पूर्वीच्या काळात, वैराट देशात एक अत्यंत गरीब मनुष्य राहत होता. त्याच्यावर मोठ्या संकटांचा भार होता, आणि पितृपक्षाचा दिवस जवळ आला तेव्हा तो फार रडला, कारण त्याच्याकडे काहीच नव्हतं. बराच वेळ अश्रू ढाळून, तो एका विद्वान ब्राह्मणाजवळ गेला आणि विचारलं, "ब्राह्मणश्रेष्ठा, आता पितृपक्षाचा दिवस आला आहे—माझ्या पितरांचा लाभ कसा होईल? माझ्याकडे एकही नाणं नाही. कृपया मला असा मार्ग सांगावा, ज्यामुळे मी धर्मात स्थिर राहू शकेन." त्या ब्राह्मणाने त्याला सांगितलं, "प्रिय, तात्काळ वनात जा. पितृकार्याचा वेळ आला आहे; वडिलांच्या नावाने गायीला गवत अर्पण कर. विलंब करू नकोस." त्या गरीबाने ब्राह्मणाच्या सांगण्यानुसार गवताचा गठ्ठा घेतला आणि आपल्या पित्याच्या पोषणासाठी गायीला अर्पण केलं. या साध्या पण श्रद्धेने केलेल्या कृतीमुळे त्याला स्वर्ग प्राप्त झाला; तिथे दीर्घ काळ आनंद मिळवून, तो श्रीमंत कुटुंबात जन्माला आला. मागील जन्मातील पितृकार्याच्या पुण्यामुळे तो श्रीमंत झाला; त्याने आपल्या पित्याला पिंड अर्पण केला आणि सर्व संपत्तीही अर्पण केली. एका जन्माच्या सातत्याने केलेल्या साधनेमुळे तो विष्णूच्या धामात पोहोचला आणि अनंत सुखाचा अनुभव घेत, अखेर सार्वभौम सम्राट झाला. पितृकार्यापेक्षा मोठा धर्म नाही; म्हणून प्रत्येकाने हे कार्य पूर्ण प्रयत्नाने, ईर्ष्या न करता, आपल्या क्षमतेनुसार करावं. जो कुणी लोकांसमोर धर्मपरंपरेचा पाठ करतो, त्याला विष्णूच्या तीर्थात स्नान केल्यासारखा लाभ मिळतो. अनेक जन्मातील पापाचा मोठा ढीग, या केवळ ऐकण्याने आणि उच्चारणाने नष्ट होतो. आता, देवता आणि इतर दिव्य शक्तींमध्ये, तो विश्वाचा स्वामी आहे—अधिपती, निर्माता, संहारक, रक्षक, आधार, पिता आणि मूळ. फक्त विष्णूचे वर्णन करताना आपली वाणी थकते. तरीही माझ्या मनात कुतूहल, तहान किंवा भूक आहे. जे विचारलं जातं, ते प्रिय व्यक्तीने सांगावं; हे प्रभो, पतिव्रता स्त्री भूतकाळ कसा जाणते? तू तिच्या सामर्थ्याबद्दल पूर्णपणे सांगावं. भगवंत म्हणाले, "हे मी पूर्वी सांगितलं आहे, पण तू पुन्हा कुतूहल दाखवतोस, द्विजश्रेष्ठा. मी तुझ्या मनातील सर्व सांगतो. पतिव्रता स्त्री पतीच्या कल्याणात सदैव तत्पर असते. तिला देवता, ऋषी, आणि वेदज्ञ ब्राह्मणांनीही पूजावं; एकपतीव्रता स्त्री जगातील सर्वात venerable मानली जाते. तिचा सन्मान करताना अतीव होत नाही. मध्यभागी, पूर्वी एक सुंदर नगरी होती. तिथे ब्राह्मण वर्गात सेव्या नावाची पतिव्रता स्त्री होती; तिच्या पतीला पूर्वकर्मांच्या विरोधामुळे