अंगा राजाने एका दिवशी इंद्राची दिव्य प्रताप आणि ऐश्वर्य पाहिले. त्याला गायक मधुर आवाजात सात स्वरांत गात होते, आणि सर्वजण सुगंधित वाऱ्यांनी इंद्राला पंखा घालत होते. सुंदर स्त्रिया, हंसांनी धरलेल्या चवरी आणि हंसासारखा शुभ्र छत्र घेऊन त्याच्या सेवेत होती. त्या छत्राचा आकार चंद्राच्या गोलासारखा दिसत होता. अंगा राजाला इंद्र, हजार डोळ्यांचा राजा, सर्व अलंकारांनी सजलेला, अपरिमित तेजाने झळकत, प्रेमाच्या आनंदात रमलेला दिसला. त्याच्या बाजूला सुप्रसिद्ध, शुभ आणि सुंदर पॉलोमी होती — तिच्या सौंदर्य, तेज, तप आणि कीर्तीमुळे प्रसिध्द. ती भाग्यवान आणि पतिव्रता होती; तिच्या सहवासात इंद्र नंदनवनात आनंद घेत होता. अंगा राजाने इंद्राचा हा दिव्य खेळ पाहिला आणि विचार केला, "खरंच, देवांचा राजा किती भाग्यवान आहे, इतक्या ऐश्वर्याने वेढलेला." त्याला वाटले, "त्याच्या तपश्चर्येची हीच ताकद आहे, ज्यामुळे त्याने हे उच्च स्थान मिळवले! जर माझ्याकडे असा पुत्र असता, जो सर्व लोकांचे पालन करतो, तर मीही नक्कीच फार सुखी झालो असतो." या विचारात मग्न होऊन अंगा घाईने आपल्या घरी परतला. सूतांनी सांगितले: अंगा, तेजस्वी आणि बुद्धिमान, इंद्राची समृद्धी, आनंद, सुख, आणि त्याचा दिव्य खेळ पाहून, त्याच्या मनात विचार आला, "मी इंद्रासारखा धर्मयुक्त पुत्र कसा मिळवू शकतो?" अशा विचारात मग्न, सत्यप्रिय अंगा आपल्या घरी आला आणि नम्रतेने वडिल अत्रि यांना विचारले, "कुठल्या पुण्यकर्माने इंद्रासारखे उच्च स्थान मिळते? हे पुण्य कोणाचे, कोणते कर्म केले गेले, आणि कसे?" "इंद्राने कोणती तपश्चर्या केली, पूर्वी कोणाची पूजा केली?" असे विचारून, "हे सर्व तपशीलवार सांग", अशी विनंती अंगा अत्रि ऋषींना केली. अत्रि म्हणाले, "हे उत्तम विचारले आहे, भाग्यवान अंगा. ऐक, मी इंद्राची कर्मकहाणी सांगतो. एकदा सुव्रत नावाचा एक ज्ञानी आणि धर्मनिष्ठ ब्राह्मण होता. त्याच्या तपश्चर्येने त्याने कृष्ण, इंद्रियांचा स्वामी, यांना प्रसन्न केले. तो पुन्हा कश्यप आणि अदितीपासून जन्माला आला, पुण्याने परिपूर्ण; आणि विष्णूच्या कृपेने तो देवांचा राजा झाला." अंगा म्हणाला, "मी इंद्रासारखा पुत्र कसा मिळवू शकतो, हे सांग, हे दयालू ऋषे." अत्रि म्हणाले, "संक्षिप्तपणे सांगतो, सुव्रताचा संपूर्ण पुण्याचा जीवनक्रम ऐक. सुव्रताने पूर्वी हरिची कशी पूजा केली, त्याचा भाव, भक्ती, आणि ध्यान — हे सर्व सांगतो. हे सर्व पाहून, विश्वाचा स्वामी त्याला सर्वोच्च स्थान दिले; तो इंद्रपदास पोहोचला, तीन लोकात सर्व सुखांचा अनुभव घेतला, आणि सर्व चराचराचा स्वामी