राजा, एकदा तुम्ही विचारले की अयोध्येत काही पवित्र घडले असेल, तर ती कथा सांगावी, कारण तुम्ही अमर वचनांची तहान लागलेली आहे. नारदांनी उत्तर दिले, “येथे एक पुण्यकथा आहे, जी मोठ्या पापांचा नाश करते; ती एका न्हावी आणि द्विज Mukunda यांची आहे, जे अलीकडेच घडले आहेत.” राजा, त्या न्हाव्याने ब्राह्मणहत्या केली होती, आणि Mukunda हा द्विज अकाली मृत्यू पावला; तरी दोघेही कोसलाच्या कृपेने स्वर्गास गेले. Chandrabhaga नदीच्या काठी वसलेली ती नगरी होती; तिथे Chandaka नावाचा न्हावी राहात होता, जो पापी आणि लोकांच्या द्वेषाचा होता. त्याने चोरी करून दुसऱ्यांचे धन घेतले, प्रवाशांना शस्त्रे, दोर्या आणि अन्य साधनांनी लुटले; तो नेहमी जुगार आणि मद्यपानात आसक्त, दुसऱ्यांच्या स्त्रियांकडे लोलुप, आणि मंदिराची भिंत फोडून विटा आणि दगड विकत असे. त्याच्या घराजवळ Mukunda नावाचा एक ब्राह्मण राहात होता, जो धनाढ्य आणि वैदिक कर्मात निपुण होता. एक रात्री Mukunda आपल्या तरुण पत्नीला आलिंगन देत गाढ झोपला होता, प्रेमाच्या थकव्याने शरीर शिथिल, कोणतीही भीती न ठेवता. मध्यरात्री Chandaka त्या घरात शिरला, Mukunda च्या घरातील दागिने आणि मौल्यवान वस्तू घेण्यासाठी. जे काही बाहेर ठेवलेले होते, ते घेऊन तो घरी गेला, आणि पुन्हा त्या ब्राह्मणाच्या घरात शिरला. त्याने दरवाजा उघडण्याचा प्रयत्न केला, पण तो लोखंडी यंत्राने घट्ट बंद होता, त्यामुळे त्याला उघडता आला नाही. मग तो वर चढून घरात शिरला; आत गेल्यावर त्या निर्दयी न्हाव्याने Mukunda वर हात ठेवला. वरच्या मजल्यावर तो चोरी करत होता, तिथे त्याने दोघे पती-पत्नी गाढ झोपलेले, दुःखी अवस्थेत पाहिले. त्याने त्यांच्या सोन्याच्या दागिन्यांची इच्छा धरली, आणि जे अनेक दागिने पलंगावर ठेवले होते, ते घेण्याचा प्रयत्न केला. न्हावीने हात पुढे केला, पण Mukunda ला चोराच्या स्पर्शाने भीती वाटून तो जागा झाला. Mukunda काही न बोलता डोळे बंद ठेवून पडून राहिला; त्या चोराने त्याच्या शरीरावरचे दागिने घेतले. चोर निघून जात असताना Mukunda ने दोन्ही हातांनी त्याला पकडले, धनाचा नाश सहन न होऊन. मग, राजा, त्या चोराने छुरीने Mukunda ला ठार केले; त्याचे पोट फाडले गेले, आणि तो वडील आणि आईला हाक मारू लागला. लोक त्याच्या जवळ आले, विचारले, “काय झाले? हे काय आहे?” त्यांनी पाहिले, त्याचे अंतर्गत अवयव बाहेर आलेले, शरीर रक्ताने माखलेले. त्यांनी Mukunda ला विचारले, “कोणाने हे केले?” त्याने मोठ्या कष्टाने नातेवाईकांना सांगितले. Mukunda म्हणाला, “हे माझ्या पूर्वकर्मांचे फळ आहे; कोणही सुख-दुःखाचा देणारा नाही.” “धर्म आणि अधर्म, दोन्ही पूर्वकर्मातच मूळ आहेत.” नारद म्हणतात, असे बोलून Mukunda वेदनांनी व्याकुळ झाला. राजा, मित्रांच्या उपस्थितीत Mukunda ने प्राण सोडला; त्यावेळी त्याची माता, ती श्रेष्ठ ब्राह्मण स्त्री, शोक करत होती. Mukunda चे डोके, कानात कुंडले घातलेले, आपल्या मांडीवर ठेवून ती माता म्हणाली, “अरे, तू अंतिम क्षणी निघून जात आहेस, त्यामुळे मी नष्ट झाले.” “जसे सूर्य पश्चिम पर्वतात लपला की दिवसाची शोभा नाहीशी होते, तसे तुझे शरीर, जे चंदनाने अभिषिक्त व्हावे, आता धुळीने माखले आहे; त्यामुळे मी दुःखाच्या महासागरात बुडाली आहे.” “तू पान खाण्याची सवय लावलीस, त्यामुळे रक्त आणि श्लेष्माचा मिश्रण बाहेर पडत आहे; तुझे डोळे, जे कमळापेक्षा सुंदर होते, ते आता अंधाराने व्यापले आहेत; उठ, उठ, प्रिय, तुझे शिष्यांना स्वतः शिकव.” “जसे वैश्वदेव विधीच्या शेवटी अतिथीचे पूजन होते, तसे तुझे मित्र दारात उभे आहेत, तुला हाक देत आहेत—जा त्यांच्याकडे. जे द्यावे, ते दे; जे घ्यावे, ते घे; अरे, मला उत्तर दे, मी तुझ्या पायांवर पडते.” “नाहीतर मी तुझ्या शेजारीच प्राण सोडीन.” नारद म्हणतात, असे बोलून Mukunda ची पत्नी बेशुद्ध झाली. तिने आपल्या पतीचे डोके मांडीवर ठेवले, आणि शोक करत म्हणाली, “माझ्या शब्द ऐक, हे महासागर, तुझ्या नावाच्या मार्गाने.” “तू रागावला असशील, तर स्पष्टपणे सांग; कधीही, हे श्रेष्ठ, तू अशी शांतता ठेवली नाहीस; एखाद्या लहान भावाने तुला अपमान केला का?” “तुझा पोपट, जो पिंजऱ्यात ठेवला आहे, तो तुझ्याशिवाय अन्न खात नाही; त्याला शिजलेला भात खाऊ घाल, आणि गोड आवाज असलेल्या मैना पक्षीलाही.” “या दोन पक्ष्यांना—मैना आणि पोपट—‘राम, राम, हरे कृष्ण, विष्णु’ अशी नाममाला सांग; उठ, त्यांना शिकव, कारण ते चतुर आहेत.” “मी तुझ्याविरुद्ध काय अपराध केला, की तू बोलत नाहीस? तू दिलेले धन मी निष्ठेने जपले आहे.” “तू माझ्यावर सोपवलेली तुझी तेजस्विता—जी माझ्या गर्भात आहे—जन्माची वेळ आल्यावर मी दुर्लक्ष करणार नाही; मी तुझ्या मागे जाईन.” नारद म्हणतात, अशी शोक करत, Mukunda ची पत्नी रडली नाही, कारण ती पतीच्या मागे जाण्याचा निर्धार केला होता. तेव्हा Mukunda चा गुरु, Vedāyana नावाचा, पृथ्वीवर संन्यास घेत फिरणारा, राजा, त्याच्या घरी आला. त्याने विचारले, “Mukunda कुठे गेला? त्याची शहाणी माता आणि पत्नी कुठे आहेत? ते दिसत नाहीत.” यावर दासीने उत्तर दिले.