सर्वत्र त्या पवित्र स्थळी हंस आणि बगळ्यांचे थवे विहरत होते, आणि सुवर्ण, पांढऱ्या व लाल कमळांनी तो प्रदेश उजळून निघाला होता. नद्या आणि प्रवाह एकत्र मिसळून वाहत होते, त्यांच्या निर्मळ पाण्याने परिसर शुद्ध झाला होता. शाळ आणि पामच्या झाडांनी, तसेच पारदर्शक खडक आणि मोठ्या हत्तींच्या उपस्थितीने, तो प्रदेश अधिक सुंदर झाला होता. पर्वतांचा राजा, विस्तीर्ण आणि सुवर्ण दिव्य पठारांनी आच्छादित, सूर्य आणि अग्नीप्रमाणे तेजस्वी, आणि दगडांनी भरलेला, तो चमकत होता. त्या पर्वतावर देवांचे विमानगृह, उत्तम पर्वतगृह, आणि हंस व चंद्रासारख्या सुवर्ण खांबांनी त्याची शोभा वाढली होती. शिखरांनी आणि यक्षाच्या शेपटीच्या पंख्या असलेल्या राजवाड्यांनी तो प्रदेश सजला होता. विविध गुणांनी आनंदित असलेल्या देवांच्या समूहांनी तो उजळून निघाला होता. सर्वत्र पवित्र आणि सर्वोच्च मेरू पर्वत देव, गंधर्व आणि दिव्य प्राण्यांच्या समूहांनी शोभून गेला होता. तिथूनच, गंगा — अत्यंत पवित्र, पावन जलाने भरलेली, ती महान नदी — उदयास आली. ती नदी पवित्र घाटांनी आणि हंस, कमळांनी भरलेली होती. त्या महान नदीला ऋषी आणि तपस्वी सतत सेवा करत होते; ती शुभ, अद्भुत आणि सर्व गुणांनी युक्त होती. गंगेच्या पवित्र तीरावर, अत्री ऋषींचा धर्मात्मा पुत्र — अंग — एक अत्यंत पवित्र आणि सुंदर गुहेत प्रवेशला. तिथे, तो बुद्धिमान, इच्छा आणि क्रोधरहित, सर्व इंद्रिये संयमित करून, मन हृषीकेशावर स्थिर करून बसला. ध्यानात मग्न होऊन, तो धर्मात्मा कृष्ण — दुःखहर्ता प्रभू — याचा सतत स्मरण करत होता, बसताना, झोपताना, प्रवासात किंवा ध्यानात, मधुसूदनावर त्याचे मन केंद्रित होते. योगाने एकरूप, मन आणि इंद्रिये संयमित करून, तो सर्व जीवांत — स्थिर आणि चल — केशवाला पाहू लागला. ओले आणि कोरडे, तसेच इतर सर्व वस्तूंमध्येही, त्या द्विजश्रेष्ठाने त्याला पाहिले; अशा रीतीने शंभर वर्षे तप करत त्याचा काळ गेला. विश्वाचा प्रभू, चक्रधारी, त्या उत्तम द्विजाला अनेक कठोर आणि भयंकर अडचणी दाखवत राहिला. पण त्या देवाच्या — नरसिंहाच्या — सामर्थ्याने, धर्मात्मा अंग त्या अडचणींनी अजिबात विचलित झाला नाही; अग्नी जसा इंधन जाळतो, तसा त्याने त्या अडचणी नष्ट केल्या. व्रत, संयम, विविध तपश्चर्या आणि उपवासाने, अंग क्षीण झाला तरी, स्वतःच्या तेजाने उजळून गेला. सूर्य आणि अग्नीप्रमाणे तेजस्वी, अंग तपात मग्न असताना जनार्दनाचे ध्यान करत होता. तेव्हा, देव स्वतः प्रकट झाला आणि म्हणाला, "हे सन्मान देणाऱ्या, वर माग." हृषीकेशाला पाहून अंग अत्यंत आनंदित