उग्रसेनाची प्रिय पत्नी, पद्मावती, आपल्या पतीनिष्ठेने आणि स्वतःच्या सामर्थ्यावर ठाम उभी असलेली, अशा स्त्रीला सामान्य पुरुषांनाही प्राप्त करणे कठीण होते. तिच्या या उच्च गुणवत्तांमुळे ती सर्वांना वंदनीय होती. परंतु, मोठ्या मूर्खपणाने उग्रसेनाने तिला, त्या कुलीन स्त्रीला, तिच्या वडिलांच्या घरी पाठवून दिले. त्यामुळे तो स्वतःच आपल्या भाग्यापासून वंचित झाला. लोकांना आश्चर्य वाटत होते, की असा कपटी मनाचा मनुष्य तिच्याशिवाय कसा जगू शकेल? किंवा मग तो राजा नपुंसक तर नाही ना, जो अशा पतिव्रता स्त्रीला सोडून देईल? जेव्हा त्याने तिला पाहिले, तेव्हा त्याच्या मनात त्वरित वासनेचा उद्रेक झाला. ही पतिव्रता स्त्री इतकी दुर्गम आहे की, तिला मिळवणे सहज शक्य नाही. गोंभिल नावाच्या दैत्याच्या मनात तीव्र वासना पेटली. "मी तिथे गेल्यावर तिला कसा मिळवू? जर तिला मिळवले नाही, तर हा वासनेचा त्रास मला मरण पावू घालेल," असा विचार त्याने केला. आजच, या तीव्र इच्छेमुळे, त्याने आपल्या मनात योजना आखली. गोंभिलाने आपल्या मायावी शक्तीने उग्रसेन राजाचा हुबेहूब देखावा निर्माण केला—सर्व अंगांनी, वयाने, चालण्याबोलण्याने, पोशाखाने, अगदी सुगंधी पुष्पमाळा आणि दिव्य वस्त्र परिधान करून, मथुराधीशासारखा तो दिसू लागला. दैत्यगोंभिलाने उग्रसेनासारखीच मोहक आणि आकर्षक रूप धारण केली. त्या वेळी, पर्वतशिखरावर, अशोक वृक्षाच्या सावलीत, दुष्टवीरक नावाचा दुसरा दैत्य एका दगडावर बसून वीणा हातात घेऊन बसला. त्याने सात स्वरांनी सजवलेली, ताल आणि लय युक्त, जगाला मोहित करणारी गोड गाणी गायली. त्या दुष्टाच्या मुखातून निघणारे गाणे ऐकून तो ब्राह्मण अत्यंत आनंदित झाला. पद्मावती, सुंदरमुखी राजकन्या, आपल्या सख्या-सहभागिनींसह त्या मधुर गाण्याचा आनंद घेत होती. "कोण आहे हा पुण्यात्मा, ज्याचे गाणे इतके सुखदायक आहे? त्याच्या गाण्यात सर्व रस भरले आहेत," असे विचार तिच्या मनात आले. कौतुकाने ती आणि मैत्रिणी त्या अशोक वृक्षाच्या शुद्ध आणि सम्यक दगडाखाली गेल्या. तिथे तिने गोंभिल नावाच्या दुष्ट दैत्याला राजवस्त्रात, पुष्पमाळा घालून, दिव्य सुगंधाने लिप्त पाहिले. पद्मावती, आपल्या सर्व अलंकारांनी अलंकृत आणि पतीनिष्ठ, मनात विचार करू लागली—"माझा धर्मनिष्ठ पती, मथुरेचा स्वामी, केव्हा परत येईल?" तिचा पती राज्य सोडून दूर गेला होता; असे विचार करत असतानाच, त्या पापी दैत्याने तिला हाक मारली—"ये, ये, तूच माझी प्रियतमा आहेस!" हे ऐकून पद्मावती घाबरली, चिंतेत पडली, आणि विचार करू लागली, "खरंच, माझे पती परत आले आहेत का?" लाज आणि दुःख याने तिने