पूर्व आणि पश्चिम महासागरांनी वेढलेले हिमवान, हिमकूट आणि निषध हे सर्वोत्तम पर्वत आहेत. निळा (जो बेरिल रत्नापासून बनलेला आहे), श्वेत (जो चंद्रासारखा शुभ्र आहे) आणि शृंगवान (सर्व प्रकारच्या खनिजांनी युक्त) अशी त्यांची नावे आहेत. हे पर्वत, हे ब्राह्मणहो, सिद्ध आणि दिव्य गंधर्व यांच्या वावराने पावन झाले आहेत; त्यांच्या मध्ये हजारो योजन लांबीच्या दऱ्या आहेत. या पर्वतांमध्ये पवित्र भूमी आहेत, आणि त्या उत्तम प्रदेशांत सर्व प्रकारची जीवसृष्टी वास करते. ही भूमी 'भारत' म्हणून ओळखली जाते; त्यापलीकडे हिमालय प्रदेश आहे, आणि हिमकूटच्या पलीकडे 'हरिवर्ष' नावाचा देश आहे, असे सांगितले जाते. नील पर्वताच्या दक्षिणेस आणि निषधाच्या उत्तरेस, पूर्वेला पसरलेला मल्यवान नावाचा महान पर्वत आहे. मल्यवानच्या पलीकडे, पूर्ण गोल असलेला गंधमादन पर्वत आहे; आणि या दोघांच्या मध्ये, सुवर्णमयी मेरू पर्वत उभा आहे. हा मेरू पर्वत, प्रातःकाळच्या सूर्याप्रमाणे तेजस्वी आणि धुररहित अग्नीप्रमाणे उजळतो, आणि तो चौर्याऐंशी हजार योजन उंच आहे. आणि तितकाच तो खालीही पसरलेला आहे, हे श्रेष्ठ ब्राह्मणहो; वर, खाली आणि आजूबाजूला, तो जगांना व्यापून उभा आहे. मेरूच्या बाजूंना चार द्वीप आहेत: भद्राश्व, केतुमाल, उत्तम जंबूद्वीप, आणि उत्तरेला कुरु देश, जे पुण्यवान लोकांचे आश्रयस्थान आहे. सुपार्श्वाचा पुत्र विहंगसुमुख, सुवर्ण कावळ्यांना पाहून विचार करतो की मेरू हे पक्ष्यांमध्ये सर्वोच्च, मध्यम आणि कनिष्ठ आहे. कारण तो भेदभाव करत नाही, म्हणून मी त्याला सोडून देतो; तेजस्वी सूर्य नेहमी त्याच्या मागे मागे फिरतो. चंद्रसुद्धा आपल्या तारकांसह, तसेच वायुदेव, त्या महान पर्वताभोवती प्रदक्षिणा घालतात. हा पर्वत दिव्य फुलांनी सुशोभित आहे. त्याच्या सर्व राजवाड्यांना शुद्ध जांबूनदीच्या सुवर्णाने वेढले आहे; तिथे, हे ब्राह्मणहो, देव, गंधर्व, असुर आणि राक्षस यांचे समुदाय आहेत. तेथे, अप्सरांच्या समूहांसह, हे सर्व पर्वतावर क्रीडा करतात; ब्रह्मा, रुद्र आणि देवांचा राजा इंद्रही तिथे वास करतात. सर्वजण एकत्र येऊन विविध प्रकारची यज्ञे, विपुल दानांसह, करतात; तुंबुरू, नारद, विश्वावसु, हाहा आणि हूहू हेही तिथे आहेत. अमरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या देवाजवळ जाऊन, हे विविध स्तोत्रांनी त्याची स्तुती करतात; सात ऋषी आणि प्रजापती कश्यपही तिथे आहेत. प्रत्येक उत्सवाच्या वेळी, तेथे सर्वजण येतात; मेरूच्या शिखरावर, उशना काव्य याची दैत्यांकडून पूजा केली जाते. या पर्वताचे रत्न सुवर्ण आहेत, आणि हे पर्वतरत्न म्हणून ओळखले जातात; तिथूनच धनाचा स्वामी कुबेर एक चतुर्थांश भाग