श्री स्कंदाला उद्देशून, व्यासमुनींनी अत्यंत श्रद्धेने तुळशीच्या माहात्म्याचे वर्णन केले. त्यांनी सांगितले की, जो मनुष्य तुळशीच्या पूजनाने श्रीहरीची उपासना करतो, त्याला उत्तम कुटुंब, सुसंस्कार, पत्नी, पुत्र, कन्या, संपत्ती, राज्य, आरोग्य, ज्ञान आणि विवेक प्राप्त होतो. तुळशीच्या पूजनामुळे वेद, त्यांचे उपवेद, विविध शास्त्रे, पुराणे, आगम आणि संहितांचे फळ हातात येते. पवित्र गंगा आणि भागीरथी जशी स्वर्गलोकात मोक्ष देते, तशीच तुळशीही पुण्यदायिनी आहे. गंगाजल किंवा पुष्करतीर्थाची सेवा जितका आनंद देत नाही, तितका आनंद तुळशीच्या पानांनी मिश्रित पाण्याने मिळतो. जन्मोजन्मी ज्याचे मन शुद्ध आणि निरपेक्ष झाले आहे, त्याला माधव प्रत्यक्ष प्रकट होतात; आणि हे ऐकून, तुळशीने श्रीहरीची पूजा करण्याची श्रद्धा मनात निर्माण होते. जो कोणी तुळशीच्या मंजिरी व पानांनी विष्णूची पूजा करतो, त्याचे पुण्य वर्णन करता येणार नाही, असे स्कंदाला सांगितले. जिथे तुळशीचे वन व केशवाची उपस्थिती असते, तिथे ब्रह्मा, लक्ष्मी आणि सर्व देवतांचा वास असतो. म्हणून, तुळशी देवीची नेहमी भक्तिपूर्वक पूजा करावी; कोणतेही स्तोत्र, मंत्र किंवा इतर धार्मिक कृत्य केल्यास त्याचे सर्वोच्च फळ मिळते. त्या ठिकाणी सर्व प्रकारची अमंगल शक्ती, भूत, पिशाच्च, ब्रह्मराक्षस, राक्षस व इतर दुष्ट शक्ती नेहमी पळून जातात. तुळशीचे पान दिसले की दैवदोष, रोग, चक्कर, डाकिनी वगैरे सर्व बाधा थांबतात. ब्रह्महत्येचा पाप, पापातून उत्पन्न झालेले रोग आणि जादूटोण्यामुळे निर्माण झालेले सर्व दोष तिथे नष्ट होतात. जो कोणी श्रीहरीसाठी पृथ्वीवर तुळशीचे वन लावतो, त्याने शंभर यज्ञ केलेसारखे पुण्य मिळवले. श्रीहरीच्या चिन्हांवर किंवा शाळग्रामावर तुळशीचे पान अर्पण केल्याने विष्णूशी एकरूपता मिळते. जो माणूस माधवासाठी तुळशी लावतो, तो आनंदी होतो आणि अखेरीस माधवाच्या धामात जातो. श्रीहरीची पूजा करून तुळशीचे अर्पित पान स्वतःच्या डोक्यावर ठेवणारा, पापमुक्त होऊन स्वर्गात जातो. पूजा, कीर्तन, ध्यान, तुळशी लावणे किंवा तुळशी धारण करणे—या सर्व कृत्यांनी, विशेषतः कलियुगात, तुळशी पापे जाळून टाकते व स्वर्ग आणि मोक्ष देते. जो इतरांना तुळशीच्या माहात्म्याचे ज्ञान देतो आणि स्वतःही आचरण करतो, तो माधवाच्या परमधामाला पोहोचतो. श्रीहरीला जे प्रिय आहे, तेच मला प्रिय असावे. सर्व देव-देवतांसाठी, सर्व दिशांना, श्राद्ध व यज्ञात, एक तुळशीचे पान पुरेसे ठरते. म्हणून, तुळशीची सेवा सर्वतोपरी करावी; कारण तुळशीची सेवा म्हणजे सर्वांची सेवा. गुरु, ब्राह्मण, देवता आणि तीर्थक्षेत्रांची सेवा करावी; आणि जो तुळशीच्या पानासह या