एकदा, एक महान ऋषी कृष्णाच्या ध्यानात मग्न झाला. कृष्णाचा रंग गडद, रसात तल्लीन, वरदान मिळवण्याची उत्कंठा, पिवळ्या रेशमी वस्त्रात, हातात बासरी ओठांवर ठेवलेली — अशा स्वरूपाचे त्याने ध्यान केले. तो ऋषी तरुणपणाने संपन्न, प्रियेला हाताने जवळ ओढणारा, अशा ध्यानात पूर्णपणे रमला आणि शंभर कल्पांच्या शेवटी त्याने आपले शरीर सोडले. त्याच महान ऋषीचा जन्म एका गोपाच्या मुलीमध्ये झाला — त्या गोपाचे नाव सुनंदा, आणि त्या कन्येला सुनंदा म्हणत. तिच्या हातात वीणा होती. दुसरा एक प्रसिद्ध ऋषी, सत्यतप नावाचा, महान व्रतधारी, फक्त सुकलेल्या पानांवर जगत असे आणि सर्वोच्च मंत्राचा जप करत असे. कामबीज मंत्राने प्रेरित, दहा अक्षरी मंत्राचा जप करत, त्या ऋषीने हरिचे ध्यान केले — तो हरि शोभेच्या वस्त्रात, रमाच्या हातावर दोन चमकदार कंगन घालून, आनंदात नृत्य करत, तिला वारंवार मिठी मारत, मोठ्याने हसत, पोटात आनंदाच्या लाटा, बासरी गुडघ्यावर ठेवून, वैजयंती माळेत उजळलेला. त्याच्या कपाळावर घामाची मणी झळकत होती. त्या ऋषीने तपाने वारंवार शरीर सोडले. दहा कल्पांनंतर, तो नंदवनात गोप सबद्राच्या कन्या म्हणून जन्मला — तिचे नाव भद्रा. एका महान ऋष्याच्या पाठीवर दिव्य पंखा दिसत असे — त्याचे नाव हरिधाम. त्यानेही कठोर तप केले, नेहमी फक्त पाने खाऊन, वीस दिवस मंत्राचा जप केला, जो लवकरच सिद्धी देतो. कामबीज मंत्राने प्रेरित होताच, त्याच्या समोर आकाशात माय, हंस, रक्त, तेज आणि चंद्र प्रकट झाले. त्यानंतर, तो ऋषी दहा अक्षरी मंत्राचा जप करत, अन्नाच्या साराने युक्त, स्मरणाने सुरू होणारा, सुंदर वृंदावनात माधवी मंडपात, प्रभूचे ध्यान करतो. त्याने प्रभूला कोवळ्या पानांच्या शय्यावर पाठ टेकून, एका गोप कन्येसोबत, ती तीव्र कामाने भरलेली, डोळे लाल झालेली, असे पाहिले. ती कन्या आपल्या स्तनांनी कृष्णाच्या रुंद छातीला झाकत, त्याच्या गालांना आणि ओठांना वारंवार चुंबन देत, कृष्णाच्या तेजस्वी मुखाचा स्वाद घेत आनंदी होत होती. तो ऋषी पाहतो — ती कन्या कृष्णाच्या हातात मिठीत, दोघेही आनंदात हसत. त्या ऋषीने तीन सृष्टींच्या चक्रात अनेक शरीरं सोडली आणि दुसऱ्या युगात, शुभ चिन्हांनी युक्त, गोप सारंगाच्या कन्या म्हणून जन्म घेतला — तिचे नाव रंगवेणी, चित्रकलेत निपुण. तिच्या दातांवर लाल रंगाचे चित्र दिसत होते. एक ब्रह्मज्ञानी ऋषी होता — त्याचे नाव जबाली. त्याने कठोर तप केले, संयमित, योगी, पृथ्वीवर भटकत होता. एकदा, दहा हजार योजनांच्या घनदाट जंगलात, त्याला एक सुंदर तलाव दिसला — काठ पूर्णपणे