एका सुंदर आणि ऐश्वर्यसंपन्न शहरात एक ब्राह्मण आणि त्याची पतिव्रता पत्नी राहत होते. ब्राह्मण गंभीर कुष्ठरोगाने ग्रस्त होता; त्याचा दुर्गंध इतका भयंकर होता की लोक त्याच्या जवळ येण्यास घाबरत. एक दिवस, एका गणिकेने त्याच्या पत्नीस सांगितले, "माझ्या घरात अनेक राजे आणि प्रतिष्ठित पुरुष नेहमी राहतात; पण आज मी तुझ्या भीतीने घर रिकामे करीन. तुझा पती माझ्या घरी येऊ दे, आणि भेटीनंतर त्याने निघून जावे." पतिव्रता पत्नीने उत्तर दिले, "आज रात्री, माझ्या पतीने भोजन करून संतुष्ट झाल्यावर, मी त्याला तुझ्या घरी घेऊन येईन." गणिकेने तिला सांगितले, "लवकर जा, आणि मध्यरात्री तुझा पती माझ्या घरी येऊ दे." पत्नीने आपल्या घरात जाऊन पतीला सांगितले, "आपले कार्य पूर्ण झाले आहे, प्रभु." पण ब्राह्मण म्हणाला, "मी त्या घरात कसा जाऊ? माझ्या अवस्थेने हे शक्य नाही; कसे संयम ठेवू आणि कार्य पूर्ण करू?" पत्नी म्हणाली, "मी तुम्हाला पाठीवर घेऊन जाईन; कार्य पूर्ण झाल्यावर मी पुन्हा त्या मार्गाने येणार नाही." ब्राह्मण म्हणाला, "तुझ्या कृपेने माझे सर्व कार्य पूर्ण होईल; तू जे केलेस, ते स्त्रियांनाही सहन होणार नाही." त्याच वेळी, त्या शहरातल्या एका श्रीमंत पुरुषाच्या घरातील संपत्ती राजा आणि त्याच्या सैनिकांनी चोरली, आणि ही बातमी सर्वत्र पसरली. राजा रागाने सर्व पहारेकऱ्यांना बोलावून म्हणाला, "तुम्हाला जगायचे असेल, तर आज चोर पकडून द्या." पहारेकरी आणि गुप्तचरांनी मिळून चोर शोधण्याचा प्रयत्न केला. शहराच्या कडेला, घनदाट जंगलात, एका झाडाखाली महान ऋषी मंडव्य ध्यानात तल्लीन होते, त्यांच्या तेजाने झळकत. त्या अवस्थेत, त्यांना काहीही भान नव्हते. पहारेकरी म्हणाले, "हा चोर आहे, विचित्र दिसणारा, जंगलात उभा असलेला." त्यांनी मंडव्य ऋषींना बांधले; ऋषी शांत राहिले, त्यांनी काहीच प्रतिक्रिया दिली नाही. राजा म्हणाला, "चोर पकडला आहे; शहराच्या प्रवेशद्वारावर त्याला कठोर शिक्षा द्या." त्यामुळे मंडव्य ऋषींना नग्न करून, त्यांच्या गुदद्वारातून फास लावून, ते फास त्यांच्या डोक्यापर्यंत घुसवले. ऋषींना वेदना जाणवली नाही; इतरांना शिक्षा झाली, पण ऋषी समाधानी राहिले. दरम्यान, रात्री घन अंधारात, पतिव्रता पत्नीने आपल्या पतीला पाठीवर घेऊन गणिकेच्या घराकडे प्रस्थान केले. वाटेत तिच्या पतीचा शरीर मंडव्य ऋषींना स्पर्श झाला, आणि त्यामुळे ब्राह्मणाला कुष्ठरोग लागला; मंडव्य ऋषींच्या ध्यानात व्यत्यय आला. मंडव्य म्हणाले, "ज्याने मला अशी तीव्र शारीरिक वेदना दिली आहे, तो सूर्य उगवेल तेव्हा राख व्हावा." हे ऐकून मंडव्य ऋषी जमिनीवर पडले; पतिव्रता पत्नी म्हणाली, "माझ्या पतीला मृत्यू येऊ नये." ती आपल्या पतीला तीन दिवस घरात ठेवून, त्या शापामुळे घरातून बाहेर पडली नाही; तो सुखद पलंगावर विश्रांती घेत होता, आणि पत्नी त्याच्या सेवेत होती. मंडव्य ऋषी शाप देऊन इच्छित स्थळी गेले; तीन दिवस सूर्य उगवला नाही. तीन लोक, सर्व चराचर जीव, दुःखी झाले; इंद्राच्या नेतृत्वाखाली देव ब्रह्माकडे गेले. स्वर्गातील रहिवाशांनी ब्रह्माला सर्व घटना सांगितल्या, "हे सर्व का घडले, आम्हाला माहित नाही; तूच योग्य आहेस, आमच्यासाठी काय करावे ते ठरव." ब्रह्मा म्हणाले, "पतिव्रता पत्नीचे आचरण, मंडव्य ऋषींना काय झाले, आणि सूर्य का उगवत नाही—हे मी देवांना स्पष्ट करतो." मग देव, त्यांच्या दिव्य रथांवर, ब्रह्माच्या नेतृत्वाखाली पृथ्वीवर आले. त्यांच्या तेजाने आणि ऋषींच्या किरणांनी सर्वत्र शंभर सूर्यांची उजवणी झाली, पण त्या घरात अंधार होता. पतिव्रता पत्नी म्हणाली, "अरे, मी नष्ट झाले! सूर्य माझ्या घरात कसा आला?" देव त्यांच्या हंसासारख्या रथांमध्ये तिच्यासमोर अदृश्य झाले. त्या वेळी, ब्रह्मा पतिव्रता पत्नीला, सर्व देवांना, द्विजांना आणि गायींना संबोधित करून म्हणाले, "सर्वांच्या मृत्यूने तुला समाधान मिळेल का? माता, सूर्य उगवावा म्हणून राग सोड." पतिव्रता पत्नी म्हणाली, "सर्व लोकांपेक्षा, माझा पतीच माझा गुरु आहे; त्याचा मृत्यू ऋषींच्या शापामुळे होईल, जर सूर्य उगवला." "मी केवळ या कारणासाठी सूर्याला शाप दिला; राग, भ्रम, लोभ, इच्छा किंवा मत्सराने नाही." ब्रह्मा म्हणाले, "फक्त एका व्यक्तीच्या मृत्यूमुळे तीन लोकांचे कल्याण होईल; त्यामुळे, माता, तू अधिक पुण्य मिळवशील." देवांच्या उपस्थितीत, पतिव्रता पत्नी म्हणाली, "माझा पती सोडून, हे मंगलमय, मला काहीही प्रिय नाही." ब्रह्मा म्हणाले, "जेव्हा सौम्य सूर्य उगवेल आणि तुझा पती राख होईल, आणि तीन लोक शांत होतील, मी तुझ्या भल्यासाठी काही उत्तम करीन." "त्याच्या राखेतून एक पुरुष उत्पन्न होईल, जो कामदेवासारखा तेजस्वी, सर्व सद्गुणांनी युक्त, आणि रतीच्या पतीसारखे सदैव गुणवान असेल." अशा प्रकारे, त्या पतिव्रता पत्नीच्या निष्ठेने आणि ब्रह्म्याच्या कृपेने, तिच्या पतीच्या मृत्यूनंतर, तीन लोकांचे कल्याण झाले, आणि तिच्या पुण्याचा गौरव देवांनी मान्य केला.