या पवित्र Padma Purāṇa ग्रंथाच्या पाताळ विभागातील सत्तराव्या अध्यायात श्रीकृष्णाच्या दिव्य स्वरूपाचे आणि त्यांच्या प्रियजनांचे वर्णन अत्यंत सुंदर आणि भावपूर्ण पद्धतीने केले आहे. श्रीकृष्ण, चार हात असलेले, त्यांच्या हातात चक्र, तलवार, गदा, शंख आणि कमळ धारण केलेले, अनादी आणि अनंत, शाश्वत, सर्वोच्च पुरुष, आणि सर्वांत श्रेष्ठ आहेत. त्यांचा तेजस्वी आणि प्रकाशमान रूप, प्राचीन असून, वनफुलांच्या हाराने सजलेला, पिवळ्या वस्त्रात, सौम्य आणि दिव्य अलंकारांनी शोभित आहे. दिव्य सुगंधी लेपाने अंघोळ केलेली त्यांची अंगप्रत्यंग अतिशय सुंदर आणि आकर्षक दिसतात. त्यांच्या सोबत रुक्मिणी, सत्यभामा, नाग्नजिती आणि शुभ लक्षणांची सुलक्षणा आहेत. मित्रविंदा, अनुविंदा, सुनंदा, जांबवती आणि सुषीला—या आठ कुलीन स्त्रिया वासुदेवाला अतिशय प्रिय आहेत. तिथे अनेक सेवक, चमकदार आणि भक्तिभावाने सेवा व पूजा करणारे, एकत्र जमले आहेत. उत्तरेकडील मोठ्या बागेत, चंदनाच्या सुवासिक वातावरणात, एका सुवर्ण आसनावर, रत्नांनी सजलेल्या मंडपात, मध्यभागी सुवर्ण सिंहासनावर, श्रीकृष्ण विराजमान आहेत. त्याच ठिकाणी, रेवतीसोबत, शंकरषण, हलधारी, श्रीकृष्णाला अनंत प्रिय, त्याच गुण व रूप असलेले, विराजमान आहेत. शंकरषण, स्वच्छ क्रिस्टलसारखा तेजस्वी, लाल कमळाच्या पाकळ्यांसारखे डोळे, निळ्या रेशमी वस्त्रात, सौम्य आणि दिव्य अलंकार, हार आणि वस्त्रांनी शोभित आहेत. मधुर मद्यपानाचा त्यांना नेहमीच आनंद असतो; त्यांच्या डोळ्यांत मद्याचा नशा आहे. त्यांच्या उजव्या बाजूला प्रद्युम्न, आतून तेजस्वी, विराजमान आहेत. एक इच्छापूर्ती वृक्षाच्या पायथ्याशी, रत्नांनी सजलेल्या राजप्रासादात, मध्यभागी दिव्य सिंहासनावर, प्रद्युम्न, प्रेमाचा देव, परम आनंदात विराजमान आहेत. जगाच्या सर्व मोह आणि सौंदर्याचा सार त्यांच्यात आहे. ते काळ्या कमळाच्या घडासारखे दिसतात, कमळाच्या पाकळ्यांसारखे डोळे, दिव्य अलंकार आणि स्वर्गीय सुगंधांनी अंघोळ केलेले. त्यांचे अद्भुत रूप, सौंदर्यात आश्चर्यजनक, संपूर्ण जगाला मोहित करते. पूर्वेकडील बागेत, मोठ्या वनात, दिव्य वृक्षांच्या छायेत, सुवर्ण आसनावर, सुवर्ण मंडपात, तेजस्वी सिंहासनावर, अनिरुद्ध, जगाचा स्वामी, दिव्य स्त्रीसोबत, अतिशय आनंदात, काळ्या मेघासारखा, निळ्या केसांनी शोभित, विराजमान आहेत. त्यांचे भुवया कोमल वेलीसारख्या वळलेल्या, सुंदर गाल, नाक, गळा आणि मोहक छाती, मुकुट आणि कुंडले, गळ्यात दिव्य अलंकार, त्यांच्या रूपाची सुंदरता पैंजणाच्या मधुर आवाजाने अधिक खुलते. प्रिय सेवक त्यांची पूजा करतात, संगीत आणि गीताचा आनंद घेतात. ते पूर्ण ब्रह्म आणि शाश्वत आनंदाचा मूर्तरूप आहेत, स्वच्छ अस्तित्वाचे मूर्त स्वरूप आहेत. त्याच्या वर, आकाशात, विष्णू, सर्व देवांचा देव, ज्याचे रूप अनादी, अनंत, सर्वोच्च, आनंदमय आणि सर्वत्र व्यापलेले आहे, विराजमान आहेत. तो तीन गुणांपलीकडे, अव्यक्त, शाश्वत, अक्षय आणि अपरिवर्तनीय आहे; त्याचे रूप काळ्या मेघासारखे