झाला." "विष्णूच्या कृपेने, तीन लोकांचा आधार त्याचे स्थान मिळतो; मी हे सर्व सांगितले, इंद्राची कर्मकहाणीही सांगितली. गोविंदा भक्तीने प्रसन्न होतो, आणि शुद्ध भावनेने ध्यानाने; भक्तीने संतुष्ट झाला की, हरि सर्व काही देतो." "म्हणून गोविंदाची पूजा कर, जो सर्वांचा दाता, सर्वांचा स्रोत, सर्वज्ञ, सर्व जाणणारा, आणि सर्वांचा सर्वोच्च आहे. नंदन, तू इच्छित सर्व काही मिळवशील. तो आनंदाचा दाता, सर्वोच्च कल्याणाचा दाता, मोक्षाचा दाता, लोकांचा स्वामी आहे; म्हणून, माझ्या मुला, त्याची पूजा कर, आणि तुला इंद्रासारखा पुत्र मिळेल." अत्रि ऋषींचे हे सत्य वचन ऐकून, अंगा राजाने त्याचा अर्थ समजून, त्यांना नम्रतेने वंदन केले आणि निघून गेला. वडिलांचा आदरपूर्वक निरोप घेऊन, ब्रह्माचा पुत्र, ब्रह्मासारखा महान, सोन्याने आणि रत्नांनी सजलेल्या मेरू पर्वताच्या शिखरावर पोहोचला. इथे पद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वैनाच्या कथेत ३१वा अध्याय संपतो. सूतांनी सांगितले: मेरू पर्वत, सर्व बाजूंनी अनेक रत्न आणि सोन्याने उजळलेला, स्वतःच्या किरणांनी सूर्यासारखा चमकत होता. तिथे, अशोक वृक्षांच्या थंड आणि आनंददायक सावलीत, सर्व योगी स्थिर आसनात बसून ध्यानात मग्न होते. कुठे ऋषी तपश्चर्या करत, कुठे किन्नर गात; तुष्ट ऋषी आणि गंधर्व वीणेच्या तालात आनंद घेत. सात स्वर आणि संगीताच्या रत्नांनी त्यांच्या स्पष्ट आणि मोहक गाण्याचा आवाज दुमदुमतो. त्या पर्वतावर, चंदनाच्या सावलीत, संगीताचा सार जाणणारे गंधर्व पूर्ण भक्तीने गात होते. तिथे, देवांचा सर्वोच्च पर्वतावर, दिव्य स्त्रिया नृत्य करतात; ते पाप नष्ट करते, पुण्य मिळवते, दिव्य आहे, आणि सर्वोच्च कल्याण देते. त्या पर्वतावर, वेदांचा अतिशय मधुर आवाज ऐकू येतो, आजूबाजूला चंदन, अशोक, पुन्नाग, शाल, ताल, आणि तमाळ वृक्षांनी वेढलेला. सर्वोच्च पर्वत वटवृक्षांच्या ढगासारख्या छायेत, संतानक आणि कल्पवृक्षांनी, आणि रंभा वृक्षांच्या गर्दीत उजळलेला. पर्वताचा स्वामी सर्वत्र फुललेल्या दिव्य वृक्षांनी, विविध खनिजांनी आणि रत्नांच्या ढिगांनी उजळतो. अनेक अद्भुत आणि शुभ गोष्टींनी, वेदपठण करणाऱ्या समूहांनी, आणि अप्सरांच्या गर्दीने सजलेला. तो पर्वत ऋषी, साधू, सिद्ध, आणि गंधर्वांच्या सेवेत उजळतो, आणि पर्वतासारख्या विशाल हत्तींच्या सिंहगर्जनेने दुमदुमतो. शरभ, मद्यपी वाघ, आणि चपळ हरिणांनी, तसेच शुद्ध जलाने भरलेल्या विहिरी, तलाव, आणि सरोवरांनी तो पर्वत शोभतो. अशा प्रकारे, अंगा राजाचा तपश्चर्येचा मार्ग आणि मेरू पर्वताचा दिव्य वर्णन येथे सुस्पष्टपणे उलगडतो.