भोगतो. तो तेथून मानवांना धनाचा भाग देतो; पर्वताच्या आत एक दिव्य वन आहे, सर्व ऋतूंतील फुलांनी सुशोभित. तिथे, कर्णिकार वृक्षांचे रम्य वन आहे, जे खडकाळ शिखरांनी उठले आहे; तिथेच भगवान पशुपती स्वतः, दिव्य गणांसह रमण करतात. भगवान, सृष्टीचे कर्ता, तेथे उमा देवीसह आनंद घेतात, त्यांच्या पायापर्यंत पोहोचणारी कर्णिकार फुलांची माळ घालतात. त्यांच्या तीन डोळ्यांतून तीन उगवत्या सूर्यांप्रमाणे तेज प्रकटते; तपस्वी, उत्तम व्रती आणि सत्यवक्ता त्यांचे दर्शन घेतात. पण दुष्टांना तो महादेव दर्शन देत नाही; त्या पर्वताच्या शिखरावरून, हे श्रेष्ठ ब्राह्मणहो, दुधाच्या धारांचे प्रवाह वाहतात. अगम्य स्वरूपाची, प्रचंड गडगडाट करणारी, मंगलमयी गंगा—भागीरथी—तेथे आहे, ती सर्वात पवित्र पुण्यांनी परिपूर्ण आहे. ती वेगाने वाहत, चंद्राच्या सुंदर सरोवरात मिसळते; तिच्यामुळे ते पवित्र सरोवर, समुद्रासारखे विशाल, निर्माण झाले. मग पर्वतही तिला सहन करू शकले नाहीत, पण पिनाकधारी शिवाने तिला आपल्या शिरावर एक लक्ष वर्षे धरून ठेवले. मेरूच्या पश्चिमेस, केतुमाल नावाचा प्रदेश आहे; तिथे, जंबू प्रदेशात, एक महान देश आहे, हे द्विजहो. तिथे, उत्तमजनहो, आयुष्य दहा हजार वर्षांचे असते; पुरुष सुवर्णवर्णाचे असतात, आणि स्त्रिया अप्सरांसारख्या सुंदर असतात. तिथे, मनुष्य आजार व दुःखापासून मुक्त असतात, त्यांचे मन नेहमी आनंदी असते, आणि त्यांच्या शरीरावर शुद्ध सुवर्णासारखे तेज असते. गंधमादन पर्वताच्या शिखरांवर, कुबेर, राक्षसांसह आणि अप्सरांच्या समूहांनी वेढलेला, गुह्यकांचा अधिपती म्हणून आनंद घेतो. गंधमादनाजवळ इतरही लोक राहतात, जे पापरहित असून, त्यांचे आयुष्य अकरा हजार वर्षांचे असते. तिथे, पुरुष काळे, ऊर्जावान आणि बलवान ब्राह्मण आहेत, आणि स्त्रिया निळ्या कमळाच्या पाकळ्यांसारख्या तेजस्वी आणि मनोहारी आहेत. नीलोत्पल नावाचा प्रदेश शुभ्र आहे, तो श्वेतद्वीप आणि हिरण्यकाहून श्रेष्ठ आहे; आणि ऐरावत प्रदेशात, हे ब्राह्मणहो, अनेक लोकवस्ती आहे. धनुखंड पर्वतावर, दक्षिण आणि उत्तर असे दोन पुण्यप्रदेश आहेत; त्यांच्या मध्ये इलावृत प्रदेश आहे, आणि एकूण पाच प्रदेश आहेत. उत्तर दिशेने प्रत्येक पुढील प्रदेशात, आयुष्य, उंची, आरोग्य, धर्म, कामना आणि संपत्ती अधिकाधिक उत्तम असते. त्या प्रदेशांतील सर्व जीवांना हे गुण लाभलेले असतात, हे श्रेष्ठजनहो; अशा प्रकारे ही पुण्यभूमी पर्वतांनी अलंकृत आहे. हेमकूट हा एक महान पर्वत आहे, जो कैलास म्हणूनही ओळखला जातो; तिथे, वैश्रवण (कुबेर) देव गुह्यकांसह आनंद घेतो. कैलासाच्या उत्तरेस, मैनाक पर्वताजवळ, हिरण्यश्रृंग नावाचा महान आणि दिव्य रत्नमय पर्वत आहे.