जेव्हा तरुणपण असतं, तेव्हा माणसं सर्व प्रकारच्या सुखांचा उपभोग घेतात; प्रत्येकजण आपल्या इच्छेनुसार सर्व गोष्टींमध्ये आनंद घेतो. तरुणपण टिकून असताना, मनुष्य भोगांवर प्रभुत्व मिळवतो; पण एकदा वय वाढलं, हे शुभेच्छुक स्त्री, तरुणपणाचा उपयोग काय उरतो? वय वाढत गेलं की, हे देवी, कोणताही उपक्रम यशस्वी होत नाही; वृद्ध माणूस नेहमीच चिंतेत राहतो, आणि त्याला सुख मिळत नाही. वृद्धत्व आलं की, हे कन्ये, अगदी पूल बांधण्याचाही प्रयत्न होतो; पण तरुणपण सरल्यावर शरीर असं असतं, हे शुभेच्छुक एके. म्हणूनच, तू आरामात राहा, मधासारख्या गोड मद्याचा आस्वाद घे; हे सुंदर डोळ्यांच्या स्त्री, इच्छेचे बाण तुझ्या शरीरात जळत आहेत. पहा, इथे एकच पुरुष आला आहे—सुंदर, सद्गुणी, सर्वज्ञ, गुणांनी युक्त आणि धनाढ्य, पुरुषांमध्ये वाघासारखा. हा पुरुष नेहमी तुझ्यावर प्रेम करतो, हे उज्ज्वल कांतीच्या स्त्री, तुझ्या सुखासाठी त्याची आत्मीयता आहे. तेव्हा सुकला म्हणाली: खरं तर, जीवाला बाल्य नसतं, जीवनात तरुणपणही नसतं. त्याला वृद्धत्वही लागत नाही; तो स्वयंपूर्ण, सिद्धिदाता, अमर, वृद्धत्वरहित, सर्वव्यापी, सर्वार्थाने सिद्ध, आणि ज्ञानींमध्ये श्रेष्ठ आहे. तो इच्छारहित असूनही जगात सर्वांच्या इच्छा पूर्ण करतो, आपल्या मूळ स्वरूपात स्थिर असतो; जसं घराचं बांधकाम असतं, तसं शरीराचं स्वरूप असतं. जसं घर दोरीच्या चौकटीवर, लाकडांच्या वेगवेगळ्या जोडांनी आणि विविध लाकडांच्या संचयाने उभारलं जातं, माती आणि पाण्याने त्याला सर्व बाजूंनी आकार दिला जातो; लाकडावर चुना फासल्यावर ते सुंदर सजवलं जातं. सुरुवातीला त्याचं रूप दिसतं, घर दोरीने मोजलं जातं; आणि रोजच्या रोज चुना फासून त्याची देखभाल केली जाते. वाऱ्याने ते घर नेहमी हलत राहतं, त्यामुळे ते मळकट होतं; मधल्या काळात घराचं वय सांगितलं जातं. त्याचं सौंदर्य कमी होतं, मग मालक पुन्हा चुना फासतो; आणि आपल्या इच्छेनुसार मालक त्या घराला पुन्हा शोभा आणतो. त्या घराचं तरुणपण असं वर्णिलं जातं; पण लाकडांच्या जोडांमुळे, वेळेच्या ओघात, ते जीर्ण होतं. पायथ्याचे भाग सैल होतात, हलू लागतात; मग ते चुना पेलू शकत नाही, आणि उभं राहू शकत नाही. असं त्या घराचं वृद्धत्व सांगितलं गेलं, हे दूत; जेव्हा घर कोसळताना दिसतं, मालक ते सोडून देतो. तो लगेच दुसऱ्या घरात प्रवेश करतो; त्याचप्रमाणे, बाल्य, तरुणपण आणि वृद्धत्व माणसांमध्ये येतात. बाल्यावस्थेत, तो बालकाचं रूप धारण करतो, त्याला ज्ञान नसतं; तो शरीरालाच