जगातून प्रस्थान करतो, तो सर्व पापांपासून मुक्त होऊन, राजसूयादी यज्ञ, व्रत, नियम यांपेक्षा अधिक पुण्य मिळवतो. तुळशीच्या सेवेने जे स्थितप्रज्ञ प्राप्त करतात, तेच फळ मिळते; फक्त एक तुळशीचे पान श्रीहरीला अर्पण केल्याने विष्णूभक्तपद प्राप्त होते—मग इतर ग्रंथांची आवश्यकता उरत नाही. तुळशीच्या मातेला—म्हणजे तिच्या झाडाला—दूध पिणे अनिष्ट आहे. जो केशवाची कोवळी तुळशीची पाने व डाळ्या अर्पण करतो, तो शंभर किंवा हजार पुरुषांहून श्रेष्ठ ठरतो. जो दररोज कोवळ्या तुळशीच्या पानांनी श्रीहरीची पूजा करतो, त्याला तुळशीच्या मुख्य गुणांचे फळ मिळते. प्रत्यक्ष सांगूनही तिच्या सर्व महिम्याचे वर्णन करणे अशक्य आहे; पण जो या माहात्म्याचे रोज पठण करतो, तो पूर्वजन्मातील पाप व जन्मबंधनातून मुक्त होतो. एकदाच पठण केल्यानेही वाजपेय यज्ञाचे फळ मिळते. तो कधीही रोगांनी पीडित होत नाही, त्याची संतती कधीही मूढ होत नाही, तो नेहमी विजयी होतो व कधीही पराभूत होत नाही. ज्या घरात हे माहात्म्य ठेवले जाते, तिथे संपत्ती नांदते, रोग, भूत, दुःख किंवा अपमान राहत नाही. हे ग्रंथ जिथे आहे, तिथे अमंगल क्षणभरही टिकत नाही. नंतर, पुढील अध्याय सुरू होतो. द्विजजन म्हणाले, "हे महर्षे, आम्ही तुळशीच्या शुभ महिम्याचे श्रवण केले; आता आपण रचलेल्या तुळशी-स्तोत्राचे पावन श्रवण करायला आम्ही इच्छुक आहोत." व्यासमुनींनी सांगितले, "पूर्वी हे स्कंदपुराणात मी सांगितले होते; आता पुन्हा तुमच्या मोक्षासाठी हे प्राचीन आख्यान सांगतो." सर्व शिष्यगण, व्रतस्थ ऋषी शतानंद यांना वंदन करून, शुभ आणि कल्याणकारी ज्ञान मागू लागले. त्यांनी नम्रपणे विचारले, "हे ब्रह्मज्ञानी, आम्हाला तुळशी-स्तोत्र ऐकायचे आहे, जे पूर्वी ब्रह्मदेवाच्या मुखातून ऐकले होते." शतानंद म्हणाले, "तुळशीचे नाम उच्चारल्यानेच दैत्यांच्या गर्वाचा नाश करणारा श्रीहरि प्रसन्न होतो; पापे नष्ट होतात आणि पुण्य अक्षय होते. लोक तुळशीची पूजा आणि वंदना कशी करतात? फक्त तुळशीचे दर्शन केले तरी दहा लाख गायी दान केल्याचे पुण्य मिळते. ज्यांच्या घरात तुळशी आहे, ते कलियुगात धन्य आहेत; शाळग्रामासाठी तुळशीचे पान पृथ्वीवर रोज ठेवले जाते. त्या हातांना धन्य आहे, जे तुळशी शोधतात; आणि जे केशवासाठी तुळशी लावतात, तेही धन्य आहेत. जो श्रीहरीला तुळशीच्या पानाने पूजतो, त्याला यम आणि त्याचे सेवक काहीही करू शकत नाहीत, कारण तुळशी सर्व दुःख दूर करते." अशा प्रकारे, व्यासमुनींनी आणि शतानंद ऋषींनी तुळशीच्या अलौकिक आणि दिव्य महिम्याचे, तिच्या पूजेच्या, तिच्या नामस्मरणाच्या आणि तिच्या स्पर्शाच्या अद्भुत फळांचे अत्यंत भक्तिपूर्ण आणि मार्मिक वर्णन केले.