महेंद्राने त्या ब्राह्मण ऋषींना अत्यंत नम्रतेने विनंती केली, “हे उत्तम ऋषी, कृपया त्याला क्षमा करा आणि त्याच्या शापातून मुक्त करा.” महेंद्राच्या या प्रार्थनेमुळे ब्राह्मणाचा मन आनंदित झाले आणि त्याने उत्तर दिले, “देवताधिपती, तुझ्या शब्दांमुळे मलाही क्षमा करणे भाग आहे. मनुंच्या वंशात एक पराक्रमी पुत्र जन्म घेईल, राजन.” “त्याचे नाव इक्ष्वाकु असेल—तो धर्मनिष्ठ आणि सर्व धर्मांचा पालनकर्ता असेल. त्याच्या हातून मृत्यू आल्यावर हा (शापित) मुक्त होईल. त्यानंतर तो आपले पूर्वीचे शरीर पुन्हा प्राप्त करील—याबद्दल कोणतीही शंका नाही. अशा रीतीने मी तुला वराहाची संपूर्ण कथा सांगितली आहे.” “आता मी माझ्या आणि माझ्या पतीच्या विषयीही तुला सांगते—ऐक, कारण मीही पूर्वी मोठा पाप केले होते, दुष्ट बुद्धीने.” नंतर पुढील प्रसंगात, सुकला म्हणते: त्या वेळी सुंदर अवयवांनी युक्त असलेल्या सुदेवाने त्या डुकरिणीला विचारले, “तू पशू योनीत जन्म घेतला आहेस, मग तुला संस्कृत कसे बोलता येते?” “तुझ्यामध्ये इतके मोठे ज्ञान कसे आले? सांग, आणि तुला स्वतःच्या व पतीच्या कर्मांची माहिती कशी आहे, हेही सांग, हे शुभेच्छू.” त्या डुकरिणीने सांगितले, “पशूस्वभावामुळे मी मोहग्रस्त झाले होते. युद्धभूमीवर तलवार आणि बाणांनी मी घायाळ झाले, खाली पडले.” “माझ्या ज्ञानाचा नाश झाला, मी मूर्छित पडले. त्या वेळी, सुंदर मुख असलेल्या सुदेवाने आपल्या पुण्यवान हाताने माझ्यावर पवित्र, शीतल जल शिंपडले.” “त्या पवित्र पाण्याने माझे शरीर स्पर्शल्यावर, माझा मोह दूर गेला आणि माझे पाप नष्ट झाले. जसे प्रकाशामुळे अंधार नाहीसा होतो, तसे तुझ्या कृपेने माझे अज्ञान आणि पाप नष्ट झाले.” “तुझ्या कृपेने, हे सुंदर अंग असलेल्या स्त्री, मला माझे पूर्वीचे ज्ञान पुन्हा प्राप्त झाले. आता मला माहीत आहे की, मी शुभ स्थान प्राप्त करीन.” “आता ऐक, मी माझ्या पूर्वजन्मातील घटना सांगते—अनेक वाईट कर्मे मी केली होती, हे सुकन्या, दुष्ट बुद्धीमुळे.” “कलिंग नावाच्या महान प्रदेशात श्रीपुर नावाचे एक नगर आहे. ते सर्व प्रकारच्या ऐश्वर्यांनी संपन्न असून, चारही वर्णांनी सेविले जाते.” “तेथे वसुदत्त नावाचा एक ब्राह्मण राहत होता. तो वेदाचार आणि सत्यधर्म यांचा नित्य पालन करणारा, विद्वान, शुद्ध, पुण्यवान, धनाढ्य, धान्यसंपन्न, मुलाबाळांनी युक्त असा होता.” “मी त्याची कन्या होते. माझ्या अनेक भावंडांत आणि नातलगांत, मी अलंकारांनी व वस्त्रांनी सजलेली होते.” “माझे वडील सुदेव नावाचे अत्यंत बुद्धिमान होते. मी त्यांना अत्यंत प्रिय होते.” “मी सौंदर्यात अद्वितीय होते—जगात माझ्यासारखी दुसरी कोणी नव्हती. त्या सौंदर्य आणि तारुण्याच्या गर्वाने मी मदमस्त झाले