पूर्वकाळी सांगितले आहे की, पितृयज्ञासारखा धर्म दुसरा कोणताही नाही; म्हणून प्रत्येकाने, सर्व प्रयत्नांनी आणि द्वेष न ठेवता, आपली पूर्ण क्षमता वापरून हा यज्ञ करावा. जो कोणी लोकांसमोर धर्मपरंपरा उच्चारतो, त्याला या जगात विष्णूच्या पवित्र तीर्थात स्नान केल्याचा लाभ मिळतो. इतकेच नव्हे, अनेक जन्मांतील ज्या पापांचा मोठा ढीग साचलेला असेल, तो केवळ या धर्मपरंपरेच्या उच्चारणाने आणि ऐकण्याने नष्ट होतो. एक श्रेष्ठ पुरुष म्हणाला, “देव आणि इतर देवतांमध्ये, तोच या विश्वाचा प्रभु आहे—स्वामी, निर्माता, संहारक, रक्षक, आधार, पिता आणि मूळ स्रोत.” विष्णूचे गुण सांगताना आपली वाणी थकते, तरीही माझ्या मनात एक कुतूहल, किंवा तहान, किंवा भूक आहे. प्रिय व्यक्तीने जे विचारले आहे, ते सांगावे; पण, एक पतिव्रता स्त्री गतकाळ कसा जाणते, हे प्रभु? किंवा, तिच्या शक्तीचे संपूर्ण वर्णन करावे. भगवंत म्हणाले, “हे द्विजा, मी हे पूर्वी सांगितले आहे, पण पुन्हा तू कुतूहल दाखवतोस. मी तुझे मनातले सर्व सांगतो. पतिव्रता स्त्री आपल्या पतीला समर्पित असते, नेहमी त्याच्या कल्याणात मग्न असते. अशी स्त्री देव, ऋषी आणि ब्रह्मज्ञानी यांनाही पूज्य असते; एकपत्नीव्रता स्त्री जगातील सर्वात आदरणीय मानली जाते. तिचा सन्मान करण्यात कधीही अती होणार नाही. मध्यप्रदेशात, पूर्वी एक अतिशय सुंदर नगरी होती. तिथे ब्राह्मण वर्गात सेव्या नावाची एक पतिव्रता स्त्री होती. पूर्वजन्मीच्या कर्मविरोधामुळे तिच्या पतीला कुष्ठरोग झाला. त्याच्या तोंडातून नेहमी घाव वाहत होते, तरीही ती त्याची सेवा करत राहिली; त्याच्या मनातील प्रत्येक इच्छा ती पूर्ण करण्याचा प्रयत्न करत असे. पतीने रोज देवांची पूजा करावी, आणि प्रेमाने, द्वेष न ठेवता वागावे. एकदा, रस्त्यावर चालताना त्याला एक असामान्य सौंदर्याची वेश्या दिसली. तिच्या दर्शनाने त्याचे मन पूर्णपणे भ्रमित झाले, वासनेने ग्रासले गेले; त्याने खोल श्वास घेतला आणि निराश झाला. हे ऐकून, धर्मनिष्ठ पत्नी घराबाहेर आली आणि पतीला विचारले, “तुम्ही इतके उदास का आहात, स्वामी? एवढ्या खोल श्वास का घेत आहात, प्रभु?” ती म्हणाली, “काय करावे आणि काय करू नये, तुमच्या प्रिय गोष्टी काय आहेत, ते मला सांगा; तुमच्या इच्छेनुसार मी सर्व करीन, कारण तुम्हीच माझे गुरु आणि प्रिय आहात. तुमची इच्छा मला सांगा, मी शक्य तितके ते पूर्ण करीन.” तेव्हा पती म्हणाला, “प्रिय, तू व्यर्थ बोलतेस; ना तू शक्य आहेस, ना मी; व्यर्थ बोलणे योग्य नाही. तू विचारण्याचा अधिकार नाही, जसे जमिनीवर उभा असलेला माणूस उंच झाडाचा फळ मिळवू इच्छितो. जमिनीवर उभा असलेला छोट्या उंचीचा माणूस उंच झाडाचे फळ घेऊ इच्छितो; तसाच मी, इच्छा आणि भ्रमामुळे, अशक्य गोष्टीची इच्छा करतो. पती-पत्नी असतानाही, मी अशक्य गोष्टी सांगतो—वियोग. पतिव्रता पत्नी म्हणाली, “तुम्ही