पिप्पल नावाचा श्रेष्ठ ब्राह्मण, इंद्रियांच्या विषयांपासून उदासीन, मन पूर्णपणे स्थिर आणि अगम्य ठेवून, कोणताही आवाज ऐकू न येईल इतका ध्यानात मग्न झाला होता. त्याने असा अवस्थेला पोचून, एकाग्रचित्ताने ब्रह्मध्यानात तल्लीन होऊन, त्याचा चेहरा आनंदाने उजळला. तो दगड किंवा लाकूडासारखा, पूर्णपणे स्थिर, पर्वतासारखा उभा राहिला; धर्मनिष्ठ आणि दृढ, तो खांबासारखा दिसत होता. त्याचा शरीर तपामुळे त्रस्त झाले होते, पण श्रद्धा आणि द्वेषरहितपणा त्यात भरलेला होता; अशा प्रकारे त्या ज्ञानी पिप्पलाने हजार वर्षे तप केले. अनेक मुंग्यांनी त्याच्यावर मोठा मातीचा ढीग केला, आणि त्यावर एक विशाल मुंग्यांचा घर झाला. त्या घराच्या मध्यभागी, पिप्पल जणू काही निष्क्रियच राहिला; अशा प्रकारे ब्राह्मण पिप्पलाने महान तप केले. काळ्या सापांनी त्याला सर्व बाजूंनी वेढले, आणि तीव्र शक्ती असतानाही विषारी सापांनी त्याला दंश केला. त्यांच्या विषाने शरीर आणि प्राण केंद्र गाठले, पण त्याला काहीही हानी झाली नाही; पिप्पलाच्या तेजामुळे साप शांत झाले आणि निघून गेले. त्याच्या शरीरातून तेजस्वी ज्वाळा निर्माण झाल्या, विविध स्वरूपात आणि मोठ्या संख्येने, प्रत्येक वेगळी दिसणारी. त्या ज्वाळा अग्निज्वाळांसारख्या तीव्र होत्या, आणि सूर्य जसा मेघांच्या गर्भातून किरणांनी चमकतो, तशा त्या दिसत होत्या. अशा प्रकारे, मुंग्यांच्या घरात राहणारा पिप्पल ऋषी, सापांनी रागाने दंश केला तरी, आपल्या तेजाने चमकत होता. त्यांच्या तीक्ष्ण दातांनी त्याच्या त्वचेचा भेद केला तरी, ते आतपर्यंत पोचू शकले नाहीत; त्यामुळे पिप्पलाने हजार वर्षे तप चालू ठेवले. राजाधिराज, त्या महान आत्म्याचा काळ असेच गेला; तो दिवसातून तीन वेळा तप करत, थंडी, पाऊस आणि उष्णता सहन करत होता. समर्थ पिप्पलाचा काळ असेच गेला; तो केवळ वायूपासून जीवन जगत होता, तप करत होता. तीन हजार वर्षे त्याने तप केले; मग प्राचीन काळी देवांनी त्याच्या डोक्यावर पुष्पवृष्टी केली. "तुम्ही ब्रह्मज्ञ, अत्यंत भाग्यवान; धर्मज्ञ आणि सर्व ज्ञानाने परिपूर्ण, स्वतःच्या कर्मातून जन्मलेले," देवांनी सांगितले. "तुम्हाला जे काही इच्छा आहे, ती पूर्ण होईल; स्वतःच्या शक्तीने सर्व इच्छा पूर्ण होतील." हे महान वचन ऐकून, पिप्पलाने नम्रतेने सर्व देवांना वंदन केले, गळा झुकवून भक्तीने नमन केले. आनंदाने भरून, त्याने उत्तर दिले: "हे सर्व जग, सर्व सृष्टी माझ्या अधीन येवो." "तसेच होवो, हे देवाधिदेव; मी विद्याधर होवो," असे म्हणत, ज्ञानी पिप्पल शांत झाला. "तथास्तु," असे देवांनी श्रेष्ठ ब्राह्मणाला सांगितले, वर दिला आणि त्या महान आत्म्याजवळून निघून गेले. देव गेल्यावर, पिप्पल, श्रेष्ठ ब्राह्मण, नेहमी धर्मपालन करत, विश्वावर प्रभुत्व मिळवण्याचा विचार करत राहिला. त्या वेळेपासून, राजन्, पिप्पल विद्याधराचा पद प्राप्त करून, इच्छेप्रमाणे फिरू लागला आणि सर्वत्र सन्मानित झाला. अशा प्रकारे, पिप्पल ऋषी विद्याधराचा स्थान प्राप्त करून, देवांचा अधिपती आणि सर्व शास्त्रांचा पारंगत झाला. एकदा, शक्तिशाली पिप्पल विचार करू लागला: "सर्व काही माझ्या अधीन आहे, कारण मला सर्वोच्च वर मिळाला आहे." या हेतूने, श्रेष्ठ ब्राह्मणाने निश्चितता मिळवण्यासाठी प्रयत्न केला; जे काही ठरवले, ते आपल्या नियंत्रणात आणले. अशा प्रकारे, ही भावना मनात आली, तो विचार करू लागला: "या जगात, हे श्रेष्ठ पुरुष, माझ्या समान कोणी नाही." सूत म्हणतो: पिप्पल, महान आत्मा, असा विचार करत असताना, सारसाने त्याच्या मनस्थिती जाणून त्याच्याशी बोलले. राजन्, सरोवराच्या काठी उभा राहून, सारसाने पिप्पलाला मधुर, स्पष्ट आणि सुरेल आवाजात संबोधले: "तू स्वतःला सर्वोच्च मानून असा अभिमान का बाळगतोस? मी असे मानत नाही की सर्व काही तुझ्या अधीन आहे." "नियंत्रणाची क्षमता फक्त जवळच्या गोष्टींमध्येच प्रशंसित होते; तुला दूरच्या गोष्टींची माहिती नाही, पिप्पला, तुझे समज भ्रमित आहे." "तू तीन हजार वर्षे तप केलेस; त्यानंतर, व्यर्थ अभिमान का बाळगतोस, हे द्विज?" "आता कुंडलाचा पुत्र ऐक, तो स्थिर आणि सत्कर्मात निपुण आहे; त्याच्या अधीन संपूर्ण जग होते." "तो बुद्धिमान आहे, जवळचे आणि दूरचे दोन्ही जाणतो; जगात त्याच्या समकक्ष मोठा ज्ञानी नाही—ऐक, पिप्पला." "तू कुंडलपुत्राच्या सत्कर्मात समकक्ष नाहीस; त्याने दान दिले नाही, ज्ञानाचा विचार केला नाही." "त्याने यज्ञ किंवा अग्निहोत्र केले नाही; तीर्थयात्रा केली नाही, अग्निपूजा केली नाही." "हे ब्राह्मण, त्याने धर्माची सर्वोच्च सेवा कधी केली? तो इच्छेनुसार वागतो, ज्ञानी आहे, नेहमी आपल्या पालक आणि मित्रांशी भक्त आहे." "तो वेदाध्ययनात निपुण आहे, सर्व शास्त्रांचा अर्थ जाणतो; त्या सद्गुणी मुलाची अशीच ज्ञान आहे." "तुला असे ज्ञान नाही; तुझा अभिमान व्यर्थ आहे." पिप्पल म्हणाला: "तू कोण आहेस, पक्ष्याच्या रूपात, मला अशा प्रकारे दोष का लावतोस?" "तू माझ्या ज्ञानाचा अपमान का करतोस, आणि हे दूरचे ज्ञान काय आहे? ते मला विस्ताराने सांग—ज्ञान तुझ्यात कसे आहे?