माझी पतिव्रता पत्नी त्या पुण्यात्म्याजवळ गेली, त्याच्या पायांवर लीन झाली आणि त्याला आमच्या घरात आदराने घेऊन आली. मी त्याचा अपमान केला असतानाही, त्या महात्म्याला राग आला नाही; उलट, तिच्या भक्तिभावामुळे तो आप्तांसारखा आनंदित झाला. तिने त्याचा योग्य रीतीने सत्कार केला, आसनावर बसवले आणि म्हणाली, “प्राणनाथ, त्रैलोक्य विजेता, कृपया हे अन्न स्वीकारा.” त्या पुण्यवतीने असे सांगितल्यावर, मी लाजून, मान खाली घालून त्या महात्म्याला विनवले, “उठा, आपल्या भुकेची तृप्ती करा.” त्यानंतर, त्या कृशकटी स्त्रीने स्वतः त्याचे पाय धुऊन, त्याला पुन्हा उत्तम आसनावर बसवले. मी त्या ज्ञानी पुरुषाला अन्नाने भरलेले पात्र दिले आणि तिच्या आग्रहाने त्याला पाणीही दिले. तो धर्मात्मा शांतपणे, सुखाने भोजन करून, “हरे राम, हरे कृष्ण” असे जपत निघून गेला. हे पुण्यकर्म मी केले, हे माझ्या कर्तृत्वामुळे नव्हे, तर त्या स्त्रीमुळे; ज्यामुळे मला या जन्मी या पवित्र स्थळीचे जल मिळाले. शिवशर्मा पुढे सांगतो: विष्णुशर्म्याने हे बोलून, त्या राक्षसासमोर उभा राहिला; तेव्हा तुझे पूर्वीचे वाहक असलेले प्रवासी, आता दिव्य देहात, आकाशातून बोलू लागले. ते प्रवासी म्हणाले: “राजन, उदार पुरुषा, आमचा अकाली मृत्यू झाला असला तरी, तुझे आभार, या पवित्र जलाचा पान केल्यावर आम्हाला दिव्यता मिळाली. धनलोभामुळे आम्ही तुझ्या संगतीत भटकलो, पण मृत्यूसमयी सर्व धनाची इच्छा संपली. या पवित्र तीर्थराजाचे जल आमच्या पोटात राहिल्यामुळे, मृत्यूनंतर त्याच्या सामर्थ्याने आम्ही धनाधिपतीशी मैत्री साधली. आम्ही तुला वंदन करून, आता तुझ्या नगरात, तुझ्या सेवकांनी आणलेल्या रत्नांनी अलंकृत विमानांतून जातो. विलंब करू नकोस, या वेदप्रकाशक तीर्थावरून तू आणि हा दोघेही लवकर पार व्हा.” शिवशर्मा सांगतो: असे म्हणून ते उत्तर दिशेला विमानांच्या घंटारवात निघून गेले. मग माझे वडील, व्यापारी शरभ, त्या रात्रभ्रमण करणाऱ्या राक्षसाला म्हणाले: “उठ, मला लवकर त्या वेदप्रकाशक तीर्थावर घेऊन चल. तापाने ग्रस्त असल्याने मी पायी जाऊ शकत नाही; फक्त तूच मला नेऊ शकतोस.” राक्षसाने “तैसे होवो” असे म्हणून, व्यापाऱ्याला धीर दिला, खांद्यावर घेऊन वेगाने त्या पवित्र तीर्थावर गेला. तेथे दोघेही, नराधिप व राक्षस, केवळ स्नान करून, त्या श्रेष्ठ तीर्थावर निवास करू लागले. माझ्या वडिलांच्या मोठ्या क्लेशाची वार्ता ऐकून, माझ्या आईने मला पाठवले आणि मी आपले घर सोडले. तेथे पोहोचल्यावर, मी वडिलांना तापाने अत्यंत व्याकुळ पाहिले; मी त्यांना वंदन केले, त्यांचा आशीर्वाद घेतला आणि त्यांनी मला विचारले: “बाळा, तू इतक्या दूर कशाला आलास? काही दिवस येथे राहून तुझे कर्तव्य पार पाड.” “माझा मित्र विकट नावाचा राक्षस येथे येणार आहे; तू त्याच्या पायांवर पडून नमस्कार कर. त्याची भीती बाळगू नकोस, कारण त्याने आता हिंसाचार सोडला आहे; तो येथे माझ्यासमोर उभा आहे.” वडिलांनी असे सांगितल्यावर, मी उठून त्या राक्षसाच्या पायांवर लीन झालो. त्याने मला उचलले, घट्ट मिठी मारली आणि “मित्रपुत्रा, स्वागत आहे” असे म्हणत आशीर्वाद दिला. तो म्हणाला: “तुझ्या धर्मात्मा वडिलांचा तापाचा क्लेश ऐकून तू येथे आलास, तू खरोखर भाग्यवान आहेस. या पवित्र स्थळी तिळोदक अर्पण केल्याने तुझ्या वडिलांना पुण्य मिळेल; स्नान करून स्वतःच्या विधी कर, आणि तुला तुझे पूर्वजन्म आठवेल.” त्याने असे सांगितल्यावर, मी त्या पवित्र तीर्थाच्या उत्तम जलात स्नान केले आणि, वडिलांनो, मला माझ्या पूर्वजन्मातील शुभाशुभ कर्म आठवले. योग्य रीतीने स्नान करून, मी वडिलांच्या सान्निध्यात आलो आणि त्या राक्षसाला त्याच्या कथा विचारल्या—त्याच्या धर्मनिष्ठेचे कारण जाणून घेण्यासाठी. वडिलांकडून राक्षसाची, प्रवाशाची आणि त्याच्या घोड्यांची गोष्ट ऐकून, मी त्या तीर्थराजाचे स्तवन केले. “माझे वडील या रोगातून मुक्त होतील; तेव्हा मी घरी परत जाईन. येथे मी दहा दिवस राहिलो.” त्या दहा दिवसांत, वडिलांचा मृत्यू झाला, तेव्हा ते या पवित्र तीर्थाच्या पाण्यात अर्धवट बुडालेले होते. तेव्हा गरुडावर विराजमान होऊन, छातीवर तेज घेऊन, नव्या मेघासारखा श्रीविष्णु स्वतः प्रकट झाला. त्याने पितांबर नेसले होते, चार भुजा, कमळासारखी लाल डोळे, ब्रह्मा, इंद्र आणि इतर देवतांसह, त्यांच्या सेवकांसह आले. त्याच्यावर पुण्यगुणांची सेवा होती, किन्नर त्याचे गाणे गात होते, हाहा-हूहू इत्यादींनी त्याची स्तुती केली. त्याने स्वतःचा सदृश रूप देऊन, माझ्या वडिलांना गरुडावर बसवले आणि ब्रह्मा व इतरांसह वैकुंठात नेले. वडिलांना विष्णुसमान रूप प्राप्त होताना पाहून, मी अंतर्मुख झालो; हे पाहून मला खरी जाणीव झाली. खरंच, या परात्पर तीर्थराजाचे माहात्म्य वर्णन करता येणार नाही; जो येथे प्राण सोडतो, त्याला चतुर्भुज रूप प्राप्त होते. मी या तीर्थराजाला कधीही सोडू नये; याचे माहात्म्य स्थिर, प्रत्यक्ष आहे, आणि धन, रोग, इतर वासनांचा नाश करणारे आहे.