ब्राह्मण समाजात सेव्या नावाची एक पवित्र, पतिव्रता स्त्री होती. तिच्या पतीला पूर्वकर्मांच्या विरोधामुळे कुष्ठरोग झाला होता. त्याच्या तोंडातून नेहमीच घावांचे द्रव बाहेर येत असे, तरीही सेव्या त्याच्या सेवा करण्यात सदैव तत्पर होती. पतीच्या मनात ज्या काही इच्छा उत्पन्न होत, त्या ती आपल्या क्षमतेनुसार पूर्ण करण्याचा प्रयत्न करत असे. पतीने रोज देवांची पूजा करावी, स्नेहाने वागावे, मत्सररहित राहावे; एकदा तो रस्त्यावर चालत असताना त्याला एक अत्यंत सुंदर वेश्या दिसली. तिच्या रूपाने त्याचा मन पूर्णपणे मोहित झाले, वासनाने भरले, आणि त्याने खोल श्वास घेत, निराश झाला. हे पाहून सेव्या घरातून बाहेर आली आणि पतीला विचारले, "स्वामी, तुम्ही इतके अस्वस्थ का आहात? इतके खोल श्वास का घेत आहात?" ती म्हणाली, "काय करावे, काय करू नये, आणि तुम्हाला काय प्रिय आहे, हे सांगा; मी तुमची इच्छा पूर्ण करीन, कारण तुम्हीच माझे गुरु आणि प्रिय आहात." "तुमची इच्छा सांगा, स्वामी; मी ती पूर्ण करण्याचा प्रयत्न करीन," असे म्हणताच पतीने उत्तर दिले, "तू व्यर्थ बोलतेस, प्रिये. ना तू शक्य, ना मी; व्यर्थ बोलणे योग्य नाही. जसे जमिनीवर उभा असलेला माणूस उंच झाडाचे फळ मिळवू इच्छितो, तसेच मीही, मोह आणि भ्रमामुळे, अशक्य गोष्ट इच्छितो." "संपूर्ण आयुष्यातील जोडप्यांसाठीही ही गोष्ट कठीण आहे—वियोग," असे तो म्हणाला. सेव्या म्हणाली, "तुमच्या मनातील इच्छेला जाणून मी ती पूर्ण करू शकते." "आदेश द्या, स्वामी, मी कोणत्याही प्रकारे ते करीन; तुमची इच्छा कठीण असेल तरी मी प्रयत्न करीन," असे ती म्हणाली. "माझ्या पुण्याचा फल येथे आणि परलोकात मिळेल," असे ती म्हणताच, पती आनंदित झाला आणि म्हणाला, "सदैव केलेल्या पापामुळे मी पिडीत झालो आहे—हे निश्चित आहे; रस्त्यावर चालताना मी एक सुंदर वेश्या पाहिली. तिच्या सर्व अंगांमध्ये दोष नाही; तिच्या रूपामुळे माझे मन जळते. तुझ्या कृपेने जर मला ती तरुणी मिळाली, तर माझा जन्म सार्थक होईल; हे पूर्ण कर, पतिव्रता, माझ्या कल्याणासाठी. पण जर ती सुंदर स्त्री मला मिळाली नाही, मी दुर्दैवी, कुष्ठरोगी, दुर्गंधी, आणि घावांनी भरलेला—तर मृत्यूच माझ्यासाठी उत्तम आहे." पतीचे हे शब्द ऐकून सेव्या म्हणाली, "मी माझ्या क्षमतेनुसार सर्व करीन; आता धीर धरा, स्वामी." मनात विचार करून, रात्रीच्या शेवटी, पहाटे ती आनंदाने गायीच्या शेण आणि पाण्याने वेश्या यांच्या घराच्या अंगणात साफसफाई करण्यासाठी गेली. ती रस्त्यावर आणि गल्लीमध्ये शेण पसरवून आनंदाने साफसफाई करत असे; लोकांनी पाहू नये म्हणून ती घाईने घराकडे येत असे. अशा प्रकारे, सेव्या तीन दिवस सलग वेश्या यांच्या घरात साफसफाई करत राहिली. मग