आपले मुख खाली झुकवले. "मी पापी, दुर्व्यवहारी, आणि आता निर्भयपणे बदलली आहे," असे तिला वाटू लागले. "नक्कीच, माझा धर्मात्मा पती रागावेल," असे ती विचार करत असतानाच, त्या पापी दैत्याने पुन्हा तिला हाक मारली—"ये, ये, तूच माझी प्रियतमा आहेस! सुंदरमुखी, तुझ्याविना मी जगू शकत नाही." "खरंच, सुंदर स्त्री, तुझ्याविना मला जगण्याची इच्छा नाही; तुझ्या प्रेमाने मी मोहित झालो आहे, मी तुला सोडू शकत नाही," असे तो म्हणाला. ब्राह्मण सांगतो: अशा प्रकारे बोलावल्यावर, पद्मावती लाजाळू चेहऱ्याने त्याच्याजवळ गेली. मग त्या दुष्ट गोंभिल दैत्याने सद्गुणी पद्मावतीला आलिंगन दिले. एकांतात नेऊन, त्या दैत्याने सत्यकेतूच्या कन्येला आपल्या इच्छेप्रमाणे भोगले. सुकला सांगतात: सुंदरमुखी पद्मावतीने त्याच्या कटीवरचे चिन्ह ओळखले नाही. तिने स्वतःचे वस्त्र उचलून, संशय आणि दुःखाने व्याकुळ झाली. रागाने तिने त्या दुष्ट दैत्याला विचारले, "कोण आहेस तू, पापी, निर्दयी, राक्षसी स्वरूपाचा?" शोकाने तिच्या डोळ्यांतून अश्रू आले, ती कंपित झाली, आणि शोकाने व्याकुळ होऊन शाप देण्यास सज्ज झाली. "माझ्या प्रिय पतीच्या रूपात येऊन, दुष्ट हेतूने, तू माझा सर्वश्रेष्ठ धर्म—माझी पतिव्रता—नष्ट केलीस." "माझ्या जन्माचा नाश केलास, आता माझे सामर्थ्य बघ—मी तुला भयानक शाप देणार आहे," असे ती म्हणाली. ती शाप देण्यास सज्ज असताना, गोंभिल दैत्याने तिला उत्तर दिले. सुकला म्हणतात: तिचे शब्द ऐकून गोंभिल म्हणाला, "तू मला का शाप द्यायची इच्छा करतेस? माझी काय चूक आहे?" "कशामुळे मी दोषी ठरलो, की तू मला शाप द्यायला निघाली आहेस? मी गोंभिल, दैत्य, पौलस्त्याचा सेवक आहे, हे मंगलमयी स्त्री." "मी दैत्यांच्या आचाराने जगतो, श्रेष्ठ ज्ञान मला ठाऊक आहे, मी वेद-शास्त्रांचा अर्थ जाणणारा आणि कलांमध्ये निपुण आहे." "हे सर्व मला माहीत आहे—ऐक, दैत्यांचा आचार काय आहे: आम्ही दुसऱ्यांचे धन आणि स्त्रिया बळजबरीने मिळवतो, अन्य मार्गाने नाही." "आम्ही दैत्य, ऐकून, दैत्यधर्मानेच वागतो; मी सत्य बोलतो, ज्ञानाच्या भावनेने." "दररोज आम्ही ब्राह्मणांच्या दोषांचा शोध घेतो; त्यांची तपश्चर्या विघ्न घालून आम्ही नष्ट करतो—यात शंका नाही." "त्यांच्यातील दुर्बलता पाहून, आम्ही त्यांचा नाश करतो; सुंदरमुखी, ब्राह्मणांच्या दिव्य यज्ञांविषयी ऐक." "त्यांचे यज्ञ, त्यांच्या धर्मयुक्त दान आम्ही नष्ट करतो—यात शंका नाही; उत्तम ब्राह्मणांना सोडून, आम्ही श्रीनारायणालाही त्यागतो." अशा प्रकारे गोंभिलाने दैत्यांचा स्वभाव, आपली कृत्ये आणि पद्मावतीवर केलेला अन्याय स्पष्ट केला.