सुकला या अत्यंत पुण्यवान स्त्रीने मधुर फळांचा स्वादही घेतला नाही; कामाचा मित्र, जरी स्वतः आनंद घेत होता, तरी तो पराजित झाला. तो लाजून वळला आणि फुलांच्या पाकळ्यांसह जमिनीवर पडला; कारण पूर्णपणे पिकलेल्या फळांमधून फुलांचे गुच्छ गळून गेले होते. ज्या जमिनीवर पराग गळला, तिथे सुकलाने मधाचा विजय मिळवला; निराश झालेला मध, पराजित होऊन, फळातून पुन्हा जमिनीवर परतला. जसे युद्धात अमृत संपते, तसेच ते मधमाश्यांद्वारे खाल्ले जाते; आणि मधमाश्या त्याचे सेवन करतात, तेव्हा ते प्रवाहात वाहून जाते. हळूहळू ते पुढे सरकत जाते, आणि पक्षी त्यावर हसतात; विविध आवाजांनी ते आनंदाने फिरतात, आनंदाने भरलेले. त्या वनातील झाडांमध्ये राहणारे पक्षी, स्नेहाने म्हणतात: "सुकलाने त्याचा पराभव केला आहे, आणि तो खाली उतरला आहे." रती, कामाची प्रेयसी, सुकलाजवळ आली, हसली आणि म्हणाली: "तुला शुभेच्छा, स्वागत आहे, हे शुभेच्छा देणारी स्त्री; आनंदात रम, डोळ्यांना सुखद वाटणारा." "तुझा रूप सुंदर आणि शुद्ध आहे, अगदी बलवान इंद्रापेक्षा अधिक; तुला जे हवे आहे ते सांग, मी नक्कीच ते देईन, यावर शंका नाही." रथवान म्हणाला: त्या दोन स्त्रिया उत्तम बोलताना मी पाहिले आणि ऐकले, मग माझ्या ज्ञानी स्वामीने रतीला स्वीकारले आणि निघून गेला. "माझा पती जिथे आहे, तिथे मी त्याच्यासोबत एकत्र आहे; माझी इच्छा आणि प्रेम तिथेच आहे—हे शरीर अन्यथा आधारहीन आहे." रती आणि प्रीती अशा प्रकारे बोलताना ऐकून, लाजलेले आणि संकोचलेले, त्या दोघी बलवान कामाजवळ गेल्या. त्यांनी त्या महान वीराला, ज्याचे रूप इंद्रासारखे होते, तो धनुष्य ओढत होता, त्याचे डोळे लक्ष्यावर स्थिर होते, त्याला सामर्थ्य होते—त्याला संबोधले. "ही स्त्री जिंकणे कठीण आहे, हे ज्ञानी; तुझ्या इच्छेप्रमाणे प्रयत्न सोड. ती पतीला समर्पित आहे, नेहमी पवित्र आहे, आणि फक्त त्याच्यासाठीच तिला इच्छा आहे." काम म्हणाला: "तिच्या दृष्टीने या महान इंद्राचे रूप दिसते; जर तसे असेल, हे देवी, तर मी नक्कीच त्याचा वध करीन—यावर शंका नाही." मग देव, देवांचा स्वामी, महान रूपात छद्म धारण करून, अत्यंत खेळकरपणे तिच्या मागे गेला. तो सर्व सुखांनी सज्ज होता, सर्व अलंकारांनी उजळत होता; दिव्य हार आणि वस्त्रे घालून, स्वर्गीय सुवासने लावून. रतीसोबत, तो त्या देवीकडे गेला, जी पतीला समर्पित होती; त्याने पुण्यशाली, सत्य आचरण करणाऱ्या सुकलाला संबोधले. "पूर्वी मी तुला खुलेपणाने आणि स्नेहाने दूत पाठवला होता; हे शुभ स्त्री, येथे शोध घेणाऱ्याला तू का विचार करत नाहीस?" सुकला म्हणाली: "मी सुरक्षित आहे, हे पुण्यवान, माझ्या पतीच्या महान पुत्रांमुळे; जरी मी एकटी आहे, तरी माझे साथी आहेत, आणि मला कुणाचीही भीती नाही." "मी सर्वत्र शूर, वीर रूप असलेल्या पुरुषांनी संरक्षित आहे; मी अधिक बोलू इच्छित नाही, कारण मी त्याच्या कामात व्यस्त