स्फटिकाचा, गोड पाण्याने भरलेला. तेथे कमळांच्या सुगंधाने भरलेली वाऱ्याची झुळूक येत होती. पश्चिम काठावर, मूळाजवळ एक मोठा वडाचा वृक्ष उभा होता. तिथे त्याने एक तपस्विनी स्त्री पाहिली — ती अत्यंत तरुण, मोहक रूपाची, चंद्रकिरणांसारखी उजळ, सर्व अंग सुंदर, डाव्या हाताने कंबरेवर, उजवा हात बाजूला ठेवून, ज्ञानमुद्रा दाखवत, डोळे न पापडता, अन्न आणि सुखाचा त्याग करून, स्थिर राहिली होती. तिला जाणून घेण्याची इच्छा झाल्याने, जबाली शंभर वर्षे तिथे उभा राहिला. शेवटी ती हलली, तेव्हा ऋषीने आदराने तिला उचलले. त्याने विचारले, "हे सुंदर स्त्री, तू कोण आहेस? इथे काय करतोस? योग्य वाटल्यास, कृपया सांग." ती कन्या, कठोर तपाने कृश झालेली, मंद आवाजात म्हणाली, "मी ब्रह्मज्ञान आहे — योगेश्वरांना अभिप्रेत. मी हरिच्या कमळपादांची आस धरून, या भयानक जंगलात दीर्घ तप करत आहे, परमपुरुषाचे ध्यान करत आहे. ब्रह्मानंदाने भरलेली, मन आनंदी; पण कृष्णाच्या प्रेमाशिवाय मी स्वतःला रिकामी मानते. आता, पूर्ण निराश होऊन, या पवित्र तलावात शरीर सोडण्याची इच्छा आहे, पुण्यसाठी." तिचे बोल ऐकून, जबाली आश्चर्यचकित झाला. त्याने तिच्या पायांवर नमस्कार केला आणि कृष्णाची उपासना कशी करावी, हे विचारले. अत्यंत आनंदाने, अन्य साधना सोडून, त्याने तिच्याकडून मंत्र विचारला; मंत्र शिकून तो मनाच्या तलावात गेला. तेथे त्याने अतिशय कठोर तप केले — एक पायावर उभा राहून, सूर्याकडे न पापडता पाहत, सर्वांना आश्चर्य वाटावे असे. त्याने पंचवीस अक्षरी सर्वोच्च मंत्राचा जप केला आणि अत्यंत भक्तीने कृष्णाचा, आनंदस्वरूपाचा ध्यान केला. त्याला कृष्ण वृजेच्या रस्त्यावर अद्भुत, खेळकर पावलांनी चालताना दिसला — पैंजणांच्या गोड आवाजात, चित्रासारख्या हावभावात, सायड्लॉन्ग कटाक्षात, मंद हास्यात, सर्वांना मोहून टाकणाऱ्या सम्मोहन नावाच्या बासरीत, पाच लालसर रंगांनी सजलेली. कृष्णाची ओठे बिंबफळासारखी, बासरीच्या तोंडाला चुंबन देत, मधुर स्वर काढत, वृजेच्या स्त्रियांच्या मन आणि शरीर मोहून टाकणारी. त्याच्या सभोवती, सैल कमरबंध घालून, दिव्य हार आणि वस्त्र परिधान केलेल्या, देवगंधाने सुगंधित, स्त्रिया अचानक कृष्णाच्या अंगाला मिठी मारत. कृष्ण काळ्या, तेजस्वी अंगाने, तीनही लोकांना मोहित करत. जबालीने दीर्घ काळ प्रभूची भक्ती केली. नवीन कल्पात, गोळुकमध्ये एक दिव्य कन्या जन्मली — प्रसिद्ध गोप प्रचंदाच्या कन्या. अशा प्रकारे, या ऋषी आणि तपस्विनींच्या तप, ध्यान, आणि कृष्णप्रेमाच्या अद्भुत कथा या पवित्र ग्रंथात सांगितल्या आहेत.