एका वेळी, एक पुण्यवती सुवर्णाभूषित स्त्रीसमोर, एक दैत्य उभा राहिला आणि म्हणाला, "माते, तू नेहमी धर्म आणि तपामध्ये स्थित राहा. तुझ्या अंगात कधीही लोभ न येवो आणि संकटात सापडलेल्यांचे दुःख तू सदैव दूर कर." असे सांगून, त्या दैत्याने त्या पुण्यवतीला वंदन केले आणि अनेक गंधर्वांनी त्याचे स्तुतीगान करत असताना तो स्वर्गात गेला. त्याच वेळी, स्वर्गीय अप्सरा तेथे आल्या आणि त्या सुवर्णमाळांनी अलंकृत स्त्रीच्या डोक्यावर आनंदाने पुष्पवृष्टी केली. त्या अप्सरांनी तिला मिठी मारून प्रेमळ शब्दांनी म्हणाले, "धन्य आहेस तू! या दैत्याचे तू मुक्ती करून अद्भुत कार्य केलेस. त्या दुष्टाच्या भीतीमुळे या अरण्यात कोणीही येत नसे. आता आम्ही निर्भयपणे येथे फिरू शकतो." राजा, त्या अप्सरांचे हे बोलणे ऐकून, कांचनमालिनी आपल्या दानधर्माच्या कार्यामुळे अत्यंत आनंदित झाली आणि त्या क्षणी तिला परिपूर्णता लाभली. तिने झपाट्याने त्या दैत्याला मुक्त केले होते आणि गंधर्वकन्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेली कांचनमालिनी हर्षाने, आपल्या दयाळूपणाच्या कृत्याने अंतःकरण भरून, हराच्या निवासस्थानी गेली. जो कोणी भक्तीभावाने या पुण्यशाली कन्येचे हे संवाद ऐकतो, त्याला कधीही दैत्य त्रास देत नाहीत आणि त्याचे मन धर्मात दृढपणे स्थिर होते. नंतर एकदा, पार्वती देवी म्हणाली, "हे पुण्यात्मा, या बेटावर कोणती पवित्र स्थाने आहेत? हे बेट पृथ्वीवरचे सर्वश्रेष्ठ आहे. कृपया मला त्यांची संख्या सांग." महादेव म्हणाले, "तो सर्वव्यापी आहे आणि पृथ्वीवर सर्वत्र, सर्व प्राण्यांमध्ये, तोच पाहिला पाहिजे. सातही लोकांत जे काही जड किंवा सजीव आहे, त्यात तोच आहे. त्या तत्त्वाशिवाय, हे देवी, मी काहीही पाहिलेले नाही किंवा ऐकलेले नाही. म्हणूनच, विष्णू—महादेव, केशव, दुःखहर—येथे पवित्र स्थळांच्या रूपात वास करतो. आता मी तुला ती पवित्र स्थाने सांगतो; यात शंका नाही. पहिले म्हणजे पुष्कर—सर्वात श्रेष्ठ आणि मंगल क्षेत्र; दुसरे म्हणजे वाराणसी—मुक्ती देणारे क्षेत्र. तिसरे आहे नैमिष—मुनींना पावन करणारे; चौथे प्रयाग—सर्व क्षेत्रांमध्ये श्रेष्ठ. पाचवे आहे कार्मुक, जे गंधमादन पर्वतावर उत्पन्न झाले; सातवे आहे विश्वकाय, सुंदर पर्वतावर; आठवे गौतम, जे मंदारावर पूर्वीपासून आहे; नववे मदोत्कट; दहावे रथचैत्रक; अकरावे कण्यकुब्ज, जिथे वामन वास करतो. बारावे मलय, मग कुब्जाम्रक; त्यानंतर विश्वेश्वर, गिरिकर्ण, आणि