आहे." "तुझी नजर माझ्यावर पडते, हे ज्ञानी, त्या काळात, तू लाज का वाटत नाहीस, स्थिर राहून, माझ्यासोबत?" "तू कोण आहेस, जो येथे आला आहे, मृत्यूचीही भीती न बाळगता?" इंद्र म्हणाला: "मी तुला अशा प्रकारे पाहतो, जंगलाच्या मध्यभागी उपस्थित." "तू वीर आणि पतीचे पुत्र सांगितलेस; मग मी त्यांना कसे पाहू? ते मला दाखव." सुकला म्हणाली: "माझ्या संपूर्ण समूहाचे नेतृत्व मी दृढ, बुद्धिमान, निश्चयी, आणि ज्ञानी व्यक्तींना दिले आहे; आणि सत्य प्रस्थापित केले आहे, तो महान आत्मा, सर्व सद्गुणांमध्ये स्थिर, नेहमी धर्माला समर्पित, आम्हा सर्वांना संरक्षित करतो." "तो नेहमी मला संयम आणि शुद्धतेच्या गुणांनी संरक्षित करतो; सत्य स्वतः माझ्यासमोर आहे, शांतता आणि क्षमेसोबत जोडले आहे. आणि ज्ञान, अत्यंत शक्तिशाली आणि प्रसिद्ध, मला कधीच सोडत नाही; मी माझ्या स्वतःच्या गुणांच्या दृढ बंधनात आहे, त्यांच्यासमोर राहते." "संरक्षणाशी संबंधित सर्व—सत्य आणि बाकी—आता माझ्यासोबत आहेत; जे धर्म, संयम, ज्ञान, आणि शौर्य मिळवतात, ते सर्व." "ते मला अशा प्रकारे संरक्षण देतात—मग तू मला बळजबरीने का शोधतोस? तू कोण आहेस, जो येथे आला आहे, भीती न बाळगता, तुझ्या दूतासोबत?" "सत्य, धर्म, पुण्य, आणि ज्ञान—हे सर्व शक्तिशाली आहेत; आणि माझ्या पतीचे साथी—ते मला या घरात संरक्षण देतात." "मी नेहमी संरक्षणाने संपन्न आहे, संयम आणि शांततेला समर्पित; स्वयं शचीपतीही मला जिंकू शकत नाही." "कामीदेव स्वतःही, शक्तिशाली असला तरी, आला तरी, मी नेहमी केवळ सत्याने संरक्षणित आहे, अन्यथा नाही." "त्याचे बाण नक्कीच व्यर्थ होतील; हे महान योद्धे—धर्म आणि बाकी—तुला अशा प्रकारे नष्ट करतील." "दूर जा, येथेून पळ, आता राहू नकोस; जर तू रोखले गेल्यावरही राहिलास, तर तू राख होशील." "जर तू माझ्या पतीशिवाय माझ्या रूपाकडे पाहिलेस, जसे अग्नी लाकडाला जाळतो, तसाच मी तुला जाळीन—दुसरा मार्ग नाही." हे ऐकून, हजार डोळ्यांचा इंद्र कामदेवाच्या समोर उभा राहिला; त्याची वीरता पहा—स्वतःच्या शक्तीने लढा. जसे ते आले होते, तसे सर्व देव, इंद्रासह, प्रत्येकजण आपल्या जागी गेले, महान शापाच्या भीतीने व्याकुळ झाले. सर्वजण निघून गेल्यावर, सुकला, पतीला समर्पित, पुण्याने संपन्न, आपल्या घरात परतली, पतीच्या ध्यानात मग्न झाली. ती आपल्या पुण्यवान घरात पोहोचली, जे सर्व तीर्थक्षेत्र आणि सर्व यज्ञांसारखे होते, हे राजा, पतीला समर्पित देवी. या प्रकारे सुकलाचा कथा, वेनाच्या कथेत, पद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील अठ्ठावन्नावा अध्याय संपतो. मग विष्णू म्हणतो: "कृकला, सर्व तीर्थक्षेत्री यात्रा पूर्ण करून, काफिलाप्रमुखासह, मोठ्या आनंदाने घराकडे निघाला." तो सतत विचार करत होता: "माझे worldly जीवन फलदायी झाले; माझे पूर्वज समाधानी झाले आहेत, ते नक्कीच स्वर्गात जातील—यावर शंका नाही.