सुंदर आहे. त्याचे केस गडद निळे, कुरळे आणि चमकदार, अतिशय आकर्षक; त्याचे डोळे लांब, मोहक आणि कमळाच्या पाकळ्यांसारखे ओले आहेत. त्याच्या आजूबाजूला, मुकुट, कुंडले आणि उठलेल्या गालांनी सजलेले, शुद्ध हृदयाचे जीव, तसेच त्याच्या रूपाचे ध्यान करणारे, ज्यांचे स्वरूपच चेतना आहे, उपस्थित आहेत. ते नाकाच्या टोकावर दृष्टी स्थिर करून, मन लावून ध्यान करतात, आणि मन, वाणी, हृदय व शरीराने कारणरहित भक्ती अर्पण करतात. त्याच्या डाव्या बाजूला यक्ष, गंधर्व, सिद्ध, विद्याधर आणि इतर, तसेच सुंदर अप्सरांचा समूह, नृत्य आणि गीतात मग्न, उपस्थित आहेत. कृष्णाची पूजा करण्याची इच्छा असणारे, सर्व वैष्णव, आकाशात आरामात बसलेले आहेत. प्रह्लाद, नारद, कुमार, शुक, जनकसारखे वैष्णव, भक्तीने तेजस्वी, अंतर्गत आणि बाह्य अनुभूतीत मग्न आहेत. त्यांचे संपूर्ण शरीर आनंदाने रोमांचित, प्रकट प्रेमाने भरलेले, गुप्त अमृतस्नानात न्हाल्याप्रमाणे, ते अर्धाक्षर मंत्राचा जप करतात. हा मंत्र सर्व मंत्रांचा शिरोमणी, सर्व मंत्रांचा कारण, आणि देवांच्या सर्व मंत्रांचा तरुण सार आहे. हा शिरोमणी मंत्र सर्व तरुण मंत्रांचा स्रोत आहे; जे पूर्ण प्रेमाच्या आनंदात स्थिर आहेत, ते मनात हा मंत्र जपतात. ते श्रीकृष्णाच्या कमळपदांवर अचल प्रेमाची साधना करतात. बाहेर, सुंदर आणि उंच काचाच्या मंडप आहेत, अतिशय सुंदर. चारही दिशांना केशर, पांढरे, लाल आणि इतर रंगांचे ढीग आहेत. पश्चिमेकडील प्रवेशद्वारावर, पांढरा, चार हातांचा विष्णू, शंख, चक्र, गदा, कमळ, मुकुट आणि इतर अलंकारांनी सजलेला, द्वारपाल म्हणून उभा आहे. लाल रंगाचा, चार हातांचा, कमळ, शंख, चक्र, गदा धारण केलेला विष्णूही द्वारपाल आहे. उत्तरेकडील द्वारावर, मुकुट आणि कुंडले घालून, उजळ, चार हातांचा विष्णू, शंख, चक्र, गदा धारण करून, द्वारपाल म्हणून उभा आहे. मुकुट, कुंडले, इतर अलंकार, वनफुलांचा हार घालून, पूर्वेकडील द्वारावर उजळ विष्णू, प्रसिद्ध द्वारपाल म्हणून उभा आहे. दक्षिणेकडील प्रवेशद्वारावर, काळ्या रंगाचा, चार हातांचा, शंख, चक्र आणि इतर अलंकारांनी सजलेला श्री विष्णू, द्वारपाल म्हणून उभा आहे. जो कोणी शुद्ध आणि भक्तिपूर्ण भावनेने श्रीकृष्णाच्या या वर्णनाचे पठण किंवा श्रवण करतो, तो गोविंदावर प्रेम प्राप्त करतो. याप्रमाणे श्रीकृष्णाच्या कृत्यांचा सत्तरावा अध्याय, पाताळ विभागातील Padma Purāṇa मध्ये संपतो. पुढे, इश्वर म्हणतात: “हे उजळ मुख असलेल्या देवी, एकाग्र हो आणि ऐक. एक उग्र तप नावाचा ऋषी होता, जो आपल्या नियमांमध्ये दृढ होता. त्याने अग्नीच्या उपस्थितीत, फक्त अग्नीला अर्पण केलेले अन्न खाऊन, अद्भुत तपश्चर्या केली, आणि सर्वोच्च पंधरा अक्षरी मंत्राचा जप केला. हा मंत्र, कामबीजाने संचारित, इच्छापूर्तीचा वर देणारा, ‘कृष्णाय’ आणि ‘स्वाहा’ या शब्दांसह, सर्वात उच्च सिद्धी प्रदान करतो.” ही कथा, श्रीकृष्णाच्या दिव्य स्वरूप, त्यांच्या भक्तांचे, आणि मंत्राच्या महिम्याचे, अत्यंत भावपूर्ण आणि पवित्र आहे.