केदार—मुक्तिदायक. बाह्य हिमालयावर बाही, गोकरण, आणि गोपक; हिमालयात स्थानेश्वर, आणि बिल्वका, बिल्वपत्रिका सहित. श्रीशैल, माधवाचे पवित्र स्थान; भद्रेश्वरातील भद्र; वाराह क्षेत्रात विजय, आणि वैष्णव पर्वतावर वैष्णव. रौद्र—रुद्रकोटिवर; पैत्र्य—कालिजर पर्वतावर; कंपीला—कपिल क्षेत्र; मुकुट—कार्कोटकसहित. शालग्रामात उत्पन्न झालेले पवित्र स्थान; गल्लिका—सुरेश्वरी; नर्मदा—शिव क्षेत्र; माया—विश्वरूपक. रैवत पर्वतावर उत्पलाक्ष आणि सहस्राक्ष; गंगेवर पितृतिर्थ, तसेच विष्णुपद उत्पन्न क्षेत्र. विपाशा—विपापा; पाटल—पुंड्रवर्धन; सुपार्श्व—नारायण; त्रिकूट—विष्णु मंदिर. विपुल पर्वतावर विपुल; मलयाचलावर कल्याण; कोटितीर्थावर कौरव; गंधमादनावर सुगंध. कुब्जाम्रक—त्रिसंध्या; गंगाद्वार—हरीला प्रिय; विंध्य प्रदेश—शैल; बदरी—सारस्वत. कालिद्या—कालरूप; सह्य—सायक; चंद्र प्रदेश—रमण, पवित्र स्थानांचा प्रधान. यमुना—मृगाख्य; करवीर—कुरूजन्य; विनायक पर्वत—उमा क्षेत्र. भास्कर देश—आरोग्य; महाकाळ—महेश्वर; विंध्य उतारावर अमृत नावाचे अभयद क्षेत्र. मंडप—विश्वरूप; ईश्वरपुरी—स्वाहाख्य; प्रचंड—वैगलेय; मरकंटक—चंडिका. पवित्र स्थळी सोमेश्वर, प्रभास—पुष्कर; सरस्वती—देवमात्र, पारावत तीरावर. महापद्म—महालय; पयोष्णी—पिंगलेश्वर; सिंहिका—सौरवेर. कृत्तिका क्षेत्र—कार्तिक; शंकर पर्वत—शंकर; नंतर दिव्य उत्पलाक्ष, आणि सिंधू संगमात सुभद्रा. गाणपत्य, विष्णुपर्वत; जालंधर—विष्णुमुख क्षेत्र. तारा—तारक; विष्णुपर्वत; देवदारू वन—पौंड्र, काश्मीर प्रदेश—पौष्क. पृथ्वीवरील हिम—हिमालय; तुष्टिक, पौष्टिक; मायापुरी—कपालमोचन क्षेत्र. शंखोद्धार, शंखधारक देव; पिंड—पिंड क्षेत्र; सिद्ध—वैखानस. अचछोदा—विष्णुकाम, धर्म, अर्थ, काम, मोक्ष प्रदान करणारे; उत्तरे काठी औषधी जल; कुशद्वीप—कुशोदक. हेमकूट—मन्मथ; कुमुद—सत्यवाद; अवश्वक—पवित्र स्थान; विंध्य—मातृका. चित्त—ब्रह्ममय क्षेत्र, सर्व क्षेत्रांमध्ये पावन. हे सुंदरि, या सर्व क्षेत्रांमध्ये श्रेष्ठ स्थान ऐक. विष्णूनामाने युक्त पवित्र स्थान कधीही निर्माण झाले नाही, ना भविष्यात होईल; मग तो ब्रह्महत्यारा असो, सुवर्णचोर, बालहत्यारा किंवा गवहत्यारा असो—(त्यालाही हे क्षेत्र पावन करू शकते). अशा प्रकारे, महादेवाने पार्वतीला या पवित्र स्थळांची महती सांगितली, आणि त्यांच्या स्मरणाने किंवा भक्तीने, सर्व पापे नाहीशी होतात, आणि भक्ताला धर्म, पुण्य आणि मोक्ष लाभतो.