सुकला या पतिव्रता स्त्रीच्या अद्भुत निष्ठेचे आणि तिच्या पतीविषयीच्या उत्कट प्रेमाचे स्मरण करत, देवेंद्र – देवांचा राजा – तिच्या धैर्याचा विचार करू लागला. अमरांचा स्वामी असलेल्या इंद्राने सुकलेची परमभक्ती पाहून, तिची निष्ठा आणि तिच्या पतीवरील प्रेमाची कसोटी घ्यायचे ठरवले. तेव्हा उत्सुकतेने इंद्राने कामदेवाचे स्मरण केले. त्याच्या फुलांच्या धनुष्याने सजलेला कामदेव, त्याची प्रिया रतीसोबत तेथे प्रकट झाला. कामदेवाने आदराने हात जोडून, हजार डोळ्यांच्या इंद्राला नमस्कार केला आणि म्हणाला, “प्रभो, तुम्ही मला का आठवले? मी तुमच्या आज्ञेची वाट पाहतो; सांगा, मी पूर्ण शक्तीने सेवा करीन.” इंद्र म्हणाला, “ही सुकला फारच भाग्यवती आणि पतिव्रता आहे. कामदेवा, ऐक आणि तिला वश करण्यासाठी मला मदत कर.” इंद्राच्या या शब्दांवर कामदेव म्हणाला, “जसे आज्ञा, हजार डोळ्यांनो; मी नक्कीच हे करीन. तुमच्या आनंदासाठी, देवाधिदेवा, मी प्रयत्न करीन.” मग कामदेव, ऋषींना जिंकू शकणारा, अभिमानाने म्हणाला, “मी देवांनाही जिंकू शकतो, मोठमोठ्या ऋषी-मुनींनाही. मग एका स्त्रीला जिंकणे काय कठीण आहे? मी स्त्रियांच्या अंगात, त्यांच्या प्रत्येक अवयवात वास करतो – कपाळावर, स्तनांमध्ये, डोळ्यांत, केसांच्या टोकांवर, नाभी, कंबर, पाठ, नितंब, गर्भाशय, ओठ, दातांच्या मुळाशी, बगलांमध्ये – सर्वत्र मी असतो. स्त्री हेच माझे निवासस्थान आहे; मी तेथेच राहतो आणि तिथेच पुरुषांना मोहित करतो. माझ्या बाणांनी झळाळून, स्त्रिया त्यांच्या वडिलांना, मातांना किंवा कुणाही नातेवाईकांना पाहतात, आणि तो जर सुंदर व सद्गुणी असेल, तर त्या डळमळतात – त्या परिणामाचा विचारच करत नाहीत. त्यांची गर्भाशय कंपते, स्तनांचे टोक ताठ होते, आणि मी पतिव्रता स्त्रियाही मोडतो. इंद्र म्हणाला, “मी एक सुंदर, सद्गुणी, श्रीमंत पुरुषाचा रूप धारण करतो. केवळ कुतूहलासाठी, कामदेवा, मी या स्त्रीला चलवीन. ना वासनेपोटी, ना भीतीने, ना लोभाने, ना अन्य कुठल्याही कारणाने – फक्त तिच्या खऱ्या पतिव्रतेचे परीक्षण करण्यासाठी मी हे करतो. तुझ्या मोहाचा प्रभाव किती आहे हे पाहण्यासाठी मी तिच्या निष्ठेची कसोटी पाहीन.” इंद्राने कामदेवाला हे सांगून, स्वतः आपल्या इच्छेने सुंदर, सद्गुणी, सर्व अलंकारांनी सजलेला, ऐश्वर्याने नटलेला, आनंदांनी वेढलेला असा रूप धारण केले. जिथे सुकला, कृष्णकळाची प्रिय पत्नी, राहत होती, तिथे इंद्राने आपले रूप, गुण, आणि वर्तणूक दाखवली. पण सुकलेच्या नजरेला तो सुंदर पुरुष दिसलाच नाही; जिथे कुठे ती गेली, तिथे तिला फक्त स्वतःच दिसत राहिले. तिच्या मनात केवळ पतीविरहाची तळमळ होती, आणि तिने फक्त स्वतःकडेच पाहिले. इंद्राने आपल्या हजार डोळ्यांनी वासनेची सर्व चिन्हे दाखवली, पण तिला काहीच जाणवले नाही. रस्त्यांवर, चौकात, तिर्थस्थळी – जिथे जिथे ती देवी गेली, तिथे तिथे इंद्राने तिच्याकडे पाहिले. अखेरीस, इंद्राने एक दूत सुकलेकडे पाठवला. ती दूत सुकलेकडे जाऊन हसत म्हणाली, “काय सत्यप्रियता, काय धीर, काय तेज आणि सहनशीलता! या संपूर्ण जगात, सुंदर चेहऱ्याच्या तुझ्यासारखी दुसरी स्त्री नाही. तू कोण आहेस, शुभेच्छेची मूर्ती? कोणाचा तू वधू होणार? पृथ्वीवर तो पुरुष धन्य आहे, ज्याची तू पतिव्रता पत्नी होशील.” सुकलेने नम्रतेने उत्तर दिले, “व्यापारी कुळात जन्मलेला एक धर्मनिष्ठ, सत्यप्रिय पुरुष आहे – तो माझा पती कृष्णकळा. मी त्याची प्रिय पत्नी आहे, हे मी तुला सत्य सांगते. माझा पती, तो धर्मात्मा आणि ज्ञानी, तीर्थयात्रेला गेला आहे; आता तो माझ्यापासून दूर आहे. तीन वर्षे झाली त्याला गेले, आणि त्याच्या वियोगाने मी दुःखी आहे. हे सर्व मी तुला सांगितले. तू विचारलेस मी कोणाची होईन – तर मी तुला सगळे सांगितले.” दूत म्हणाली, “मी तुझ्याकडे एका कारणासाठी आले आहे. ऐक, मी सांगते – आणि नीट विचार कर. तुझा निर्दयी नवरा तुला सोडून गेला आहे, सुंदर चेहऱ्याच्या तु, मग तू त्याच्याशी काय घेणं-देणं ठेवतेस? जो तुझ्यासारख्या सद्गुणी स्त्रीला सोडून गेला, तो खल आहे; तो जिवंत असो वा मेला असो, तुझ्याशी त्याचा काय संबंध? अशा पुरुषासाठी का उगाच दुःखी व्हावं? तुझ्या सुवर्णसदृश देहाचा नाश का करावा? बालपणी केवळ खेळण्यातच आनंद असतो, तारुण्य आल्यावरच खरी सुखे मिळतात. म्हातारपणात दुःखच येते, शरीर झिजते; म्हणून, सुंदर चेहऱ्याच्या सुकले, तारुण्यातील सुखांचा उपभोग घे.” अशा प्रकारे इंद्र आणि कामदेव यांनी सुकलेच्या पतिव्रतेची आणि निष्ठेची कसोटी पाहण्याचा यत्न केला, पण तिची पतीनिष्ठा आणि शुद्धता अढळ राहिली.