झाला. प्रसन्न मनाने, त्याने वासुदेवाला नमस्कार करून स्तुती केली: "तुम्ही सर्व प्राण्यांचे आश्रय, सृष्टीचे निर्माता आणि शुद्ध करणारे; तुम्ही प्राण्यांचा आत्मा, सर्व जीवांचा प्रभू. तुम्हाला, गुणांचे मूर्तिमंत रूप, नमस्कार. गुणरूप, रहस्यमय, गुणाच्या पलीकडे असलेल्या, गुणस्वरूप, गुणाचे निर्माता, गुणधन, गुणाचा आत्मा — तुम्हाला नमस्कार. सृष्टीचा स्रोत, निर्माता, भक्तांसाठी सृष्टीचा नाश करणारे, सृष्टीचा आरंभ, रहस्यमय, सृष्टीचा संहार करणारे — तुम्हाला नमस्कार. यज्ञ, यज्ञरूप, यज्ञाचे अधिपती, यज्ञकर्माशी संबंधित, शंखधारी — तुम्हाला पुन्हा-पुन्हा नमस्कार. सुवर्णरूप, रथचक्रधारी, सत्यस्वरूप, सत्याचा मूळ, पूर्ण सत्य — तुम्हाला पुन्हा-पुन्हा नमस्कार. धर्म, धर्माचा निर्माता, सर्वांचा निर्माता, धर्ममय अंग, उत्तम वीर, धर्माचा आधार — तुम्हाला नमस्कार. गुणी, पुत्र, पुत्ररहित महान आत्मा, मायाजाल आणि भ्रमाचा नाश करणारे, सर्व मायांचे निर्माता — तुम्हाला नमस्कार. मायाधारी, साकार, निराकार, सर्व रूपांचे धारक, शंकर — तुम्हाला नमस्कार. ब्रह्म, ब्रह्मरूप, परमब्रह्माचा सार, सर्वांचे निवासस्थान, निवासस्थानाचा धारक — तुम्हाला नमस्कार. श्री, श्रीनिवास, भाग्याचा धारक, क्षीरसागरवासी, अमर — तुम्हाला पुन्हा-पुन्हा नमस्कार. महौषध, उग्र, शास्त्रात सर्वोच्च, सौम्य, पवित्र, पवित्रांचा अधिपती — तुम्हाला नमस्कार. अनंत, सर्वव्यापी, निष्पाप, आकाशाचा प्रकाश, पक्षीरूप — तुम्हाला पुन्हा-पुन्हा नमस्कार. अर्पित, अर्पणाचा भोक्ता, हविर्द्रव्यरूप, ज्ञानी, ज्ञानरूप, सतत ज्ञानी — तुम्हाला नमस्कार. हविष्य आणि पितृयज्ञात आह्वान केलेला, स्वधा आणि स्वाहाचा निर्माता, पवित्र, अव्यक्त, महान आत्मा — तुम्हाला नमस्कार. व्यास, वासव, वसु रूप, वासुदेव, विश्व, अग्निरूप, हरि, परम, वामन — तुम्हाला नमस्कार. नरसिंह प्रभू, प्राण्यांचा रक्षक — तुम्हाला नमस्कार. गोविंद, गोपालक, एकाक्षर, सर्वाक्षर, हंस रूप — तुम्हाला नमस्कार. त्रितत्त्व, पञ्चतत्त्व, पंचवीस तत्त्व, सर्व तत्त्वांचा आधार — तुम्हाला नमस्कार. कृष्ण, कृष्णरूप, लक्ष्मीपती, कमळपत्रसारखा, आनंदमय, सर्वोच्च — तुम्हाला नमस्कार. विश्वंभर, विश्वाचा आधार, पापाचा नाश करणारे, गुण आणि दोष, सत्य आणि धर्म — तुम्हाला नमस्कार. शाश्वत, अविनाशी, सभा, आकाशस्थ, श्री पद्मनाभ, महाप्रभू, केशव, तुमच्या कमळपादांना मी नमस्कार करतो." अशा प्रकारे, अंगाने अत्यंत श्रद्धेने आणि भक्तीने प्रभूला स्तुती केली, आणि त्या पवित्र स्थळी दिव्य प्रसंग घडला.