त्या वेश्या, तिच्या दासी आणि सेवकांसह, चौकात विचार करू लागल्या—"हे काम कोणी केले? पहाटे आम्ही बोललो नाही, मग हे कोणासाठी, माझ्या प्रिय व्यक्तीसाठी, केले गेले?" रस्ते, चौक, गल्ली सर्व ठिकाणी सुंदर कृती दिसत होती; त्यांनी आपसात चर्चा करून त्या दिवसाच्या मुख्य घटनेबद्दल बोलले. "हे आम्ही केले नाही, प्रिये, आम्ही ही साफसफाई केली नाही," असे म्हणत त्या वेश्या आश्चर्यचकित झाली आणि रात्री संपताच विचारात पडली. तिने सेव्या यांना पाहिले आणि पुन्हा पूर्वीप्रमाणे परतली. त्या ब्राह्मण स्त्रीचे, पतिसेवेत निष्ठावान असलेल्या सेव्या यांचे दर्शन झाल्यावर, वेश्या त्यांच्या पायांवर पडली आणि म्हणाली, "अह, क्षमा करा; जीवन, शरीर, धन, कीर्ती, आणि प्रतिष्ठा—हे सर्व तुमच्यामुळे मी गमावले आहे, पतिव्रता स्त्री; तुम्ही जे काही इच्छिता, ते मी नेहमी दृढपणे देईन." "सोने, रत्न, मौल्यवान वस्तू, किंवा वस्त्र—तुम्हाला जे हवे आहे ते सांगा," असे वेश्या म्हणाली. सेव्या म्हणाली, "मला धनाची गरज नाही." "तुमच्याकडे काही काम असेल, ते सांगा, आणि ते तुम्ही केल्यास माझे मन संतुष्ट होईल, कारण तुम्ही आता सर्व काही साध्य केले आहे," असे ती म्हणाली. वेश्या म्हणाली, "खरेच, मी ते लवकर करीन; सांगा, पतिव्रता स्त्री. मला सांभाळा, माय, आणि लवकर जे करावे ते सांगा." सेव्या लाजेने आपली इच्छा सांगू शकली नाही; थोडा विचार करून वेश्या म्हणाली, "कुष्ठरोगी, दुर्गंधी व्यक्तीशी संपर्क साधणे मला फार त्रासदायक आहे; पण एक दिवस, तो माझ्या घरी आला तर मी ते करीन." सेव्या म्हणाली, "मी आज रात्री तुझ्या घरी येईन, सुंदर स्त्री; माझ्या पतीने जेवले आणि प्रसन्न झाला की, मी त्याला पुन्हा माझ्या घरी आणीन." वेश्या म्हणाली, "लवकर जा, सत्पत्नी, तुझ्या घरी; तुझा पती मध्यरात्री माझ्या घरी येऊ दे." "माझ्या अनेक प्रियजन आहेत, राजे आणि त्यांच्याइतकेच; प्रत्येकजण नेहमी माझ्या घरी राहतो." "आज मी तुझ्या भीतीने माझे घर रिकामे करेन; तुझा पती येऊ दे, आणि आमच्याशी भेटून निघून जाऊ दे." हे ऐकून सेव्या आपल्या घरी गेली; तिने पतीला सांगितले, "तुमचे काम पूर्ण झाले, स्वामी." "आज रात्री ती त्या घरात जाईल, हे ठरले आहे; तिच्या अनेक पती आहेत, आणि तुझ्यासाठी वेळ नाही." ब्राह्मण म्हणाला, "मी त्या घरात कसा जाऊ? मी जाऊ शकत नाही; हे समजून धीर कसा राहील, आणि काम कसे पूर्ण होईल?" सेव्या म्हणाली, "मी पतीला पाठीवर घेऊन त्या घरात नेईन; माझा हेतू पूर्ण झाल्यावर, मी पुन्हा त्या मार्गाने परत येणार नाही." ब्राह्मण म्हणाला, "शुभेच्छा असो, तुझ्यामुळे माझे सर्व कार्य पूर्ण होईल; तू जे केलेस, ते स्त्रियांसाठीही सहन करण्याजोगे नाही.