कार्तिक महिन्यातील व्रत जो नीटपणे आचरतो, तो मनुष्य सर्व पापांतून मुक्त होतो आणि भगवान विष्णूंच्या सान्निध्यात पोहोचतो. सर्व व्रते, सर्व तीर्थस्नाने आणि सर्व दान यांचे जे फळ आहे, ते योग्य रीतीने केलेल्या या व्रतामुळे दहा लाख पटीने अधिक मिळते. जे भक्त विष्णूला समर्पित होऊन कार्तिक व्रत पाळतात, त्यांची सर्व इच्छापूर्ती होते आणि ते अत्यंत पुण्यवान ठरतात. जेव्हा एखादा मनुष्य हे व्रत अंगीकारतो, तेव्हा त्याच्या शरीरातील पापे घाबरून विचार करू लागतात, “आता आपण कुठे जावे?” हे उर्जा व्रताचे नियम जे भक्त वैष्णवांसमोर ऐकतात किंवा सांगतात, आणि योग्य प्रकारे व्रत करतात, त्यांना या व्रताचे सर्व फळ प्राप्त होते आणि सर्व कल्मषाचा नाश होतो. या प्रकारे, कार्तिक महात्म्यातील “पूर्णाहुती विधीचे वर्णन” नावाचा पंच्याण्णववा अध्याय श्रीकृष्ण आणि सत्यभामा यांच्या संवादात, पद्म महापुराणाच्या उत्तरखंडात पूर्ण होतो. यानंतर, पृथु म्हणतो, “हे ब्राह्मण, तुम्ही ज्या उर्जा व्रताचे आणि विष्णूची तुळशीच्या मुळाशी केलेल्या पूजेचे वर्णन केले, त्याबद्दल मला अजून विचारायचे आहे. तुळशी देवी विष्णूंना इतकी प्रिय कशी आहे? तिचा जन्म कसा झाला आणि कुठे झाला? हे नारद, कृपया मला संक्षिप्तपणे सांगा, कारण मी तुम्हाला सर्वज्ञ मानतो.” नारद उत्तर देतात, “पूर्वी, जेव्हा रुद्राने समुद्रपुत्र राक्षसाचा वध केला, तेव्हा ब्रह्मा आणि इतर देवता रुद्राला वंदन करून म्हणाले, ‘हे राजा, मी तुळशीच्या महात्म्याचा आणि उत्पत्तीचा इतिहास सांगतो, नीट ऐका.’ “सर्व कथा सांगतो: एकदा इंद्र सर्व देवता आणि अप्सरा घेऊन कैलास पर्वती शिवाला भेटायला गेला. तेव्हा त्याला तेथे एक भयंकर कृत्य करणारा, मोठ्या दातांनी आणि रागीट डोळ्यांनी भीतीदायक दिसणारा पुरुष दिसला. इंद्राने त्याला विचारले, ‘तू कोण आहेस? आणि विश्वाचा स्वामी कुठे गेला?’ बारंबार विचारूनही तो पुरुष काहीच बोलला नाही. “तेव्हा इंद्र रागावून म्हणाला, ‘मी विचारतोय तरीही तू उत्तर देत नाहीस. आता मी माझ्या वज्राने तुला ठार करतो, तुला कोण वाचवणार?’ असे म्हणून त्याने वज्र फेकले. त्यामुळे त्या पुरुषाचा गळा निळा झाला आणि वज्र भस्म झाले. तेव्हा रुद्र तेजाने प्रकट झाला. “हे पाहून बृहस्पतीने हात जोडले आणि इंद्राने भूमीला वंदन करून स्तुती केली. बृहस्पती म्हणाला, ‘देवताधिपती, त्र्यंबक, जटाधारी, त्रिपुरासुरांचा संहार करणारा, शर्व, अंधकाचा विनाश करणारा, अशा शंभूला नमस्कार. जो निराकार असून अनंत रूपांचा आहे, यज्ञांचा संहार करणारा आणि फळ देणारा आहे, त्याला नमस्कार. जो मृत्यूलाही मृत्यू आहे, जो काळ आहे, वेळेचा उपभोग करणारा आहे, ब्रह्महत्येचा संहार करणारा आणि ब्राह्मण आहे, त्याला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.’ “या स्तुतीने प्रसन्न होऊन शंभूने आपल्या डोळ्यातील ज्वाला मागे घेतली आणि बृहस्पतीला म्हणाला, ‘तू वर माग, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे. तू इंद्राला जीवन दिलेस, त्यामुळे तुझे जगात नाव होईल.’ “बृहस्पती म्हणाले, ‘जर तुम्ही प्रसन्न असाल, तर हे ज्याचे ज्वाळा तुमच्या कपाळातून निघून इंद्राला शरण गेल्या आहेत, त्या शांत कराव्यात.’ शिव म्हणाले, ‘या ज्वाळा माझ्या कपाळातील डोळ्यात शिरल्या आहेत, त्या पुन्हा कशा येतील? मी त्या दूर फेकतो, म्हणजे इंद्राला त्रास होणार नाही.’ “मग नारद सांगतात, शिवाने त्या ज्वाळा हातात घेतल्या आणि त्या समुद्रात, गंगेच्या संगमावर फेकल्या. त्या ठिकाणी त्या ज्वाळांनी बालकाचा रूप घेतले आणि रडू लागले. त्या रडण्याने पृथ्वी थरथरली. स्वर्ग आणि सत्यलोक त्या आवाजाने बहिरे झाले. ब्रह्मदेव तेथे आले आणि त्या बालकाला पाहिले. समुद्राने ब्रह्माला वंदन करून तो मुलगा त्याच्या मांडीवर ठेवला. “ब्रह्मदेव म्हणाले, ‘हा अद्भुत मुलगा कुणाचा आहे?’ समुद्र म्हणाला, ‘तो गंगेत जन्मला, माझा पुत्र आहे.’ ब्रह्मदेव म्हणाले, ‘त्याचे जन्मसंस्कार वगैरे कर.’ “मग त्या मुलाने ब्रह्मदेवाच्या कमंडलूला धरून हलवायला सुरुवात केली. त्याच्या डोळ्यातून पाणी वाहू लागले. ब्रह्मदेवाने कसाबसा कमंडलू सोडवला आणि समुद्राला सांगितले, ‘या पाण्यामुळे, जे त्याने डोळ्यांनी धरले, त्याचे नाव जलंधर ठेवले जाईल.’ “तो आता सर्व अस्त्र-शस्त्रांत पारंगत तरुण झाला. तो सर्व प्राण्यांना अपराजेय राहील, फक्त रुद्र वगळता. तो ज्या ठिकाणाहून आला, तिथे जाईल. “नंतर ब्रह्मदेवाने शुक्राचार्याला बोलावले आणि जलंधराला राज्याभिषेक केला. नंतर ब्रह्मा अदृश्य झाला. त्या वेळी समुद्राने आनंदाने, डोळे फुलवून, कालनेमिची कन्या वृंदा हिला जलंधराची पत्नी व्हावे असे मागितले. असुरांनी, कालनेमि यांच्या नेतृत्वाखाली, आनंदाने आपली कन्या दिली. जलंधराने उत्तम मित्र मिळवून शुक्राचार्याच्या साथीने पृथ्वीवर राज्य केले. अशा प्रकारे, जलंधराच्या जन्माचे वर्णन करणारा हा अध्याय श्रीकृष्ण आणि सत्यभामा यांच्या संवादात, कार्तिक महात्म्यात, पद्मपुराणाच्या उत्तरखंडात पूर्ण होतो.