सोमशर्मन हा ब्राह्मण एके दिवशी आपल्या मार्गावर जात असताना, त्याला एक सुंदर हत्ती आणि दिव्य चिन्हांनी युक्त एक पुरुष दिसला. त्या दृश्याने त्याचे मन आश्चर्याने भरून गेले आणि तो विचार करू लागला, "हा दिव्य रूपाचा, सद्गुणी मनुष्य कोण आहे, जो या मार्गावर जात आहे?" असे विचार करतच तो आपल्या घराकडे पोहोचला. घराच्या दारात प्रवेश करताच, सोमशर्मन — ब्राह्मणांमध्ये श्रेष्ठ — त्याला त्या मोहक, देवतुल्य आकृतीचे दर्शन झाले, आणि त्याच्या मनात आनंदाची लहर उमटली. तो उत्सुकतेने आपल्या घराच्या दाराजवळ धावला, पण तेथे तो दिव्य पुरुष दिसला नाही. त्याच्या अंगणात मात्र, सुगंधी, सुंदर, दिव्य फुलांचा वर्षाव झालेला होता. अंगणात चंदन, केशर, आणि पवित्र, सुवासिक द्रव्यांनी लेप केलेले होते; त्यासोबत दुर्वा आणि तांदळाच्या कणांची सजावटही होती. या अद्भुत दृश्याने सोमशर्मन पुन्हा पुन्हा विचारात पडला; त्याने आपल्या अंगणात दिव्य, शुभ संपत्तीचे दर्शन घेतले. मग त्याने विचारले, "हे दिव्य अलंकार, ही शोभा, वस्त्र आणि दागिने — हे सर्व कुणी दिले?" तो आपल्या पत्नीला विचारू लागला, "हे सगळे कशासाठी झाले आहे, मला निःसंकोच सांग." त्यावर सुमना म्हणाली, "प्रिय, ऐक. एक अत्यंत श्रेष्ठ देव येथे आला होता, पांढऱ्या हत्तीवर बसून, दिव्य अलंकारांनी सजलेला. त्याच्या अंगावर दिव्य सुवास होता, अद्भुत गुणांनी युक्त होता; कोणता देव होता ते मला माहित नाही, पण ब्राह्मण आणि गंधर्व त्याची सेवा करत होते. तो देव, गंधर्व, चारण यांच्या स्तुतीने येथे आला; त्याच्यासोबत सुंदर, आकर्षक, शुभ स्त्रिया होत्या. सर्वजण विविध अलंकारांनी सजलेले होते, त्यांच्या सर्व इच्छा पूर्ण झाल्या होत्या; त्या महान पुरुषासोबत आणि त्या स्त्रियांसोबत ते माझ्या समोर आले. ब्राह्मणांनी त्या शुभ स्थळी माझ्यासाठी चार बाजूंनी रत्नांनी भरलेले आसन ठेवले. त्यांनी मला वस्त्रे आणि अलंकार दिले, आणि शुभ वेदगीतांनी, शास्त्रातील स्तोत्रांनी, पुण्याचा लाभ दिला. सर्वांनी मला अभिषेक केला, आणि मग ते अचानक अदृश्य झाले. माझ्या आजूबाजूला उभे राहून त्यांनी पुन्हा सांगितले, 'आम्ही नेहमीच तुझ्या घरात राहू; तू आणि तुझा पती, दोघेही पवित्र राहा.' असे सांगून सर्वजण निघून गेले; हे मी स्वतः पाहिले." पत्नीचे वर्णन ऐकून सोमशर्मन पुन्हा विचारात पडला, "हे देवांनी घडवलेले काय अद्भुत आहे?" विचार करून सोमशर्मन आपल्या ब्राह्मणधर्मात, श्रेष्ठ धर्म आणि सद्गुणात मग्न झाला. त्याच्या धर्मनिष्ठ, व्रतस्थ पत्नीने गर्भधारणा केली. त्या गर्भामुळे ती स्त्री अधिक तेजस्वी झाली, जणू प्रज्वलित पुत्राचा प्रकाश तिच्यात विलीन झाला. तिच्या तपामुळे तिने देवतुल्य पुत्राला जन्म दिला; त्या वेळी आकाशात दिव्य ढोल वाजले. महान देवांनी शंख फुंकले, गंधर्वांनी मधुर गीत गायले, आणि अप्सरा नृत्य करू लागल्या. नंतर ब्रह्मा, असुरांसह, तेथे आला आणि त्या पुत्राला 'सुव्रत' असे नाव दिले. नाव दिल्यानंतर सर्व शक्तिशाली देव निघून गेले. देव गेल्यावर सोमशर्मन — श्रेष्ठ ब्राह्मण — आपल्या पुत्राचे जन्म व इतर संस्कार विधी केले, कारण सुव्रत हा देवतेच्या इच्छेने जन्मलेला होता. सोमशर्मनच्या घरात महालक्ष्मी स्थिर झाली; घर धनधान्य, हत्ती, घोडे, म्हशी, गायी, सोने, रत्न यांनी भरले. जसे कुबेराचा महाल संपत्तीने उजळतो, तसेच सोमशर्मनचे घरही उजळले. तो ब्राह्मण ध्यान, पुण्यकर्मे, विविध सद्गुणांनी संपन्न होऊन, तीर्थयात्रा करू लागला. त्या ठिकाणी त्याने अन्य पुण्यकर्मे, दान, आणि ज्ञानाचे पुण्य मिळवणारे कर्म केले. त्याने धर्मसाधना केली, पुत्राचे जन्म व इतर संस्कार पुन्हा पुन्हा केले. त्याने आनंदाने आपल्या पुत्राचे विवाह केले; सुव्रताला गुणी, शुभ चिन्हांनी युक्त पुत्र झाले. ते नेहमी सत्य, धर्म आणि तपासना यांना समर्पित होते, दान आणि पुण्यात रमलेले; सोमशर्मनने त्यांच्यासाठी पुण्यकर्मे केली. तो भाग्यवान आजोबा आपल्या नातवांसोबत सुख उपभोगू लागला, प्रत्येक आनंद अनुभवत, वृद्धत्व आणि रोगापासून मुक्त. त्याचे शरीर जणू पंचवीस वर्षांच्या तरुणासारखे होते; सोमशर्मन — महान बुद्धिमान — सूर्यप्रकाशासारखा उजळला. त्याची पत्नीही शुभ पुण्यांनी आनंदित, पुत्र आणि नातवांसह, दान, व्रत आणि संयमास समर्पित, उजळली. ती विशाल नेत्रांची स्त्री, गुणांनी भरलेली, पतिव्रता स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ, जणू सोळा वर्षांची तरुणीप्रमाणे सदैव तेजस्वी होती. सुव्रत आणि त्याचे माता-पिता, सुंदर, शुभ, आनंदित, सद्गुण आणि मोठ्या संपत्तीनिशी, एकत्रित सुखात रमले. आता मी तुम्हाला त्यांच्या धर्मशील आचरणाची, आणि सुव्रतच्या व्रतपालनाची कथा सांगणार आहे, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण. त्याने दोषरहित नारायणाची कशी पूजा केली— त्याची कथा पुढे सांगतो.