मनात काय आहे ते जाणून मी ते पूर्ण करू शकते. आज्ञा द्या, स्वामी, जे काही करावे लागेल, ते मी सर्व उपायांनी करीन; तुमची इच्छा कठीण असेल, तरी मी प्रयत्न करीन. मग माझे पुण्य या जन्मात आणि पुढच्या जन्मात फळ देईल.” ती असे म्हणताच, पती अत्यंत प्रसन्न झाला आणि म्हणाला, “सतत केलेल्या पापामुळे मी पापग्रस्त झालो आहे, हे निश्चित आहे; रस्त्यावर चालताना मला एक अतिशय सुंदर वेश्या दिसली. तिच्या प्रत्येक अंगात दोष नव्हता, तिच्या सौंदर्याने माझे मन जळत आहे; जर तुझ्या कृपेने मला त्या यौवनात असलेल्या युवतीची प्राप्ती झाली, तर माझा जन्म फळला. हे धर्मनिष्ठे, माझ्या कल्याणासाठी हे पूर्ण कर. पण जर ती सुंदर स्त्री, मी—दीन, कुष्ठरोगी, दुर्गंधी, ताज्या घावांनी व्यापलेला—माझ्याकडे आली नाही, तर मृत्यूच माझ्यासाठी उत्तम आहे.” पतीचे हे शब्द ऐकून, धर्मनिष्ठ पत्नी म्हणाली, “मी जितके शक्य आहे तितके करीन; आता तुम्ही धीर धरा, स्वामी.” ती मनात विचार करून, रात्रीच्या शेवटी, पहाटे, जल व गोमय घेऊन आनंदाने निघाली; वेश्या घराजवळ पोहोचली आणि अंगण स्वच्छ केले. तिने आनंदाने रस्त्यावर आणि गल्लीत गोमय पसरवले; ती लोकांना दिसू नये म्हणून लवकर घरी आली. अशा प्रकारे, धर्मनिष्ठ पत्नीने तीन दिवस सतत ही सेवा केली. मग त्या मुख्य वेश्या, तिच्या दासी आणि सेवकांसह, चौकात विचारले—क whose deeds and virtues were inquired about in the square? Even though I did not speak at dawn, for whose sake, dear to me, was it done? रस्ते, चौक, गल्ल्या सर्वत्र सुंदर कर्मांनी उजळून गेल्या; त्यांनी आपसात चर्चा करून त्या दिवसाच्या मुख्य घटनेबद्दल बोलले. “हे आपण केले नाही, प्रिय, आणि हे स्वच्छता आम्ही केली नाही.” मग ती वेश्या, आश्चर्यचकित होऊन, रात्रीच्या शेवटी विचारात पडली. ती पाहिली गेली, आणि पुन्हा पूर्वीसारखी परतली; त्या महान आणि धर्मनिष्ठ स्त्रीला पाहून, एक ब्राह्मण महिला जी पतीला समर्पित होती, तिने तिच्या पायांवर आपली जागा घेतली आणि म्हणाली, “अह, मला क्षमा करा; जीवन, शरीर, संपत्ती, कीर्ती, आणि मान—all these seem to be lost to me because of you, devoted wife; whatever you desire, O virtuous one, I will always firmly give. सोने, रत्ने, मौल्यवान वस्तू, किंवा वस्त्र—तुला जे हवे ते मी देईन.” तेव्हा धर्मनिष्ठ स्त्री म्हणाली, “मला संपत्तीची गरज नाही. जर तुझ्याकडे काही काम असेल, ते सांग, आणि तू ते केलेस, तर माझे मन संतुष्ट होईल, कारण तू आता सर्व काही साध्य केले आहेस.” वेश्या म्हणाली, “खरे, खरे, मी ते लवकरच करीन; सांग, ओ पतिव्रता. मला रक्षण कर, माता, आणि लवकर सांग की काय करावे लागेल.” लाजेने, जी इच्छा बोलायची होती ती तिने थांबवली, आणि प्रिय इच्छा तिने सांगितली नाही; थोडा विचार करून, वेश्या मनाशी ठरवून बोलली.