दैत्यांमध्ये मी सर्वात श्रेष्ठ आहे; देवांमध्ये, मर्त्य लोकांमध्ये, तप, कीर्ती किंवा वंशात माझ्यासारखा राक्षस नाही, असे हुंडा अभिमानाने म्हणाला. नागांच्या जगात, संपत्ती आणि सुखात, तुझ्या दर्शनानेच, विशाल नेत्र असलेल्या सुंदर अशोकसुंदरी, कामाच्या बाणांनी मी घायाळ झालो आहे. मी तुझ्या शरण आलो आहे; कृपा करून, हसत मला स्वीकार. तू स्वतःची प्रिय, माझी पत्नी हो, जी मला प्राणासारखी प्रिय असेल. अशोकसुंदरी शांतपणे उत्तर देते: ऐक, मी आपली नाळ सांगते. या जगात स्त्रीला सद्गुणी आणि उच्च वंशाच्या पुरुषाशी विवाह करण्याचे भाग्य असते. तसाच, पतीही आपल्या सद्गुणी आणि समतेच्या स्त्रीसाठीच नियोजित असतो. हेच जगाचा मार्ग आहे, हुंडा; योग्य रीतीने ऐक. या मागे एक कारण आहे, ज्यामुळे मी उत्तम पत्नी होईल, हे ऐक. मी वृक्षराजाच्या पासून योग्य वेळी जन्मले, शिवाचे सार पूर्णपणे मिळवून, आणि पार्वतीने मला गर्भात घेतले. देवी आणि देव यांच्या संमतीने, माझा पती निर्माण होईल; तो महान ऋषी, धर्मात्मा, आणि चंद्रवंशात जन्मलेला असेल. तो विजयी, पराक्रमी, अग्नीसारखा तेजस्वी, सर्वज्ञ, सत्यवादी, आणि दानात कुबेरासारखा असेल. यज्ञ करणारा, दानाचा स्वामी, आणि सौंदर्यात कामदेवासारखा; त्याचे नाव नहुष असेल—धर्मशील, सद्गुणी आणि गुणांचा खजिना. देवी आणि देवांनी मला दिलेला, तोच माझा प्रसिद्ध पती होईल. त्यामुळे, मला सर्व गुणांनी संपन्न आणि सुंदर पुत्र मिळेल. तो ययाती असेल, लोकांमध्ये प्रिय, इंद्र आणि उपेंद्रासारखा, युद्धात शूर, शिवाच्या कृपेने मिळालेला. मी माझ्या पतीसाठी समर्पित आहे, वीर; दुसऱ्याची पत्नी नाही. म्हणून, हुंडा, तुझे भ्रम पूर्णपणे सोड आणि निघून जा. हुंडा हसत म्हणतो: "तू जे सांगितलेस, ते योग्य नाही, तसेच देवी आणि देवांनी सांगितले तेही." नहुष नावाचा धर्मशील, चंद्रवंशात जन्मलेला, तुझ्यापेक्षा लहान आहे; तू मोठी आहेस, म्हणून जुळत नाही. लहान स्त्रीचे कौतुक होते, पण लहान पुरुषाचे होत नाही. तो पुरुष तुझा पती कधी होईल? यौवन आणि तारुण्य नक्कीच निघून जाते; तरीही, सुंदर स्त्रिया पुरुषांना नेहमी प्रिय असतात. गोरी अशोकसुंदरी, स्त्रिया तरुणपणाने पुरुषांचे प्रेम मिळवतात; यौवन हेच तरुण स्त्रियांसाठी मोठे आधार आहे, सुंदर मुखवाली. त्यातून, त्या सुख आणि इच्छांचा आनंद घेतात. तुझा पुत्र कधी योग्य होईल, ऐक. यौवन आत्ता आहे, पण लवकरच निरर्थक होईल. गर्भधारण, बालपण, आणि किशोरावस्था यांचा विचार कर. तो यौवनाने संपन्न कधी तुझ्यासाठी योग्य होईल? यौवनाच्या शक्तीने मधुर आनंद घे. माझ्यासोबत सुखात रम, विशाल नेत्र असलेल्या. हुंडाच्या या शब्दांवर, शिवकन्या पुन्हा— —भीतीने भरून, त्या दानवाच्या स्वामीला म्हणाली: "अठ्ठाव्या द्वापर युगात—" वसुदेवाचा धर्मशील पुत्र, शेषाचा अवतार, बल, रेवताच्या दिव्य कन्येशी विवाह करेल. तीही श्रेष्ठ कृतयुगात जन्मली, तीन युगांच्या मापाने बलपेक्षा मोठी आहे. रेवती, बलाची जीवासारखी प्रिय, त्याची प्रियतमा झाली; भविष्यातील द्वापर युगात ती येथे असेल. मायावती, गंधर्वाची उत्कृष्ट कन्या, पूर्वी जन्मली होती. शंभरा, श्रेष्ठ दानव, तिला अपहरण करून कैद केली. तिचा पती माधवाचा पराक्रमी पुत्र—प्रद्युम्न, वीरांचा स्वामी, यादवांचा आनंद. त्या युगात, पूर्वजांनी—व्यास आणि अन्य भाग्यवान, ज्ञानी, श्रेष्ठांनी—जसे पाहिले तसे घडेल. अशा प्रकारे, हुंडा, देवीने त्या वेळी मला सांगितलेली वाणी—हिमवतीच्या कन्येने, जगाच्या मातेस—दिसते. पण तू, लोभ आणि इच्छेने, दुष्टपणे बोलतोस—पापात गुंतलेला, वेदशास्त्रशून्य. जे निश्चित ठरले आहे, शुभ किंवा अशुभ, ते पूर्वकर्मानुसार घडते. देव आणि ब्राह्मणांच्या मुखातून जे चांगले सांगितले जाते, ते खरे असेल तर घडते; अन्यथा, घडत नाही. माझ्या भाग्याने हे मला, नहुषाला, आणि त्याला माहित आहे. त्यांच्या मिलनाचा विचार करून, देवी आणि शिवाने हे सांगितले. हे जाणून, शांत हो; तुझ्या मनातील भ्रम सोड. नक्कीच, हुंडा, तू माझे मन हलवू शकत नाहीस. मी पतीव्रता म्हणून मनाने दृढ आहे—मला कोण हलवू शकतो? मोठ्या शापाने मी तुला जाळीन; येथेून निघून जा, महान असुरा. अशोकसुंदरीचे हे शब्द ऐकून, हुंडा शक्तिशाली दानव मनात विचार करतो: "ही स्त्री माझी पत्नी कशी होईल?" विचार करून, कपटी हुंडा आपल्या मायाजालाने अदृश्य होतो; तेथे झटपट निघून, दुसऱ्या दिवशी काळोखीची माया निर्माण करतो. दानवाने अद्भुत मायावी रूप घेतले, स्त्रीसारखा दिसू लागला; मायाजालाने तो कन्या झाला, प्रिय. ती मायावी सुंदर कन्या, मग अशोकसुंदरीच्या निवासस्थानी, खेळकर विनोद करत, जवळ गेली.