तिच्या पायात पैंजण, हातात कडे, बाहूंवर बाजूबंद, आणि अंगठ्या—सर्व मोत्यांनी जडलेल्या; तिच्या कानात दिव्य कुंडले, सुंदर आणि अमृतधारा वाहणारी. तिची गोल वेणी कस्तुरीने सुगंधित, मध्यभागी कुंकवाचा ठिपका, आणि कपाळावर चंदनाच्या डिझाईन्ससह अलंकरण. ती शांतपणे सर्वोच्च मंत्राचा जप करताना दिसते. एक राजर्षी होता—चंद्रप्रभा—अत्यंत आकर्षक. कृष्णाच्या कृपेने, त्याचा पुत्र गोड रूपाचा जन्माला आला—चित्रध्वज—जो तारुण्यापर्यंत वैष्णव होता. त्या राजाने आपल्या बाराव्या वर्षातील सौम्य आणि दृढ पुत्राला द्विजांकडून सर्वोच्च अठरा अक्षरी मंत्र घेण्यास सांगितले. मंत्रयुक्त जलाने अभिषेक केल्यावर, त्या मुलाने प्रेमाने राजाला नमस्कार केला, आणि त्या क्षणी त्याच्या डोळ्यात अश्रू आले. त्या दिवशी, तो मुलगा स्वच्छ वस्त्रात, गळ्यात माळा, पायात पैंजण, हातात धागे, हार, बाजूबंद, आणि कडे घालून सजला. अशा पवित्र भावनेने सज्ज होऊन, त्याने हरिच्या भक्तीला स्पर्श केला, विष्णूच्या मंदिरात गेला, आणि एकटा उभा राहून विचार करू लागला—'यमुना तीरावर, वनात गोपिकांसोबत खेळणाऱ्या त्या मोहक भक्ताला, मी कसा पूजावा?' अशा विचारात त्याचे मन खूप व्याकुळ झाले, आणि त्याला सर्वोच्च ज्ञान व एक स्वप्नदृष्टी प्राप्त झाली. त्याच्या समोर कृष्णाची सुंदर मूर्ती प्रकट झाली—पाषाणातून बनलेली, सुवर्ण सिंहासनावर बसलेली, सर्व शुभचिन्हांनी अंकित. ती मूर्ती निळ्या कमळासारखी काळी, सौम्य तेजाने झळकणारी, तीन वळणांत आकर्षक, आणि मोरपिसाच्या मुकुटाने अलंकृत होती. ती आनंदाने सुवर्ण बासरी ओठांवर ठेवून वाजवत होती, आणि तिच्या उजव्या व डाव्या बाजूला दोन सुंदर सखी उभ्या होत्या. त्या दोघी चुंबन, मिठ्या आणि अन्य प्रकारे इच्छा वाढवत, चित्रध्वजाने कृष्णाला अशा रूपात व वेशात आनंदित होताना पाहिले. चित्रध्वजाने नम्रतेने कृष्णाला नमस्कार केला, मन लाजेने भरले, तेव्हा हरिने डाव्या बाजूला उभ्या असलेल्या आपल्या प्रियेला हसत बोलले. कृष्णाने लाजाळूपणाने त्या प्रियेला सर्वोच्च, अद्भुत, दिव्य रूप दाखवले—आपल्यासारखेच तयार केलेले, स्वतःच्या शरीरावर बसवलेले, एक अद्भुत तरुणीच्या रूपात. 'हिरण्याक्षी, तुझ्या शरीराची एकता त्या रूपासोबत ध्यानात ठेव,' असे कृष्णाने सांगितले; 'तुझ्या अंगांचा प्रकाश तिच्या अंगांना स्पर्श करेल, आणि ती तुझ्या स्वरूपात परिवर्तित होईल.' मग ती, कमळासारखी डोळ्यांची, चित्रध्वजाजवळ आली आणि तिथे उभी राहून, आपल्या अंगांची एकता त्या रूपासोबत ध्यानात ठेवले. मग तिच्या अंगांचा प्रकाश त्या मूर्तीला भरून गेला; तिच्या उरोजांच्या प्रकाशातून दोन सुंदर, पूर्ण उरोज प्रकट झाले. तिच्या कंबरेच्या प्रकाशातून मोहक, गोल आणि आकर्षक शिंपले प्रकट झाले; केसांच्या प्रकाशातून घन वेणी, हातांच्या प्रकाशातून दोन सुंदर हात प्रकट झाले. अशा प्रकारे सर्व काही—अलंकार, वस्त्रे, हार—परिपूर्ण झाले; ती कलांमध्ये निपुण झाली, आणि तिच्या अंतःकरणात सुगंध दरवळला. पृथ्वीवर त्या सौभाग्यशाली कन्येला, एक दिव्य दीप दुसऱ्या दिव्यासारखी तेजस्वी, चित्रध्वजाने पाहिले—तिची लाज दूर झाली, तिचे हास्य चमकले, आणि ती सर्वांच्या मनाला मोहवून टाकली. प्रेमाने, चित्रध्वजाने आनंदाने तिचा हात धरला, आणि गोविंदाच्या डाव्या बाजूला उभ्या असलेल्या प्रियेला मिठी मारली. 'ती तुझी दासी आहे,' असे सांगून, चित्रध्वजाने तिला ते नाव दिले; 'प्रिय, तुझ्या आवडीनुसार, तिला जे सेवा कार्य हवे ते प्रेमाने दे.' मग ती, स्वतःच्या इच्छेने, चित्रकला हे नाव घेतले, आणि सेवा करण्यासाठी वीणा हातात घेतली. 'सर्व वेळ जवळ राहा, विविध रागांत गाणे गा; हेच तुझे कर्तव्य आहे, हे पुण्यवान, तुझ्या जीवनाच्या प्रभूसाठी.' मग चित्रकला, आज्ञा मिळाल्यावर, माधवाला नमस्कार करून, त्याच्या प्रियाच्या पायांचा धुळाही घेतली. ती अतिशय मधुर गीत गायली, दोघांना आनंद दिला; मग कृष्ण—आनंदाचा मूर्तिमंत—तिच्या प्रेमाने तिला मिठी मारली. जेव्हा ते आनंदाच्या समुद्रात बुडाले होते, तेव्हा चित्रध्वज, प्रेमाने भारावून, कामाच्या विचारात पूर्णपणे मग्न, काहीच जाणला नाही. तो केवळ त्या सर्वोच्च आनंदासाठी मोठ्याने रडला; त्या वेळेपासून, रडत, त्याने हरिच्या विचारांशिवाय सर्व विचार सोडले. वडील आणि इतरांनी बोलावले तरी, तो काही बोलला नाही; घरात केवळ एक महिना राहून, मध्यरात्री कृष्णाच्या शरण गेला.