वस्त्र आणि दागिन्यांनी सजवतो. तेल, चंदन आणि विड्यापासून येणाऱ्या इतर सुगंधी वस्तूंनी शरीर तरुणपणात येतं आणि अत्यंत सुंदर होतं. तो बाह्य आणि अंतर्गत भाग सर्व प्रकारच्या सारांनी पोसतो; अशा पोषणाने तो पूर्ण वाढतो. मांस वाढतं, नवीन आणि उत्तम रस निर्माण होतात; सर्व अवयव, हे राजन, फुलतात आणि पोसले जातात. प्रत्येक अवयव आपल्या-आपल्या साराने आपलं स्वरूप घेतो—दात, ओठ, स्तन, हात, कंबर, पाठ, मांडी, दोन्ही बाजू सारख्या. त्याचप्रमाणे, तळहात आणि तळपाय वाढतात; हेही काळानुसार मोठे होतात. सार आणि मांस यांच्या योगे अवयव सुंदर दिसतात; अशा या रूपांनी जीव जगतो, साराशी बांधला गेलेला, हे दूत. माणसाला जगात सुंदर म्हणतात—पण तो प्रिय कसा होतो? हे शरीर म्हणजे मलमूत्राचं भांडं आहे, हे दूत. हे शरीर अशुद्ध आहे, नेहमी स्रवणारे आणि दयारहित; त्यात काय सौंदर्य सांगावं, हे सुंदर स्त्री, ते पाण्याच्या बुडबुड्यासारखं आहे. हे शरीर पन्नास वर्षं स्थिर राहतं, पण त्यानंतर दिवसेंदिवस क्षय येतो. दात सैल होतात, तोंडातून लाळ गळते; डोळ्यांना दिसत नाही, कानांना ऐकू येत नाही. हातपायांनी तो हलू शकत नाही, हे दूत; शरीर अशक्त होतं, वृद्धत्वाच्या काळाने त्रस्त होतं. तो सार कोरडा पडतो, वृद्धत्वाच्या उष्णतेने जळतो; शरीर अशक्त होतं, हे दूत—मग सौंदर्याची इच्छा कशी ठेवावी? जसं जुनं घर शेवटी नाश पावतो, तसंच शरीरही वृद्धत्वात क्षीण होतं—यात काही शंका नाही. माझं सौंदर्य दिवसेंदिवस फिकट झालं, जसं रंग फिकट होतो; मला कोण सुंदरतेनं सजवतं? कोणाला माझं सौंदर्य हवं आहे? जसं जुनं घर जीर्ण होतं, तसं तो पुरुष बलवान कसा राहील? तू कोणासाठी आला आहेस, हे दूत—कोण त्याचं कौतुक करतो? माझ्या अंगात तुला काय दिसलं? हे दूत, माझ्या अंगात काही उरलं नाही—आता काही शिल्लक नाही. तू जसा, तसाच तो, आणि तशीच मी—यात शंका नाही; ज्याचं सौंदर्य नष्ट होत नाही, असा कोणीच नाही. पृथ्वीवर खरोखर सुंदर कोणीच नाही. उंच झाडं आणि पर्वतही, हे सुंदर स्त्री, काळाच्या ओघात पडतात; काळाच्या आघाताने ते नष्ट होतात, आणि सर्व जीवसुद्धा—कधीही वेगळं होत नाही. दैवी आत्मा निराकार असूनही सुंदर आहे, सर्वव्यापी आणि शुद्ध; तो सर्व स्थावर आणि जंगम जीवांत वास करतो, हे दूत. तो एक शुद्ध आत्मा एकटाच राहतो, जसं कुंभातलं पाणी; कुंभ फुटला की ते पाणी पुन्हा एक होतं, पण तू हे समजत नाहीस. शरीर नष्ट झालं की, हा आत्मा एकाच रूपात राहतो; मी नेहमी जगात एकच रूप वास करतं असं पाहिलं आहे.