होते.” “मी अत्यंत सुंदर, सर्व अलंकारांनी सजलेली कुमारिका होते. मला पाहून सर्व लोक आणि नातलग—” “—सर्वांनी माझा विवाह मागितला. सर्व ब्राह्मणांनी माझा विवाहासाठी आग्रह केला, पण माझ्या वडिलांनी मला दिले नाही.” “माझ्या वडिलांना माझ्यावर प्रचंड माया होती, त्यामुळे ते मोहग्रस्त झाले. त्या काळी, माझ्या महानुभाव वडिलांनी मला दिले नाही.” “जेव्हा मी तारुण्यात पदार्पण केले, आणि माझ्या मनात भावनांचा उदय झाला, तेव्हा माझी माता माझ्या रूपामुळे फार दुःखी झाली.” “मग माझ्या आईने वडिलांना विचारले, ‘आपली मुलगी विवाहिता का होत नाही? तिला योग्य, श्रेष्ठ ब्राह्मणाला द्या.’” “‘ती आता विवाहयोग्य झाली आहे, तिला द्यावे,’ असे वसुदत्त ब्राह्मणश्रेष्ठ माझ्या वडिलांना म्हणाले.” “माझ्या वडिलांनी सांगितले, ‘आई, माझे शब्द ऐक. आपल्या सुंदर मुलीवर माझा खूप मोह आहे, त्यामुळे मी पूर्णपणे भ्रमित झालो आहे.’” “‘कुठला गृहस्थ ब्राह्मण माझा जावई होईल, हे तू ऐक. मी माझी मुलगी त्यालाच देईन—वराबद्दल शंका नाही.’” “‘सुदेवा मला प्राणाहूनही प्रिय आहे, यात शंका नाही.’ अशा प्रकारे माझ्या वडिलांनी माझ्याविषयी सांगितले.” “कौशिक वंशात जन्मलेला, सर्व विद्यांमध्ये पारंगत, ब्राह्मणधर्माचे सर्व सद्गुण असलेला, उत्तम आचार-विचार आणि शुद्धता असलेला एक ब्राह्मण तेव्हा आला.” “तो वेदाध्ययनात कुशल, मधुर आवाजात वेदपठण करणारा, भिक्षेसाठी दाराशी आलेला, आई-वडिलांशिवाय एकटा होता.” “त्याचे रूप पाहून, माझ्या वडिलांनी त्याला विचारले, ‘तू कोण आहेस? तुझे नाव, वंश, परंपरा काय, सांग.’” “माझ्या वडिलांचे शब्द ऐकून त्या ब्राह्मणाने उत्तर दिले, ‘मी कौशिक वंशात जन्मलो, वेद आणि त्यांच्या शाखांमध्ये पारंगत आहे. माझे नाव शिवशर्मा आहे, आणि मी आई-वडिलांशिवाय आहे.’” “‘माझे आणखी चार भाऊ आहेत, सर्वजण वेदज्ञ आहेत. मी माझ्या कुटुंबाची आणि परंपरेची माहिती दिली.’” “शिवशर्म्याने हे सर्व माझ्या वडिलांना सांगितले. शुभ मुहूर्त, तिथी, नक्षत्र आले तेव्हा, माझ्या वडिलांनी मला त्या ब्राह्मणाला दिले.” “मी सासरच्या घरी त्या महानुभावासोबत एकटी राहत होते. पण मी पापी स्वभावाने, वडिलांच्या आणि आईच्या संपत्तीच्या गर्वाने, माझ्या पतीची सेवा केली नाही.” “मी कधीही त्याच्या अंगांना प्रेमाने किंवा स्नेहाने चोळले नाही. मी नेहमीच त्याच्याकडे पापदृष्ट्या, कठोर मनाने पाहिले.” “दुष्ट स्त्रियांशी संगती केल्याने माझा स्वभाव असा बनला. मी कधीही आई-वडील, पती किंवा भावंड यांना हितकारक असे काही केले नाही, जिथे कुठे गेले तिथे.” अशा प्रकारे त्या डुकरिणीने आपल्या पूर्वजन्मातील कर्मांची, पतीशी असलेल्या वागणुकीची आणि आपल्या पापी वृत्तीची संपूर्ण कथा सांगितली.