कुष्ठरोग झाला. त्याच्या तोंडातून नेहमी घाव वाहत होते, तरीही ती सेवेत अखंड तत्पर होती; त्याच्या प्रत्येक इच्छेची पूर्तता ती शक्य तितकी करत असे. पतीने रोज देवांची पूजा करावी आणि प्रेमाने, ईर्ष्या न करता वागावं. एकदा रस्त्यावर चालताना, त्याने अपूर्व सौंदर्याची वेश्या पाहिली. तिला पाहून त्याचा मन पूर्णपणे मोहित झाले, वासनेने झपाटले गेले; तो खोल श्वास घेत, निराश झाला. पतिव्रता सेव्या हे ऐकून घराबाहेर आली आणि विचारलं, "प्रभू, तुम्ही इतके अस्वस्थ का? इतके खोल श्वास का घेत आहात?" "काय करावं, काय करू नये, आणि तुम्हाला काय प्रिय आहे, ते सांगा. मी तुमच्या इच्छेप्रमाणे करीन, कारण तुम्हीच माझे शिक्षक आणि प्रिय आहात. तुमची इच्छा मला सांगा; मी शक्य तितकी पूर्ण करीन." त्यावर पती म्हणाला, "प्रिय, तू किंवा मी, कोणताही शक्य नाही; व्यर्थ बोलू नकोस. तू विचारण्याचा अधिकार नाही, जसे जमिनीवर उभा असलेला माणूस उंच झाडाच्या फळाची इच्छा करतो." "जमिनीवर उभा असलेला ठेंगू माणूस उंच झाडाचे फळ घेण्याची इच्छा करतो; मीही, मोह आणि भ्रमातून, अशक्य गोष्टीची इच्छा करतो." "विवाहित दाम्पत्यासाठीही, मी ज्या गोष्टीची इच्छा करतो, ती कठीण आहे—वियोग. पतिव्रता स्त्री म्हणाली, 'तुमच्या मनातील हेतू जाणून मी कार्य पूर्ण करू शकते.' आज्ञा द्या, प्रभू, जे काही करावं लागेल ते मी कोणत्याही मार्गाने करीन; तुमची इच्छा कठीण असेल, तरी मी प्रयत्न करीन." "माझे पुण्य येथे आणि पुढे फळ देईल." ती म्हणाली, आणि पती अत्यंत आनंदित झाला, म्हणाला, "सतत केलेल्या पापामुळे मी पापग्रस्त आहे—हे निश्चित आहे; रस्त्यावर चालताना मी अपूर्व सौंदर्याची वेश्या पाहिली. तिला पाहून, तिच्या प्रत्येक अंगात दोष नसल्याने, माझं मन जळतं; तुझ्या कृपेने, जर ती युवती मला मिळाली—" "मग माझा जन्म फलदायी होईल; हे पूर्ण कर, धर्मवती, माझ्या लाभासाठी. पण ती सुंदर स्त्री मला मिळाली नाही, तर—मी, दुर्दैवी, कुष्ठरोगी, दुर्गंधी, आणि ताज्या घावांनी व्यापलेला—माझ्यासाठी मृत्यूच उत्तम आहे." हे ऐकून, पतिव्रता सेव्या म्हणाली, "मी शक्य तितकी करीन; प्रभू, धीर धरा." तिने मनात विचार करून, रात्रीच्या अखेरीस, पहाटे, आनंदाने गोमूत्र आणि पाणी घेऊन वेश्याच्या घराकडे गेली आणि अंगण स्वच्छ केलं. तिने आनंदाने रस्त्यावर आणि गल्लीत गोमूत्र शिंपडलं; लोकांना दिसू नये म्हणून ती लवकर घरात आली. अशाप्रकारे, पतिव्रता सेव्या तीन दिवस सलग वेश्याच्या घरात ही सेवा करत राहिली. त्यानंतर, त्या वेश्येने, तिच्या दासी आणि सेवकांसह...